ਪਤਾਕਾਲਂਕृਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍। ਰਥਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੋਹਚ੍ਚਮੂਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ऋष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤੋਮਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਚਾਪੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗਦੇ, ਗੋਲੇ, ਧਨੁਸ਼, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ,
ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਕਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਸਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਗਜਾ ਮਹੋਤ੍ਕਟਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾ ਰੂਢਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਰੂਢਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਸ਼ੋਭਤ। ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਯਥਾ ਮੇਘਾ ਨਰ੍ਦਮਾਨਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜਦੋਂ ਚਲ ਪਈ, ਉਹ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਃਸृਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਾਦਙ੍ਗਦੋ ਯਤ੍ਰ ਯੂਥਪਃ। ਤੇषਾਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਮਾਣਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਗਦ ਮੁੱਖੀ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੰਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਪਜੀ।
ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਘਨਾਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਾ ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਪਤਂਸ੍ਤਦਾ। ਵਮਨ੍ਤਃ ਪਾਵਕਜ੍ਵਾਲਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਘੋਰਾ ਵਵਾਸ਼ਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਾੜ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਆਲ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤ ਮृਗਾ ਘੋਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨਿਧਨਂ ਤਦਾ। ਸਮਾਪਤਨ੍ਤੋ ਯੋਧਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸ੍ਖਲਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਦ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੇ ਸਨ।
ਏਤਾਨੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੌਸਲਾ ਜੁੱਟ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਰਵਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸੁਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧੁਨਿ ਭਰ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤੁਮੁਲਂ ਹਰੀਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ। ਘੋਰਾਣਾਂ ਭੀਮਰੂਪਾਣਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤੋ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ। ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਕੁਝ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼ੇ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ।
ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘੋਰੋ ਹृਦਯਭੇਦਨਃ
ਉਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਘੋਰਵਤ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਾਨਾਂ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਉਥੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨਿ, ਤੇ ਸਾਂਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਕੁਰ੍ਵਤ
ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਲੈਸ਼੍ਚ ਚਰਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮੈਰਪਿ। ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਭਗ੍ਨਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਨਰੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੈਃ
ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼ ਪੱਥਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਹਥ, ਪੈਰ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹੋਰ, ਜੰਗੀ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਟ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਣੈ ਰਣੇ ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਹਰੀਨ੍। ਚਚਾਰ ਲੋਕਸਂਹਾਰੇ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਪਾਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਿਆ।
ਬਲਵਨ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਰਣੇ। ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੋਧਰ੍ਮੂਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਜਘ੍ਨੇ ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਧृष੍ਟੋ ਵਾਲਿਸੁਤੋ ਰਣੇ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਵਿष੍ਟਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕ ਇਵਾਨਲਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ
ਵਿਰਲੇ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਛਾਪਾ ਮਾਰਿਆ।
ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਙ੍ਗਦਾਭਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਥੇ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਤਲਗਾਹੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਪੇਤੁਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਇਵ ਪਾਦਪਾਃ। ਰਥੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਧ੍ਵਜੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਹਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਥ, ਝੰਡੇ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਭੂਮਿਰ੍ਭਯਕਰੀ ਤਦਾ। ਹਾਰਕੇਯੂਰਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਰ, ਕੇਯੂਰ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭੂਮਿਰ੍ਭਾਤਿ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਰਦੀਵ ਯਥਾ ਨਿਸ਼ਾ। ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪਵਨੇਨਾਮ੍ਬੁਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸ਼ਰਦ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
thumb|ਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁष੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਚੁਪਚੁਪ ਕੇ ਪਚਵੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਬਲਸ੍ਯ ਚ ਘਾਤੇਨ ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਬਲੇਨ ਚ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਰੋਧਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕਿਰਚ੍ਛਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਰਥੇषੁ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਾਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰਣੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-अपने ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।