ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਰਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸੁਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧੁਨਿ ਭਰ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤੁਮੁਲਂ ਹਰੀਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ। ਘੋਰਾਣਾਂ ਭੀਮਰੂਪਾਣਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤੋ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ। ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਕੁਝ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼ੇ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ।
ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘੋਰੋ ਹृਦਯਭੇਦਨਃ
ਉਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਘੋਰਵਤ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਉਥੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨਿ, ਤੇ ਸਾਂਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਕੁਰ੍ਵਤ
ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਲੈਸ਼੍ਚ ਚਰਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮੈਰਪਿ। ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਭਗ੍ਨਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਨਰੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੈਃ
ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼ ਪੱਥਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਹਥ, ਪੈਰ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹੋਰ, ਜੰਗੀ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਣੈ ਰਣੇ ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਹਰੀਨ੍। ਚਚਾਰ ਲੋਕਸਂਹਾਰੇ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਪਾਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਿਆ।
ਬਲਵਨ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਰਣੇ। ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੋਧਰ੍ਮੂਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਜਘ੍ਨੇ ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧृष੍ਟੋ ਵਾਲਿਸੁਤੋ ਰਣੇ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਵਿष੍ਟਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕ ਇਵਾਨਲਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਵਿਰਲੇ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਛਾਪਾ ਮਾਰਿਆ।
ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਙ੍ਗਦਾਭਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਥੇ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਤਲਗਾਹੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਇਵ ਪਾਦਪਾਃ। ਰਥੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਧ੍ਵਜੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਹਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਥ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਭੂਮਿਰ੍ਭਯਕਰੀ ਤਦਾ। ਹਾਰਕੇਯੂਰਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਰ, ਕੇਯੂਰ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭੂਮਿਰ੍ਭਾਤਿ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰਦੀਵ ਯਥਾ ਨਿਸ਼ਾ। ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪਵਨੇਨਾਮ੍ਬੁਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸ਼ਰਦ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
thumb|ਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਚੁਪਚੁਪ ਕੇ ਪਚਵੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਚ ਘਾਤੇਨ ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਬਲੇਨ ਚ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੋਧਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕਿਰਚ੍ਛਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਰਥੇषੁ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰਣੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-अपने ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਿਲਾਹਸ੍ਤਾਃ ਸਮਵੇਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਫੜ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਯੁਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯੋਧਨੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪਾਤਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਗਿਰਿਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਃ। ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਸਂਨਿਭਾਃ
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੱਟਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਕਾਬਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਾਹੁਭਿਃ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਦਿਤਦੇਹਾਸ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹ ਵੱਢ ਗਈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਹਰਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੇਰਤੇ ਗਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕਙ੍ਕਗृਧ੍ਰਬਲਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੋਮਾਯੁਕੁਲਸਂਕੁਲਾਃ
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਗਿੱਧ, ਕਾਂਗ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਬਨ੍ਧਾਨਿ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਭੀਰੂਣਾਂ ਭੀषਣਾਨਿ ਵੈ। ਭੁਜਪਾਣਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ
ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉੱਠ ਗਏ। ਬਾਂਹ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂਤਲੇ। ਤਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਭਜ੍ਯਤ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।