ਨ ਕਾਲਃ ਕਪਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਵਲਮ੍ਬਿਤੁਮ੍। ਅਤਿਸ੍ਨੇਹੋऽਪਿ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਰਣਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹੁਣ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਿਆਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਹਿਤਂ ਰਾਮਪੁਰੋਗਾਣਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ لشਕਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ।
ਅਥ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਰਾਮੋ ਯਾਵਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਵਿਪਰ੍ਯਯਃ। ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਹਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਭਯਂ ਨੌ ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਤਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਦ ਕਕੁਤਸ ਦੇ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਸੁਧ ਲੈ ਲੈਣਗੇ, ਸਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨੈਤਤ੍ ਕਿਂਚਨ ਰਾਮਸ੍ਯ ਨ ਚ ਰਾਮੋ ਮੁਮੂਰ੍षਤਿ। ਨਹ੍ਯੇਨਂ ਹਾਸ੍ਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਯਾ ਗਤਾਯੁषਾਮ੍
ਇਹ ਰਾਮ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਮ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਂ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਯਾਵਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਨਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਨੂੰ ਵੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਾਰੇ لشਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਏਤੇ ਹਿ ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦਾਗਤਸਾਧ੍ਵਸਾਃ। ਕਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਕਥਿਤਾ ਹਰਯੋ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ।
ਮਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਮਨੀਕਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਰਾਸਂ ਭੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾਮਿਵ ਸ੍ਰਜਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਡਰ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਤਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ لشਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਮਹਾਮਾਯਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਿਤਰਂ ਚਾਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਸਾਰੇ لشਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਰਾਵਣੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਿਪਾਤਿਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਉਪਾਘ੍ਰਾਯ ਚ ਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ। ਪृਚ੍ਛਤੇ ਚ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਓ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਤੌ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੌ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੌ ਕृਤੌ
ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਂਧ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਸ ਹਰ੍षਵੇਗਾਨੁਗਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ। ਜਹੌ ਜ੍ਵਰਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸਮੁਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਾਚਾਭਿਨਨਨ੍ਦ ਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਬੇਚੈਨੀ ਉਸ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
thumb|ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਚਤਵਾਰੀਸਾਂ ਸਰਗ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੇ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜੇ। ਰਾਘਵਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਥ ਰਰਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦੋ ਨੀਲਃ ਸੁषੇਣਃ ਕੁਮੁਦੋ ਨਲਃ। ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸ਼ਰਭੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ
ਹਨੁਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਨੀਲ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕੁਮੁਦ, ਨਲ, ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ—
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨृषਭਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਰਮ੍ਭਃ ਸ਼ਤਬਲਿਃ ਪृਥੁਃ। ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਾਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਨਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਾਂਬਵਾਨ, ਰਿਸ਼ਭ, ਸਕੰਧ, ਰੰਭ, ਸ਼ਤਬਲੀ, ਪ੍ਰਥੁ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਨੇਤਾ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਤृਣੇष੍ਵਪਿ ਚ ਚੇष੍ਟਤ੍ਸੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਇਤਿ ਮੇਨਿਰੇ
ਵਾਨਰ ਸਭ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੇ, ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ।
ਰਾਵਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਵਿਸृਜ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸੁਤਮ੍। ਆਜੁਹਾਵ ਤਤਃ ਸੀਤਾਰਕ੍ਸ਼ਣੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਵਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਾ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾਖ੍ਯਾਤ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਤ੍ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਰਣੇ ਹਤੌ
“ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਿਖਾਓ।”
ਯਦਾਸ਼੍ਰਯਾਦਵष੍ਟਬ੍ਧਾ ਨੇਯਂ ਮਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ। ਸੋऽਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਹਤੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
“ਉਹ, ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।”
ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਮਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸੀਤਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਸੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ, ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।
ਅਦ੍ਯ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਗਤਿਮਪਸ਼੍ਯਤੀ
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗਈ ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਮੀਦ ਦੇ, ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ,
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਕਮ੍। ਤਤਃ ਪੁष੍ਪਕਮਾਦਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਾਵਣਾਜ੍ਞਯਾ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ,
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਸ੍ਥਾਂ ਤਾਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਸਮੁਪਾਨਯਨ੍। ਤਾਮਾਦਾਯ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ। ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ,
ਸੀਤਾਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪੁष੍ਪਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਤ੍ਰਿਜਟਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਤਸ੍ਯੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਰਾਵਣਸ਼੍ਚਾਰਯਾਮਾਸ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਪਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਈਆਂ।
ਪ੍ਰਾਘੋषਯਤ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਰਾਘਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਰਣੇ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾਇਆ: 'ਰਾਘਵ ਤੇ ਲੱਖਣ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'