ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ। ਵਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਮੁਖੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੇ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਨੇ, ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਛੂਹਿਆ।
ਵੈਨਤੇਯੇਨ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤਯੋਃ ਸਂਰੁਰੁਹੁਰ੍ਵ੍ਰਣਾਃ। ਸੁਵਰ੍ਣੇ ਚ ਤਨੂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਤਯੋਰਾਸ਼ੁ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਭਰ ਗਏ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਜੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਚੌਜ ਉਤ੍ਸਾਹਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗੁਣਾਃ। ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਹਿੰਮਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸਮਝ, ਅਕਲ ਤੇ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਦੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਰੁਡੋ ਵਾਸਵੋਪਮੌ। ਉਭੌ ਚ ਸਸ੍ਵਜੇ ਹृष੍ਟੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚੈਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਰਾਵਣਿਪ੍ਰਭਵਂ ਮਹਤ੍। ਉਪਾਯੇਨ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਬਲਿਨੌ ਕृਤੌ
"ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ।"
ਯਥਾ ਤਾਤਂ ਦਸ਼ਰਥਂ ਯਥਾਜਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਤਥਾ ਭਵਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
"ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਃ। ਵਸਾਨੋ ਵਿਰਜੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਸਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਹੋ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ?
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਹਰ੍षਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਜੀਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਵੈਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—
ਅਹਂ ਸਖਾ ਤੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਃ। ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੁਵਯੋਃ ਸਾਹ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ, ਗਰੁੜ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਸੁਰਾ ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾ ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—
ਨੇਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਮਾਯਾਬਲਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਾ
—ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਬੰਨ੍ਹਤ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਏਤੇ ਨਾਗਾਃ ਕਾਦ੍ਰਵੇਯਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼ਰਭੂਤਾਸ੍ਤ੍ਵਦਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਇਹ ਸੱਪ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਤੀਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਇਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਹਮਾਗਤਃ। ਸਹਸੈਵਾਵਯੋਃ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਸਖਿਤ੍ਵਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਚ ਮਹਾਘੋਰਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਯਕਬਨ੍ਧਨਾਤ੍। ਅਪ੍ਰਮਾਦਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕੂਟਯੋਧਿਨਃ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਾਨਾਂ ਭਵਤਾਮਾਰ੍ਜਵਂ ਬਲਮ੍
ਰਾਖਸਸ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਫ਼ਦਿਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸਨੀਯਂ ਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਏਤੇਨੈਵੋਪਮਾਨੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਿਹ੍ਮਾ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਸਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਰੁਖਸਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਖੇ ਰਾਘਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰਿਪੂਣਾਮਪਿ ਵਤ੍ਸਲ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਚ ਕੌਤੂਹਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਘਵ। ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਰਣੇ ਵੀਰ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਰਾਘਵ, ਦੋਸਤੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਂਗਾ।
ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਵਸ਼ੇषਾਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਰ੍ਮਿਭਿਃ। ਰਾਵਣਂ ਤੁ ਰਿਪੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਤ੍ਵਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਮਂ ਚ ਨੀਰੁਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤੇषਾਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਵਨੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਚੱਕਰ ਲਾਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ।
ਨੀਰੁਜੌ ਰਾਘਵੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਦਾ ਨੇਦੁਰ੍ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਦੁਧੁਵੁਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਭੇਰੀਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮृਦਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਾਦਯਨ੍। ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਯਥਾਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਏ, ਸ਼ੰਖ ਫੂਕੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਪਰੇ ਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਾਨਰਾ ਨਗਯੋਧਿਨਃ। ਦ੍ਰੁਮਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਨਾਦਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਲਙ੍ਕਾਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯੁਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੱਡੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਲ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਂ ਸੁਭੀਮਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਨਿਨਾਦੋ ਬਭੂਵ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਯੂਥਪਾਨਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨਿਦਾਘਸ੍ਯ ਯਥਾ ਘਨਾਨਾਂ ਨਾਦਃ ਸੁਭੀਮੋ ਨਦਤਾਂ ਨਿਸ਼ੀਥੇ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ।
thumb|ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ, ਇਹ ਇਕਵੰਜਾ ਸਰਗ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤੁਮੁਲਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਦਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਾਵਣਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸਚਿਵਾਨਾਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।