ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣਾਰ੍ਦਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਿਲਾਂ ਤਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੋਹਰੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਬਹਾਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਡਰ ਕੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਸ਼ਿਲਾ ਭੁਵਿ। ਸਚਕ੍ਰਕੂਬਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਸਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਪੱਥਰ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋੜ, ਘੋੜੇ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਟਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕੁਝ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਦਾਯ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਨਰ੍ਦਮਾਨਃ ਸਹਸਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਗਦਾ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਗਦਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਕਣ੍ਟਕਾਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਸ੍ਤਕੇऽਥ ਹਨੂਮਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਡਿਤਃ ਸ ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਗਦਯਾ ਭੀਮਵੇਗਯਾ। ਸ ਕਪਿਰ੍ਮਾਰੁਤਬਲਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕਪਿ ਉਸ ਮਾਰੇ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਮਧ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਮਪਾਤਯਤ੍। ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤਾਡਿਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਫੁਲ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਕੀਰ੍ਣ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਉਹ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਝੜ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਡਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ ਤੁ ਪਵਨਸੁਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਹਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਕੀਰ੍ਯ। ਰਿਪੁਵਧਜਨਿਤਸ਼੍ਰਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮੁਦਮਗਮਤ੍ ਕਪਿਭਿਃ ਸੁਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ
ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
thumb|ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਵਾਂ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨੁਰਗੋ ਯਥਾ
ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਖਸ਼ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵੀਰ ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਜਹਿ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਨਿਕਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਜਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਤਰਂ ਮਾਯਾਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਨਾਗੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਖਰੈਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਠਾਂ ਤੇ ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੇਯੂਰਮੁਕੁਟੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਤਨੁਤ੍ਰਂ ਸ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸਧਨੁਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣਾ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ।
ਪਤਾਕਾਲਂਕृਤਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍। ਰਥਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੋਹਚ੍ਚਮੂਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ऋष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤੋਮਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਚਾਪੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗਦੇ, ਗੋਲੇ, ਧਨੁਸ਼, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ,
ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਕਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਸਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਗਜਾ ਮਹੋਤ੍ਕਟਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾ ਰੂਢਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਰੂਢਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਸ਼ੋਭਤ। ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਯਥਾ ਮੇਘਾ ਨਰ੍ਦਮਾਨਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜਦੋਂ ਚਲ ਪਈ, ਉਹ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਿਃਸृਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਾਦਙ੍ਗਦੋ ਯਤ੍ਰ ਯੂਥਪਃ। ਤੇषਾਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਮਾਣਾਨਾਮਸ਼ੁਭਂ ਸਮਜਾਯਤ
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਗਦ ਮੁੱਖੀ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੰਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਪਜੀ।
ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਘਨਾਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਾ ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਪਤਂਸ੍ਤਦਾ। ਵਮਨ੍ਤਃ ਪਾਵਕਜ੍ਵਾਲਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਘੋਰਾ ਵਵਾਸ਼ਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਾੜ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਆਲ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤ ਮृਗਾ ਘੋਰਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨਿਧਨਂ ਤਦਾ। ਸਮਾਪਤਨ੍ਤੋ ਯੋਧਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸ੍ਖਲਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਦ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੇ ਸਨ।
ਏਤਾਨੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੌਸਲਾ ਜੁੱਟ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।