ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਿਲਾਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਵੇਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਫੜ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਯੁਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯੋਧਨੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪਾਤਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਗਿਰਿਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਃ। ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਸਂਨਿਭਾਃ
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਕਾਬਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਦਿਤਦੇਹਾਸ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਵੱਢ ਗਈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਹਰਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੇਰਤੇ ਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਬਲਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੋਮਾਯੁਕੁਲਸਂਕੁਲਾਃ
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਗਿੱਧ, ਕਾਂਗ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਬਨ੍ਧਾਨਿ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਭੀਰੂਣਾਂ ਭੀषਣਾਨਿ ਵੈ। ਭੁਜਪਾਣਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ
ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉੱਠ ਗਏ। ਬਾਂਹ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਤਲੇ। ਤਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਭਜ੍ਯਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਬਿਭੇਦ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟੌ ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਕੰਕ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਗਣਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਕृਤ੍ਤਦੇਹਿਨਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਕੋਲ ਭੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰਿਗਣਾਨ੍ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਲਿਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਯੋਯੁਧ੍ਯੇਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਚੇਰਤੁਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਹਰਿਮਤ੍ਤਗਜਾਵਿਵ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਹਰਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਜਘਾਨ ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਹੁਧਾ ਸੋऽਪਿ ਮਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੈਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਗਦਾਪਾਣਿਰਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦੇਨ ਸ਼ਿਲਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸਚਕ੍ਰਕੂਬਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਰਥਂ ਤਦਾ
ਅੰਗਦ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਚਟਾਨ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧੁਰਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਚ੍ਛਿਖਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਪਹਾੜ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰੀ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਨ੍ਮੂਢੋ ਗਦਾਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਗਦਯਾ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਜਘਾਨ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਕ੍ਸ਼ੋਦੇਸ਼ੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧਮਕੁਰ੍ਵਤ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵੁਭੌ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੁੱਠੀ-ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ।
ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰਿਣੌ ਤੌ ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਨਿਤਸ਼੍ਰਮੌ। ਬਭੂਵਤੁਃ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵਙ੍ਗਾਰਕਬੁਧਾਵਿਵ
ਦੋਵੇਂ, ਲਹੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਥੱਕੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਕ ਤੇ ਬੁਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਅਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਤਵਾਨਾਸੀਤ੍ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਰ੍षਭਂ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਸਂਛਨ੍ਨਂ ਚਰ੍ਮਣਾ ਚ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਚੌੜਾ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫੜੀ; ਤੇ ਖਾਲ ਨੂੰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚੇਰਤੁਃ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ। ਜਘ੍ਨਤੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਦੇ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਰਣੈਃ ਸਾਸ੍ਰੈਰਸ਼ੋਭੇਤਾਂ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਵਾਲੇ ਜਖਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਅਙ੍ਗਦਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਉਦਤਿष੍ਠਤ ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਉਠਦਾ ਹੈ।