ਸ੍ਤਨੌ ਚਾਵਿਰਲੌ ਪੀਨੌ ਮਾਮਕੌ ਮਗ੍ਨਚੂਚੁਕੌ। ਮਗ੍ਨਾ ਚੋਤ੍ਸੇਧਨੀ ਨਾਭਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਰਸ੍ਕਂ ਚ ਮੇ ਚਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਤਨ ਗੋਲ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਿੱਪਲ ਅੰਦਰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਮ ਵਰ੍ਣੋ ਮਣਿਨਿਭੋ ਮृਦੂਨ੍ਯਙ੍ਗਰੁਹਾਣਿ ਚ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਮੂਚੁਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਮ੍ਰਿਦੂ ਹਨ; ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਸਮਗ੍ਰਯਵਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਾਣਿਪਾਦਂ ਚ ਵਰ੍ਣਵਤ੍। ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤੇਤ੍ਯੇਵ ਚ ਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਲਾਕ੍ਸ਼ਣਿਕਾ ਵਿਦੁਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਸਾਰੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ, ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਹੌਲੀ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜਣਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ।
ਆਧਿਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕੋ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪਤਿਨਾ ਸਹ। ਕृਤਾਨ੍ਤਕੁਸ਼ਲੈਰੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਤਥੀਕृਤਮ੍
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਝੂਠਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਲਭ੍ਯ ਚ। ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਗੋष੍ਪਦੇ ਹਤੌ
ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਭਰਾ ਗਊ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਖੁੰਝੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਨੁ ਵਾਰੁਣਮਾਗ੍ਨੇਯਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਘਵੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਘਵਾਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇਨ ਰਣੇ ਮਾਯਯਾ ਵਾਸਵੋਪਮੌ। ਮਮ ਨਾਥਾਵਨਾਥਾਯਾ ਨਿਹਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਪਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਰਾਖੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਛੱਡ ਕੇ।
ਨਹਿ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਰਣੇ ਰਿਪੁਃ। ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜਵਃ
ਜੋ ਵੀ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਨ ਕਾਲਸ੍ਯਾਤਿਭਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ੇਤੇ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਕਾਲ ਲਈ ਕੋਈ ਭਾਰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਥਾ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਨਨੀਂ ਚਾਪਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਮ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੱਸ ਲਈ।
ਸਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵ੍ਰਤਮਾਗਤਮ੍। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਸਰਾਘਵਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ: 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਾਂਗੀ?'
ਪਰਿਦੇਵਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕृਥਾ ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤਾਯਂ ਤਵ ਜੀਵਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਕਾਰਣਨਿ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਾਨਿ ਚ। ਯਥੇਮੌ ਜੀਵਤੋ ਦੇਵਿ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਯੋਗ ਕਾਰਣ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਜਿੰਦਾ ਹਨ, ਦੇਵੀ।
ਨਹਿ ਕੋਪਪਰੀਤਾਨਿ ਹਰ੍षਪਰ੍ਯੁਤ੍ਸੁਕਾਨਿ ਚ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿ ਯੋਧਾਨਾਂ ਮੁਖਾਨਿ ਨਿਹਤੇ ਪਤੌ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਵਿਮਾਨਂ ਵੈਦੇਹਿ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯੇਨ੍ ਨੇਦਂ ਯਦ੍ਯੇਤੌ ਗਤਜੀਵਿਤੌ
ਵੈਦੇਹੀ, ਇਹ ਵਿਹਾਰਕ ਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਜੇ ਇਹ ਦੋ ਜਾਨ ਗਵਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ।
ਹਤਵੀਰਪ੍ਰਧਾਨਾ ਹਿ ਗਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾ। ਸੇਨਾ ਭ੍ਰਮਤਿ ਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਹਤਕਰ੍ਣੇਵ ਨੌਰ੍ਜਲੇ
ਜਿਸ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਯਤਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੇ ਪੱਟ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਪੁਨਰਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ। ਸੇਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤੌ
ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸੁਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਅਨੁਮਾਨੈਃ ਸੁਖੋਦਯੈਃ। ਅਹਤੌ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਸ੍ਨੇਹਾਦੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਇਹ ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ; ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਨ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਚਾਰਿਤ੍ਰਸੁਖਸ਼ੀਲਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸਿ ਮਨੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਸਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸ ਗਈ ਹੈ।
ਨੇਮੌ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਚੋਦੀਰਿਤਂ ਤਵ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤੁ ਸੁਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੈਃ ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਮੈਥਿਲਿ। ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਪਤਿਤਾਵੇਤੌ ਨੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ।
ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਗਤਾਯੁषਾਮ੍। ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਰਂ ਭਵਤਿ ਵੈਕृਤਮ੍
ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਦੁਃਖਂ ਚ ਮੋਹਂ ਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰਰ੍ਥੇ ਨਾਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਮਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ, ਗਮ ਤੇ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾ ਦੇ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅੱਜ ਜੀਉਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੀਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚੇਮਾਮੇਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮੈਥਿਲੀ
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖੀ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਤ੍ਤੁ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਦੀਨਾ ਤ੍ਰਿਜਟਯਾ ਸੀਤਾ ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਹਾਨ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ, ਉਦਾਸ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਲੈ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਕਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਾ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੀਤਾ ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਾਂ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਹਾਰਭੂਮਿਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਪਰਂ ਵਿषਾਦਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ
ਸੀਤਾ, ਰਾਖਸ਼ਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਜ ਮਸਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਵਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
thumb|ਨਵਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ, ਉਨੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।
ਘੋਰੇਣ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਬਦ੍ਧੌ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੌ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਯਥਾ ਨਾਗੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੂਨ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਖਮੀ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਮਹਾਬਲਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ।