ਨੇਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਮਾਯਾਬਲਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਾ
—ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਬੰਨ੍ਹਤ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਏਤੇ ਨਾਗਾਃ ਕਾਦ੍ਰਵੇਯਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼ਰਭੂਤਾਸ੍ਤ੍ਵਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਇਹ ਸੱਪ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਤੀਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਹਮਾਗਤਃ। ਸਹਸੈਵਾਵਯੋਃ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਸਖਿਤ੍ਵਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਚ ਮਹਾਘੋਰਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਯਕਬਨ੍ਧਨਾਤ੍। ਅਪ੍ਰਮਾਦਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੂਟਯੋਧਿਨਃ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਾਨਾਂ ਭਵਤਾਮਾਰ੍ਜਵਂ ਬਲਮ੍
ਰਾਖਸਸ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਫ਼ਦਿਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸਨੀਯਂ ਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਏਤੇਨੈਵੋਪਮਾਨੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਹ੍ਮਾ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਸਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਰੁਖਸਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਖੇ ਰਾਘਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰਿਪੂਣਾਮਪਿ ਵਤ੍ਸਲ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਚ ਕੌਤੂਹਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਘਵ। ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਰਣੇ ਵੀਰ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਰਾਘਵ, ਦੋਸਤੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਂਗਾ।
ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਵਸ਼ੇषਾਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਭਿਃ। ਰਾਵਣਂ ਤੁ ਰਿਪੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਤ੍ਵਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਮਂ ਚ ਨੀਰੁਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤੇषਾਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਵਨੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ।
ਨੀਰੁਜੌ ਰਾਘਵੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਦਾ ਨੇਦੁਰ੍ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਦੁਧੁਵੁਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭੇਰੀਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮृਦਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਾਦਯਨ੍। ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਯਥਾਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਏ, ਸ਼ੰਖ ਫੂਕੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਪਰੇ ਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਾਨਰਾ ਨਗਯੋਧਿਨਃ। ਦ੍ਰੁਮਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਨਾਦਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਲਙ੍ਕਾਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯੁਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੱਡੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਲ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਸੁਭੀਮਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਨਿਨਾਦੋ ਬਭੂਵ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਯੂਥਪਾਨਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨਿਦਾਘਸ੍ਯ ਯਥਾ ਘਨਾਨਾਂ ਨਾਦਃ ਸੁਭੀਮੋ ਨਦਤਾਂ ਨਿਸ਼ੀਥੇ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ।
thumb|ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ, ਇਹ ਇਕਵੰਜਾ ਸਰਗ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਦਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਾਵਣਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸਚਿਵਾਨਾਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਸੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਬਹੂਨਾਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਨਾਦੋ ਮੇਘਾਨਾਮਿਵ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਹਤੀ ਪ੍ਰੀਤਿਰੇਤੇषਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਥਾਹਿ ਵਿਪੁਲੈਰ੍ਨਾਦੈਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਃ
ਇਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੌ ਤੁ ਬਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਅਯਂ ਚ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਨਾਦਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਜਨਯਤੀਵ ਮੇ
ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚ ਵਚਨਂ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਉਵਾਚ ਨੈਰ੍ऋਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਯਤਾਂ ਤੂਰ੍ਣਮੇਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਸ਼ੋਕਕਾਲੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਹਰ੍षਕਾਰਣਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਪਤਾ ਲਗਾਓ ਕਿ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਤਥੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸੁਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਧਿਰੁਹ੍ਯ ਚ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਲਿਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੌ ਚ ਮੁਕ੍ਤੌ ਸੁਘੋਰੇਣ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਰਾਘਵੌ। ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਵਿषੇਦੁਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਏ ਸਨ, ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਹृਦਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਤੇ। ਵਿਵਰ੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਡ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਤਦਪ੍ਰਿਯਂ ਦੀਨਮੁਖਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਥਾਵਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਾਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਉਦਾਸੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਯੌ ਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਨਿਬਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਨਿष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਭੁਜੌ ਕृਤੌ
ਜੋ ਦੋ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ ਗਏ ਸਨ।