ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਸੀਤਾ ਕਰੁਣਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਕਰੂਣ ਰੋਈ।
ਊਚੁਰ੍ਲਾਕ੍ਸ਼ਣਿਕਾ ਯੇ ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰਿਣ੍ਯਵਿਧਵੇਤਿ ਚ। ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਅੱਜ ਰਾਮ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਏ।
ਯਜ੍ਵਨੋ ਮਹਿषੀਂ ਯੇ ਮਾਮੂਚੁਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਸਤ੍ਰਿਣਃ। ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਅੱਜ ਰਾਮ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਏ।
ਵੀਰਪਾਰ੍ਥਿਵਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਯੇ ਵਿਦੁਰ੍ਭਰ੍ਤृਪੂਜਿਤਾਮ੍। ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਦਰਯੋਗ ਪਤਨੀ ਜਾਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਅੱਜ ਰਾਮ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਸਂਸ਼੍ਰਵਣੇ ਯੇ ਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਾਰ੍ਤਾਨ੍ਤਿਕਾਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨੋऽਨृਤਵਾਦਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਰੋਹਾਂ 'ਚ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਵਤੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਅੱਜ ਰਾਮ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਏ।
ਇਮਾਨਿ ਖਲੁ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਾਦਯੋਰ੍ਵੈ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਧਿਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੈਰ੍ਨਾਰ੍ਯੋऽਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਭਾਗ੍ਯਦੁਰ੍ਲਭਾਃ। ਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਹਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ, ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਔਰਤਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਤਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਹਤੇ ਰਾਮੇ ਵਿਤਥਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੇ
ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ 'ਸੱਚੇ ਕਮਲ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਜ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਝੂਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਃ ਸਮਾ ਨੀਲਾ ਭ੍ਰੁਵੌ ਚਾਸਂਹਤੇ ਮਮ। ਵृਤ੍ਤੇ ਚਾਰੋਮਕੇ ਜਙ੍ਘੇ ਦਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਵਿਰਲਾ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ, ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਕਾਲੇ ਹਨ; ਮੇਰੀਆਂ ਭੁਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਮੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਗੋਲ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਕਰੌ ਪਾਦੌ ਗੁਲ੍ਫਾਵੂਰੂ ਸਮੌ ਚਿਤੌ। ਅਨੁਵृਤ੍ਤਨਖਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸਮਾਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗੁਲਯੋ ਮਮ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਰਾਨਾਂ ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਨਖ ਮ੍ਰਿਦੂ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵੀ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਤਨੌ ਚਾਵਿਰਲੌ ਪੀਨੌ ਮਾਮਕੌ ਮਗ੍ਨਚੂਚੁਕੌ। ਮਗ੍ਨਾ ਚੋਤ੍ਸੇਧਨੀ ਨਾਭਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਰਸ੍ਕਂ ਚ ਮੇ ਚਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਤਨ ਗੋਲ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਿੱਪਲ ਅੰਦਰ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਮ ਵਰ੍ਣੋ ਮਣਿਨਿਭੋ ਮृਦੂਨ੍ਯਙ੍ਗਰੁਹਾਣਿ ਚ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਮੂਚੁਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਮ੍ਰਿਦੂ ਹਨ; ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਸਮਗ੍ਰਯਵਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਾਣਿਪਾਦਂ ਚ ਵਰ੍ਣਵਤ੍। ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤੇਤ੍ਯੇਵ ਚ ਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਲਾਕ੍ਸ਼ਣਿਕਾ ਵਿਦੁਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਸਾਰੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ, ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਹੌਲੀ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜਣਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ।
ਆਧਿਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕੋ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪਤਿਨਾ ਸਹ। ਕृਤਾਨ੍ਤਕੁਸ਼ਲੈਰੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਤਥੀਕृਤਮ੍
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਝੂਠਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਲਭ੍ਯ ਚ। ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਗੋष੍ਪਦੇ ਹਤੌ
ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਭਰਾ ਗਊ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਖੁੰਝੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਨੁ ਵਾਰੁਣਮਾਗ੍ਨੇਯਮੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਘਵੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਘਵਾਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇਨ ਰਣੇ ਮਾਯਯਾ ਵਾਸਵੋਪਮੌ। ਮਮ ਨਾਥਾਵਨਾਥਾਯਾ ਨਿਹਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਪਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਰਾਖੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਛੱਡ ਕੇ।
ਨਹਿ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਰਣੇ ਰਿਪੁਃ। ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਜਵਃ
ਜੋ ਵੀ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਨ ਕਾਲਸ੍ਯਾਤਿਭਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ੇਤੇ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਕਾਲ ਲਈ ਕੋਈ ਭਾਰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਥਾ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਨਨੀਂ ਚਾਪਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਮ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੱਸ ਲਈ।
ਸਾ ਤੁ ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵ੍ਰਤਮਾਗਤਮ੍। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਸਰਾਘਵਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ: 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਾਂਗੀ?'
ਪਰਿਦੇਵਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕृਥਾ ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤਾਯਂ ਤਵ ਜੀਵਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਕਾਰਣਨਿ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਾਨਿ ਚ। ਯਥੇਮੌ ਜੀਵਤੋ ਦੇਵਿ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਯੋਗ ਕਾਰਣ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਜਿੰਦਾ ਹਨ, ਦੇਵੀ।
ਨਹਿ ਕੋਪਪਰੀਤਾਨਿ ਹਰ੍षਪਰ੍ਯੁਤ੍ਸੁਕਾਨਿ ਚ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿ ਯੋਧਾਨਾਂ ਮੁਖਾਨਿ ਨਿਹਤੇ ਪਤੌ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਵਿਮਾਨਂ ਵੈਦੇਹਿ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯੇਨ੍ ਨੇਦਂ ਯਦ੍ਯੇਤੌ ਗਤਜੀਵਿਤੌ
ਵੈਦੇਹੀ, ਇਹ ਵਿਹਾਰਕ ਰਥ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਜੇ ਇਹ ਦੋ ਜਾਨ ਗਵਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ।
ਹਤਵੀਰਪ੍ਰਧਾਨਾ ਹਿ ਗਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾ। ਸੇਨਾ ਭ੍ਰਮਤਿ ਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਹਤਕਰ੍ਣੇਵ ਨੌਰ੍ਜਲੇ
ਜਿਸ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਯਤਨ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੇ ਪੱਟ ਵਾਲੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਪੁਨਰਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ। ਸੇਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤੌ
ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਸੁਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਅਨੁਮਾਨੈਃ ਸੁਖੋਦਯੈਃ। ਅਹਤੌ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਸ੍ਨੇਹਾਦੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਇਹ ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ; ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਨ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਚਾਰਿਤ੍ਰਸੁਖਸ਼ੀਲਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸਿ ਮਨੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਸਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸ ਗਈ ਹੈ।
ਨੇਮੌ ਸ਼ਕ੍ਯੌ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਚੋਦੀਰਿਤਂ ਤਵ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਖਿਆ ਹੈ।