ਯਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਯਾ। ਤਾਵਿਮੌ ਦੇਹਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੰਬੇ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਣ।
ਜੀਵਨ੍ਨਦ੍ਯ ਵਿਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਨष੍ਟਰਾਜ੍ਯਮਨੋਰਥਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਰਿਪੁਃ ਸਕਾਮੋ ਰਾਵਣਃ ਕृਤਃ
ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਰਾਜ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਂ ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹਰਿਰਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੋ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ:
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਨੇਹ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਰਾਵਣਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਕਾਮਂ ਨੇਹ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।
ਗਰੁਡਾਧਿष੍ਠਿਤਾਵੇਤਾਵੁਭੌ ਰਾਘਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੋਹਂ ਵਧਿष੍ਯੇਤੇ ਸਗਣਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਤਮੇਵਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਸੁषੇਣਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ:
ਸਹ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਹਰਿਗਣੈਰ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾਵਰਿਂਦਮੌ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਗृਹ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਤੂੰ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਹੁਣ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਲੈ ਆ।
ਅਹਂ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਮੈਥਿਲੀਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨष੍ਟਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁषੇਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮਨੁਭੂਤਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।"
ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦਾਨ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਸ਼੍ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਾਨਾਰ੍ਤਾਨ੍ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸੂਂਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰੋषਧੀਭਿਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਂ ਜਾਨੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗਿਆਨ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ਯੌषਧਾਨ੍ਯਾਨਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸਾਗਰਮ੍। ਜਵੇਨ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪਾਤਿਪਨਸਾਦਯਃ
ਸੰਪਾਤੀ, ਪਨਸ ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਜਲਦੀ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਲਿਆਉਣ।
ਹਰਯਸ੍ਤੁ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤੇ ਮਹੌषਧੀ। ਸਂਜੀਵਕਰਣੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ—ਸੰਜੀਵਨੀ, ਜੋ ਜਾਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਲਯਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਮ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਸਾਗਰੋਤ੍ਤਮੇ। ਅਮृਤਂ ਯਤ੍ਰ ਮਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪਰਮੌषਧੀ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ।
ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤੌ ਦੇਵੈਃ ਪਰ੍ਵਤੌ ਤੌ ਮਹੋਦਧੌ। ਅਯਂ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਰਾਜਨ, ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਥੇ ਜਾਵੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਾਯੁਰ੍ਮੇਘਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ। ਪਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰੇ ਤੋਯਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਵਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮਹਤਾ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੀਪਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭਗ੍ਨਵਿਟਪਾਃ ਸਲਿਲੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਭਵਨ੍ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੋਗਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰਵਾਸਿਨਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਾਦਾਂਸਿ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਚੁੱਪਚਾਪ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ ਗਰੁਡਂ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਵਾਨਰਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਗਾਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਯੈਸ੍ਤੁ ਤੌ ਪੁਰੁषੌ ਬਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਜਣੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ। ਵਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਮੁਖੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੇ
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਨੇ, ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਛੂਹਿਆ।
ਵੈਨਤੇਯੇਨ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤਯੋਃ ਸਂਰੁਰੁਹੁਰ੍ਵ੍ਰਣਾਃ। ਸੁਵਰ੍ਣੇ ਚ ਤਨੂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਤਯੋਰਾਸ਼ੁ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਭਰ ਗਏ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਜੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਚੌਜ ਉਤ੍ਸਾਹਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗੁਣਾਃ। ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਹਿੰਮਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸਮਝ, ਅਕਲ ਤੇ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਦੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਰੁਡੋ ਵਾਸਵੋਪਮੌ। ਉਭੌ ਚ ਸਸ੍ਵਜੇ ਹृष੍ਟੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚੈਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਰਾਵਣਿਪ੍ਰਭਵਂ ਮਹਤ੍। ਉਪਾਯੇਨ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਬਲਿਨੌ ਕृਤੌ
"ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਜਲਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ।"
ਯਥਾ ਤਾਤਂ ਦਸ਼ਰਥਂ ਯਥਾਜਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਤਥਾ ਭਵਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
"ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਃ। ਵਸਾਨੋ ਵਿਰਜੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਸਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਹੋ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ?
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਹਰ੍षਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਜੀਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਵੈਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—
ਅਹਂ ਸਖਾ ਤੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਃ। ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੁਵਯੋਃ ਸਾਹ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ, ਗਰੁੜ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਸੁਰਾ ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਦਾਨਵਾ ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—