ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਲੈਰੇਵਾਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਵਜ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਮੈਰ੍ਹਰੀਨ੍
ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਾਖਸ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਖਤ ਸਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵਾਨਰੈਃ ਪਾਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਵੇਗਿਤਾ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰੈਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਃ ਪਾਦਪੈਸ਼੍ਚਾਵਪੋਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ। ਰੋषੇਣ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾਮ੍
ਜਦ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਰਵਾਃ। ਮੁਦ੍ਗਰੈਰਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ, ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦੇ, ਕੁਝ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਰਿਘੈਰ੍ਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰਿਤਾਃ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਗਤਾਸਵਃ
ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਨਿਹਤਾ ਭੂਮੌ ਰੁਧਿਰਾਰ੍ਦ੍ਰਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਨष੍ਟਾਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੁਧਿ
ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ, ਕੁਝ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ 'ਚ ਭੱਜ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕੇਚਿਦੇਕਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਸ਼ਾਯਿਤਾਃ। ਵਿਦਾਰਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦਾਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਏ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ ਸੁਭੀਮਂ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਂਕੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਬਭੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਬਹੁਲਂ ਸ਼ਿਲਾਪਾਦਪਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਤਨ੍ਤ੍ਰਿਮਧੁਰਂ ਹਿਕ੍ਕਾਤਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਮਨ੍ਦਸ੍ਤਨਿਤਗੀਤਂ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਬਭੌ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ, ਤਿੰਨ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਡੋਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਹਿਕਕ ਦੀ ਲੈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ ਗੀਤ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਵਰਗੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਹਸਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣਾਰ੍ਦਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਿਲਾਂ ਤਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੋਹਰੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਬਹਾਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਡਰ ਕੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਸ਼ਿਲਾ ਭੁਵਿ। ਸਚਕ੍ਰਕੂਬਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਸਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਪੱਥਰ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋੜ, ਘੋੜੇ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਟਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕੁਝ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਦਾਯ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਨਰ੍ਦਮਾਨਃ ਸਹਸਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਗਦਾ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਗਦਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਕਣ੍ਟਕਾਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਸ੍ਤਕੇऽਥ ਹਨੂਮਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਡਿਤਃ ਸ ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਗਦਯਾ ਭੀਮਵੇਗਯਾ। ਸ ਕਪਿਰ੍ਮਾਰੁਤਬਲਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕਪਿ ਉਸ ਮਾਰੇ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਮਧ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਮਪਾਤਯਤ੍। ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤਾਡਿਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਫੁਲ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਕੀਰ੍ਣ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਉਹ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਝੜ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਡਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ ਤੁ ਪਵਨਸੁਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵਹਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਕੀਰ੍ਯ। ਰਿਪੁਵਧਜਨਿਤਸ਼੍ਰਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮੁਦਮਗਮਤ੍ ਕਪਿਭਿਃ ਸੁਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ
ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
thumb|ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਵਾਂ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨੁਰਗੋ ਯਥਾ
ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਖਸ਼ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵੀਰ ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਜਹਿ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਨਿਕਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਜਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਤਰਂ ਮਾਯਾਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬਹੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਨਾਗੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਖਰੈਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਠਾਂ ਤੇ ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੇਯੂਰਮੁਕੁਟੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਤਨੁਤ੍ਰਂ ਸ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸਧਨੁਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣਾ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ।