ਜਘ੍ਨੇ ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧृष੍ਟੋ ਵਾਲਿਸੁਤੋ ਰਣੇ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਵਿष੍ਟਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕ ਇਵਾਨਲਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਵਿਰਲੇ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਛਾਪਾ ਮਾਰਿਆ।
ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਙ੍ਗਦਾਭਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਥੇ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਤਲਗਾਹੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਇਵ ਪਾਦਪਾਃ। ਰਥੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਧ੍ਵਜੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਹਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਥ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਭੂਮਿਰ੍ਭਯਕਰੀ ਤਦਾ। ਹਾਰਕੇਯੂਰਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਰ, ਕੇਯੂਰ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭੂਮਿਰ੍ਭਾਤਿ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰਦੀਵ ਯਥਾ ਨਿਸ਼ਾ। ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪਵਨੇਨਾਮ੍ਬੁਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸ਼ਰਦ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
thumb|ਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਚੁਪਚੁਪ ਕੇ ਪਚਵੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਚ ਘਾਤੇਨ ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਬਲੇਨ ਚ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੋਧਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕਿਰਚ੍ਛਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਰਥੇषੁ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰਣੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-अपने ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਿਲਾਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਵੇਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਫੜ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਯੁਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯੋਧਨੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪਾਤਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਗਿਰਿਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਃ। ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਸਂਨਿਭਾਃ
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਕਾਬਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਦਿਤਦੇਹਾਸ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਵੱਢ ਗਈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਹਰਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੇਰਤੇ ਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਬਲਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੋਮਾਯੁਕੁਲਸਂਕੁਲਾਃ
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਗਿੱਧ, ਕਾਂਗ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਬਨ੍ਧਾਨਿ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਭੀਰੂਣਾਂ ਭੀषਣਾਨਿ ਵੈ। ਭੁਜਪਾਣਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ
ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉੱਠ ਗਏ। ਬਾਂਹ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਤਲੇ। ਤਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਭਜ੍ਯਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਬਿਭੇਦ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟੌ ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਕੰਕ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਗਣਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਕृਤ੍ਤਦੇਹਿਨਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਕੋਲ ਭੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰਿਗਣਾਨ੍ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਲਿਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਯੋਯੁਧ੍ਯੇਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਚੇਰਤੁਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਹਰਿਮਤ੍ਤਗਜਾਵਿਵ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਹਰਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਜਘਾਨ ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਹੁਧਾ ਸੋऽਪਿ ਮਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੈਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਗਦਾਪਾਣਿਰਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦੇਨ ਸ਼ਿਲਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸਚਕ੍ਰਕੂਬਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਰਥਂ ਤਦਾ
ਅੰਗਦ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਚਟਾਨ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧੁਰਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।