ਰਾਘਵੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਜਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤੌ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ
ਰਾਘਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਮਾਯਯਾ ਛਨ੍ਨਂ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਵਣਿਂ ਰਣੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਤਂ ਤੁ ਮਾਯਾਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦਵਿੱਤੀਯ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਵੀਰਂ ਵਰਦਾਨਾਦ੍ ਵਿਭੀषਣਃ। ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਸਂਯੁਤਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੇਜ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮ ਤੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਚਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂषਣਸ੍ਯ ਚ ਹਨ੍ਤਾਰੌ ਖਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲੌ। ਸਾਦਿਤੌ ਮਾਮਕੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਖਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨੇਮੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਵੇਤਸ੍ਮਾਦਿषੁਬਨ੍ਧਨਾਤ੍। ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਅਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਂ ਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਮਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵਿਛੌਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਯਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਲਙ੍ਕਾ ਨਦੀ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵਾਕੁਲਾ। ਸੋऽਯਂ ਮੂਲਹਰੋऽਨਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਮਿਤੋ ਮਯਾ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਲੰਕਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮੁਲ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮਾ ਨਿष੍ਫਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਸ਼ਰਦਿ ਤੋਯਦਾਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਯੂਥਪਾਨਪਿ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਡਯਤ੍ ਸ ਚ ਰਾਵਣਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਂ ਨਵਭਿਰਾਹਤ੍ਯ ਮੈਨ੍ਦਂ ਸਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਥਾ। ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਸ੍ਤਤਾਪ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੈੰਦ ਤੇ ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਹਨੂਮਤੋ ਵੇਗਵਤੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਦਸ਼
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਦੱਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਭਂ ਚੈਵ ਤਾਵਪ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਧਿ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਵਾਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਰਭ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਥਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਥ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਵਰਾਨ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਸ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਤਾਨਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤ੍ਰਸਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਘੋਰੇਣ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੌ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸਹਿਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੇਤੌ ਨਿਸ਼ਾਮਯਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕੂਟਯੋਧਿਨਃ। ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਾਲਾਕ ਲੜਾਈ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਜਲਦੋਪਮਾਃ। ਹਤੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਂ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਰਾਮ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਨਿष੍ਪਨ੍ਦੌ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੌ ਹਤਾਵਿਤ੍ਯਨ੍ਵਮਨ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲਏ ਪਏ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਹਰ੍षੇਣ ਤੁ ਸਮਾਵਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਨੈਰ੍ऋਤਾਨ੍
ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਾਯਕੈਸ਼੍ਚਿਤੇ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਸਬਾष੍ਪਵਦਨਂ ਦੀਨਂ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਬਾष੍ਪਵੇਗੋ ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਵਂਪ੍ਰਾਯਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿਜਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨੈष੍ਠਿਕਃ
ਹੁਣ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਰਿਵਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਭਾਗ੍ਯਸ਼ੇषਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਦਿ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮੋਹਮੇਤੌ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯੇਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਜੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਬਾਕੀ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਭਟਕਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਾਤ੍ਮਾਨਮਨਾਥਂ ਮਾਂ ਚ ਵਾਨਰ। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਭਿਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇਨ ਪਾਣਿਨਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਲਿਲਮਾਦਾਯ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਪਰਿਜਪ੍ਯ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਨੇਤ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਿਮृਜ੍ਯ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਾਲਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਸਿਆਣੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਠੰਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਗੱਲ ਆਖੀ।