ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਵਾਨਰਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਮਰ੍षਜਨਿਤੋਦ੍ਧਰ੍षਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ-ਫਾੜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਿਨਃ। ਜਗृਹੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਚੀਰੇ ਹੋਏ, ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਗ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤੇ ਭੀਮਵੇਗਾ ਹਰਯੋ ਨਰ੍ਦਮਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਮਮਨ੍ਥੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਨਾਮਾਨਿ ਚ ਬਭਾषਿਰੇ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਘੋਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ਼ਿਲਾਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਾਖੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਪੱਥਰ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਤੇ ਗਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਨਰੈਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਵੇਮੂ ਰੁਧਿਰਂ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਖੈ ਰੁਧਿਰਭੋਜਨਾਃ
ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿੱਤੂ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਕੁਝ, ਜੋ ਖੂਨ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਦਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਰਾਸ਼ੀਕृਤਾ ਦ੍ਰੁਮੈਃ। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ
ਕਈ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਗਏ।
ਧ੍ਵਜੈਰ੍ਵਿਮਥਿਤੈਰ੍ਭਗ੍ਨੈਃ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੈਃ। ਰਥੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤੈਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਕਈ ਰਾਤ ਦੇ ਜਣੀ, ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਭੱਜੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਡਿੱਗੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਰ੍ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਮਥਿਤੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਸਾਰੋਹੈਰ੍ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਚਲੇ ਘੋੜੇ ਪਏ ਸਨ।
ਵਾਨਰੈਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗਿਤੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਰਜੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮੁਖੇषੁ ਵਿਨਿਦਾਰਿਤਾਃ
ਭਿਆਨਕ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲ-ਉੱਛਲ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਨੁਕਦਾਰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ 'ਚ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਭੂਯੋ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਃ। ਮੂਢਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਗਨ੍ਧੇਨ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਲੈਰੇਵਾਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਵਜ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਮੈਰ੍ਹਰੀਨ੍
ਕੁਝ ਹੋਰ ਰਾਖਸ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਖਤ ਸਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵਾਨਰੈਃ ਪਾਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਵੇਗਿਤਾ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰੈਃ। ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਃ ਪਾਦਪੈਸ਼੍ਚਾਵਪੋਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ। ਰੋषੇਣ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾਮ੍
ਜਦ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਰਵਾਃ। ਮੁਦ੍ਗਰੈਰਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ, ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦੇ, ਕੁਝ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਰਿਘੈਰ੍ਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰਿਤਾਃ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਗਤਾਸਵਃ
ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਨਿਹਤਾ ਭੂਮੌ ਰੁਧਿਰਾਰ੍ਦ੍ਰਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਨष੍ਟਾਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੁਧਿ
ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ, ਕੁਝ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ 'ਚ ਭੱਜ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕੇਚਿਦੇਕਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਸ਼ਾਯਿਤਾਃ। ਵਿਦਾਰਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦਾਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਏ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ ਸੁਭੀਮਂ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਂਕੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਬਭੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਬਹੁਲਂ ਸ਼ਿਲਾਪਾਦਪਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਤਨ੍ਤ੍ਰਿਮਧੁਰਂ ਹਿਕ੍ਕਾਤਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਮਨ੍ਦਸ੍ਤਨਿਤਗੀਤਂ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਬਭੌ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ, ਤਿੰਨ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਡੋਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਹਿਕਕ ਦੀ ਲੈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ ਗੀਤ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਗ-ਰੰਗ ਵਰਗੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਹਸਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣਾਰ੍ਦਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਿਲਾਂ ਤਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੋਹਰੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਬਹਾਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਡਰ ਕੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਸ਼ਿਲਾ ਭੁਵਿ। ਸਚਕ੍ਰਕੂਬਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਧ੍ਵਜਂ ਸਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਪੱਥਰ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਜੋੜ, ਘੋੜੇ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਟਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਰਥ ਤੋੜ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕੁਝ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਦਾਯ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਨਰ੍ਦਮਾਨਃ ਸਹਸਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਗਦਾ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਗਦਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਕਣ੍ਟਕਾਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਸ੍ਤਕੇऽਥ ਹਨੂਮਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਡਿਤਃ ਸ ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਗਦਯਾ ਭੀਮਵੇਗਯਾ। ਸ ਕਪਿਰ੍ਮਾਰੁਤਬਲਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕਪਿ ਉਸ ਮਾਰੇ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।