ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਯੂਥਪਾਨਪਿ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਡਯਤ੍ ਸ ਚ ਰਾਵਣਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਂ ਨਵਭਿਰਾਹਤ੍ਯ ਮੈਨ੍ਦਂ ਸਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਥਾ। ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਸ੍ਤਤਾਪ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੈੰਦ ਤੇ ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਹਨੂਮਤੋ ਵੇਗਵਤੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਦਸ਼
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਦੱਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਭਂ ਚੈਵ ਤਾਵਪ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਧਿ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਵਾਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਰਭ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਥਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਥ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਵਰਾਨ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਸ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਤਾਨਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤ੍ਰਸਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਘੋਰੇਣ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੌ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸਹਿਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੇਤੌ ਨਿਸ਼ਾਮਯਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕੂਟਯੋਧਿਨਃ। ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਾਲਾਕ ਲੜਾਈ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਜਲਦੋਪਮਾਃ। ਹਤੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਂ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਰਾਮ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਨਿष੍ਪਨ੍ਦੌ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੌ ਹਤਾਵਿਤ੍ਯਨ੍ਵਮਨ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲਏ ਪਏ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਹਰ੍षੇਣ ਤੁ ਸਮਾਵਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਨੈਰ੍ऋਤਾਨ੍
ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਾਯਕੈਸ਼੍ਚਿਤੇ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਸਬਾष੍ਪਵਦਨਂ ਦੀਨਂ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਾष੍ਪਵੇਗੋ ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਵਂਪ੍ਰਾਯਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿਜਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨੈष੍ਠਿਕਃ
ਹੁਣ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਰਿਵਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਭਾਗ੍ਯਸ਼ੇषਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਦਿ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮੋਹਮੇਤੌ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯੇਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਬਾਕੀ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਭਟਕਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਾਤ੍ਮਾਨਮਨਾਥਂ ਮਾਂ ਚ ਵਾਨਰ। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਭਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇਨ ਪਾਣਿਨਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਲਿਲਮਾਦਾਯ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਪਰਿਜਪ੍ਯ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਨੇਤ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਮृਜ੍ਯ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਾਲਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਸਿਆਣੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਠੰਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਕਾਲਃ ਕਪਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਵਲਮ੍ਬਿਤੁਮ੍। ਅਤਿਸ੍ਨੇਹੋऽਪਿ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਰਣਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹੁਣ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਿਆਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਹਿਤਂ ਰਾਮਪੁਰੋਗਾਣਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ لشਕਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚ।
ਅਥ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਰਾਮੋ ਯਾਵਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਵਿਪਰ੍ਯਯਃ। ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਹਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਭਯਂ ਨੌ ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਤਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਦ ਕਕੁਤਸ ਦੇ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਸੁਧ ਲੈ ਲੈਣਗੇ, ਸਾਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨੈਤਤ੍ ਕਿਂਚਨ ਰਾਮਸ੍ਯ ਨ ਚ ਰਾਮੋ ਮੁਮੂਰ੍षਤਿ। ਨਹ੍ਯੇਨਂ ਹਾਸ੍ਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਯਾ ਗਤਾਯੁषਾਮ੍
ਇਹ ਰਾਮ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਮ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਂ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਯਾਵਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਨਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਨੂੰ ਵੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਾਰੇ لشਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਏਤੇ ਹਿ ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦਾਗਤਸਾਧ੍ਵਸਾਃ। ਕਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਕਥਿਤਾ ਹਰਯੋ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਚੁਪ ਚਾਪ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ।
ਮਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਮਨੀਕਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਰਾਸਂ ਭੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾਮਿਵ ਸ੍ਰਜਮ੍
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਡਰ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਤਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ لشਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਮਹਾਮਾਯਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਿਤਰਂ ਚਾਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਸਾਰੇ لشਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਰਾਵਣੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਿਪਾਤਿਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।