ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੁਮਿਤੋऽਰ੍ਹਸਿ। ਮਤ੍ਵਾ ਹੀਨਂ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਰਾਵਣੋऽਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਗਰੀਵ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਇਥੋਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰ ਲਵੇਗਾ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਸਾਗਰਂ ਤਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੀਲੇਨ ਚ ਨਲੇਨ ਚ
ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨੀਲ ਤੇ ਨਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ।
ਕृਤਂ ਹਿ ਸੁਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਦਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਰਣੇ। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੇਨ ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾਧਿਪੇਨ ਚ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗਦੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮੈਨ੍ਦੇਨ ਦ੍ਵਿਵਿਦੇਨ ਚ। ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੇਸਰਿਣਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਘੋਰਂ ਸਮ੍ਪਾਤਿਨਾ ਕृਤਮ੍
ਅੰਗਦ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੇਸਰੀ ਤੇ ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ, ਉਹ ਸਭ ਵਧਾਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਗਵਯੇਨ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ਼ਰਭੇਣ ਗਜੇਨ ਚ। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤੈਃ
ਗਵਯ, ਗਵਾਕ੍ਸ਼, ਸ਼ਰਭ, ਗਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰ ਗਏ, ਜੰਗ ਲੜੀ।
ਨ ਚਾਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਦੈਵਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮਾਨੁषੈਃ। ਯਤ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਯਸ੍ਯੇਨ ਸੁਹृਦਾ ਵਾ ਪਰਂ ਮਮ
ਪਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਾਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਦੋਸਤੀ ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਧਰ੍ਮਭੀਰੁਣਾ। ਮਿਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਮਿਦਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਫਰਜ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਧਰ ਚਾਹੋ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋ ਪਏ।
ਵਰ੍ਤਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇऽਸ਼੍ਰੂਣਿ ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਕृष੍ਣੇਤਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਆਜਗਾਮ ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍। ਵਾਨਰਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਿਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਰਾਵਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਉਨੰਜਾ ਸਿਰਾ ਮੁਕ ਗਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਾਹਵਾਂ ਸਿਰਾ ਸੁਣੋ।
ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਰਿਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਕਿਮਿਯਂ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਸੇਨਾ ਮੂਢਵਾਤੇਵ ਨੌਰ੍ਜਲੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੋਲਾ: ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਇੰਨੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ?
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ ਬੋਲਾ: ਕੀ ਤੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ?
ਸ਼ਰਜਾਲਾਚਿਤੌ ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੌ। ਸ਼ਰਤਲ੍ਪੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਪਏ ਹਨ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪੁਤ੍ਰਮਙ੍ਗਦਮ੍। ਨਾਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਯੇਨ ਤੁ
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਇਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਹਰਣਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਪਲਾਯਨ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਫਾਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਲਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਨ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪृष੍ਠਤਃ। ਵਿਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਤਿਤਂ ਲਙ੍ਘਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਲੱਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਂ ਚ ਜਯਾਸ਼ਿषਾ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਜੋ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਦुआ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਭੀषਣਮ੍। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਤੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਭੀषਣੋऽਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯਾਯਤਸਂਤ੍ਰਾਸਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਤਾਨ੍ ਸੁਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਬਹੁਧਾ ਵਿਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾਨ੍। ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਾਖ੍ਯਾਹਿ ਵਿਭੀषਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੱਜੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਵਤਃ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਵੰਤ ਨੇ ਭੱਜਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।
ਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਾਧ੍ਵਸਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਪਰ ਜਦ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇਨ ਹਸ੍ਤੇਨ ਤਯੋਰ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਮृਜ੍ਯ ਚ। ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਪੀਡਿਤਮਨਾ ਰੁਰੋਦ ਵਿਲਲਾਪ ਚ
ਜਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹਥੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਮੌ ਤੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰਿਯਸਂਯੁਗੌ। ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਗਮਿਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕੂਟਯੋਧਿਭਿਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚੈਤੇਨ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਜਿਹ੍ਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਞ੍ਚਿਤਾਵृਜੁਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਇਸ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਟਿੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਭਰਾ ਠੱਗ ਲਏ ਹਨ।
ਸ਼ਰੈਰਿਮਾਵਲਂ ਵਿਦ੍ਧੌ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਵਸੁਧਾਯਾਮਿਮੌ ਸੁਪ੍ਤੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯਕਾਵਿਵ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਪਏ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਹੋਣ।