ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਭੀषਣਮ੍। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਤੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਭੀषਣੋऽਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯਾਯਤਸਂਤ੍ਰਾਸਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਤਾਨ੍ ਸੁਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਬਹੁਧਾ ਵਿਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾਨ੍। ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਾਖ੍ਯਾਹਿ ਵਿਭੀषਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੱਜੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਵਤਃ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਵੰਤ ਨੇ ਭੱਜਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।
ਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਾਧ੍ਵਸਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਪਰ ਜਦ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਤਯੋਰ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਮृਜ੍ਯ ਚ। ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਪੀਡਿਤਮਨਾ ਰੁਰੋਦ ਵਿਲਲਾਪ ਚ
ਜਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹਥੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਮੌ ਤੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਿਯਸਂਯੁਗੌ। ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਗਮਿਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕੂਟਯੋਧਿਭਿਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚੈਤੇਨ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਜਿਹ੍ਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਞ੍ਚਿਤਾਵृਜੁਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਇਸ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਟਿੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਭਰਾ ਠੱਗ ਲਏ ਹਨ।
ਸ਼ਰੈਰਿਮਾਵਲਂ ਵਿਦ੍ਧੌ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਵਸੁਧਾਯਾਮਿਮੌ ਸੁਪ੍ਤੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯਕਾਵਿਵ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਪਏ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਹੋਣ।
ਯਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਯਾ। ਤਾਵਿਮੌ ਦੇਹਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੰਬੇ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਣ।
ਜੀਵਨ੍ਨਦ੍ਯ ਵਿਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਨष੍ਟਰਾਜ੍ਯਮਨੋਰਥਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਰਿਪੁਃ ਸਕਾਮੋ ਰਾਵਣਃ ਕृਤਃ
ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਰਾਜ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੈ; ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਂ ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹਰਿਰਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੋ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ:
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਨੇਹ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਰਾਵਣਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਕਾਮਂ ਨੇਹ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।
ਗਰੁਡਾਧਿष੍ਠਿਤਾਵੇਤਾਵੁਭੌ ਰਾਘਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੋਹਂ ਵਧਿष੍ਯੇਤੇ ਸਗਣਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਤਮੇਵਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਸੁषੇਣਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ:
ਸਹ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਹਰਿਗਣੈਰ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾਵਰਿਂਦਮੌ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਗृਹ੍ਯ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਤੂੰ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਹੁਣ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਲੈ ਆ।
ਅਹਂ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਮੈਥਿਲੀਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨष੍ਟਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁषੇਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਮਨੁਭੂਤਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।"
ਤਦਾ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦਾਨ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਸ਼੍ਛਾਦਯਨ੍ਤੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਾਨਾਰ੍ਤਾਨ੍ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸੂਂਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰੋषਧੀਭਿਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਂ ਜਾਨੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗਿਆਨ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ਯੌषਧਾਨ੍ਯਾਨਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸਾਗਰਮ੍। ਜਵੇਨ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪਾਤਿਪਨਸਾਦਯਃ
ਸੰਪਾਤੀ, ਪਨਸ ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਜਲਦੀ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਲਿਆਉਣ।
ਹਰਯਸ੍ਤੁ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤੇ ਮਹੌषਧੀ। ਸਂਜੀਵਕਰਣੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ—ਸੰਜੀਵਨੀ, ਜੋ ਜਾਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਲਯਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਮ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਸਾਗਰੋਤ੍ਤਮੇ। ਅਮृਤਂ ਯਤ੍ਰ ਮਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪਰਮੌषਧੀ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਵਧੀਆ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ।
ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤੌ ਦੇਵੈਃ ਪਰ੍ਵਤੌ ਤੌ ਮਹੋਦਧੌ। ਅਯਂ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਰਾਜਨ, ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਥੇ ਜਾਵੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਾਯੁਰ੍ਮੇਘਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ। ਪਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰੇ ਤੋਯਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਵਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮਹਤਾ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੀਪਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭਗ੍ਨਵਿਟਪਾਃ ਸਲਿਲੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਭਵਨ੍ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੋਗਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰਵਾਸਿਨਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਾਦਾਂਸਿ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਚੁੱਪਚਾਪ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ ਗਰੁਡਂ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਵਾਨਰਾ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਗਾਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਯੈਸ੍ਤੁ ਤੌ ਪੁਰੁषੌ ਬਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰਭੂਤੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਜਣੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ—