ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰਪਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ—
ਭੂਯ ਏਵਾਸृਜਦ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਸ਼ਕਾਨ੍ ਯਵਨਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਤੈਰਾਸੀਤ੍ ਸਂਵृਤਾ ਭੂਮਿਃ ਸ਼ਕੈਰ੍ਯਵਨਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਮੁੜ, ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕ ਤੇ ਯਵਨ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਹ ਸ਼ਕ ਤੇ ਯਵਨ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ।
ਪ੍ਰਭਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਹੇਮਕਿਂਜਲ੍ਕਸਂਨਿਭੈਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸਿਪਟ੍ਟਿਸ਼ਧਰੈਰ੍ਹੇਮਵਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰਾਵृਤੈਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਵਰਗੇ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਰਿਵ ਪਾਵਕੈਃ। ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਤੈਸ੍ਤੇ ਯਵਨਕਾਮ੍ਬੋਜਾ ਬਰ੍ਬਰਾਸ਼੍ਚਾਕੁਲੀਕृਤਾਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਯਵਨ, ਕਾਮਬੋਜ ਤੇ ਬਰਬਰ ਲੋਕ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
thumb|ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ-ਪੰਜਵੀਂ ਸਰਗ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਕੁਲਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੋਹਿਤਾਨ੍। ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਕਾਮਧੁਕ੍ ਸृਜ ਯੋਗਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਗੁੰਮਰਾਹ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।
ਤਸ੍ਯਾ ਹੁਂਕਾਰਤੋ ਜਾਤਾਃ ਕਾਮ੍ਬੋਜਾ ਰਵਿਸਂਨਿਭਾਃ। ਊਧਸਸ਼੍ਚਾਥ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਬਰ੍ਬਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਾਮਬੋਜ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਥਣ ਤੋਂ ਬਰਬਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯੋਨਿਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਯਵਨਾਃ ਸ਼ਕृਦ੍ਦੇਸ਼ਾਚ੍ਛਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਹਾਰੀਤਾਃ ਸਕਿਰਾਤਕਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਯਵਨ ਆਏ; ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ਕਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਮਲੇਛ, ਹਾਰੀਤਾ ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੈਸ੍ਤਨ੍ਨਿषੂਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸਪਦਾਤਿਗਜਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਰਥਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषੂਦਿਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧਾਯੁਧਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਹੁਂਕਾਰੇਣੈਵ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਸਾਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਲਂ ਚ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਵ੍ਰੀਡਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਨਿਰ੍ਵੇਗੋ ਭਗ੍ਨਦ੍ਰਂष੍ਟ੍ਰ ਇਵੋਰਗਃ। ਉਪਰਕ੍ਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦੀ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਣ ਤੇ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਖੋ ਬੈਠਾ।
ਹਤਪੁਤ੍ਰਬਲੋ ਦੀਨੋ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਹਤਸਰ੍ਵਬਲੋਤ੍ਸਾਹੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸ, ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਪਾਲਯੇਤਿ ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਚ। ਪृਥਿਵੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵਨਮੇਵਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਿਂਨਰੋਰਗਸੇਵਿਤਮ੍। ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਥ ਕਾਲੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਰਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੱਛ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਵਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਭਿਧੀਯਤਾਮ੍
‘ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮੁਰਾਦ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ? ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸ। ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਸੋ ਮੰਗ।’
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾ ਤਪਸੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਮਮਾਨਘ। ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੋਪਨਿषਦਃ ਸਰਹਸ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
‘ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਉਪਅੰਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਤੇ ਰਾਜ਼, ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।’
ਯਾਨਿ ਦੇਵੇषੁ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਹਰ੍षਿषੁ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤੁ ਮਮਾਨਘ
‘ਦੇਵਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।’
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਦੇਵਦੇਵ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਸ੍ਤਦਾ
‘ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।’ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ‘ਐਸਾ ਹੋਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵੇਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਰ੍ਪੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣੋऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਅਸਤਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ। ਹਤਂ ਮੇਨੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਯੈਸ੍ਤਤ੍ ਤਪੋਵਨਂ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਦੀਰ੍ਯਮਾਣਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਭੀਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਵੈ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭਯਾਦ੍ ਭੀਤਾ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਾਸੀਦੀਰਿਣਸਂਨਿਭਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਵਦਤੋ ਵੈ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗਾਧੇਯਂ ਨੀਹਾਰਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"