ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਰਣਤੋषਿਣਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜੰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਤਾਪਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ। ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਘੋਰਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰਿਤਲੋਚਨਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਬਦ੍ਧੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰਸ਼ਯੇ ਸ਼ਯਾਨੌ ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਮ੍ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ। ਸਮਾਗਤਾ ਵਾਯੁਸੁਤਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾ ਵਿषਾਦਮਾਰ੍ਤਾਃ ਪਰਮਂ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਏ ਸਨ, ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਦ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਂਤਤੌ ਬਾਣੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋ ਭਰਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਵृष੍ਟ੍ਵੇਵੋਪਰਤੇ ਦੇਵੇ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਆਜਗਾਮਾਥ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਜਦ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਮੈਨ੍ਦਃ ਸੁषੇਣਃ ਕੁਮੁਦੋऽਙ੍ਗਦਃ। ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਨੁਮਤਾ ਸਾਰ੍ਧਮਨ੍ਵਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਰਾਘਵੌ
ਨੀਲ, ਦਵਿਵਿਦ, ਮੈੰਡ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਆਏ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕੀਤਾ।
ਅਚੇष੍ਟੌ ਮਨ੍ਦਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੌ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤੌ। ਸ਼ਰਜਾਲਾਚਿਤੌ ਸ੍ਤਬ੍ਧੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਸਖਤ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪੌ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੌ ਮਨ੍ਦਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਾਵਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਤਪਨੀਯਾਵਿਵ ਧ੍ਵਜੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਵੀਰਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਮਨ੍ਦਚੇष੍ਟਿਤੌ। ਯੂਥਪੈਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੌ ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਪਏ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਿਲਦੇ, ਆਪਣੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਰਾਘਵੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਜਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤੌ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ
ਰਾਘਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਮਾਯਯਾ ਛਨ੍ਨਂ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਵਣਿਂ ਰਣੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਤਂ ਤੁ ਮਾਯਾਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦਵਿੱਤੀਯ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਵੀਰਂ ਵਰਦਾਨਾਦ੍ ਵਿਭੀषਣਃ। ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਸਂਯੁਤਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੇਜ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮ ਤੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਚਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂषਣਸ੍ਯ ਚ ਹਨ੍ਤਾਰੌ ਖਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲੌ। ਸਾਦਿਤੌ ਮਾਮਕੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਖਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨੇਮੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਵੇਤਸ੍ਮਾਦਿषੁਬਨ੍ਧਨਾਤ੍। ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਅਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਂ ਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਮਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵਿਛੌਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਯਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਲਙ੍ਕਾ ਨਦੀ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵਾਕੁਲਾ। ਸੋऽਯਂ ਮੂਲਹਰੋऽਨਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਮਿਤੋ ਮਯਾ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਲੰਕਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮੁਲ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮਾ ਨਿष੍ਫਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਸ਼ਰਦਿ ਤੋਯਦਾਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਯੂਥਪਾਨਪਿ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਡਯਤ੍ ਸ ਚ ਰਾਵਣਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਲਂ ਨਵਭਿਰਾਹਤ੍ਯ ਮੈਨ੍ਦਂ ਸਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਥਾ। ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਸ੍ਤਤਾਪ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੈੰਦ ਤੇ ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਹਨੂਮਤੋ ਵੇਗਵਤੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਦਸ਼
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਦੱਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਭਂ ਚੈਵ ਤਾਵਪ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਵੇਗੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਧਿ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਵਾਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਰਭ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਦੋ-ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਥਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਥ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਵਰਾਨ੍ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਃ ਸ ਰਾਵਣਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਤਾਨਰ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤ੍ਰਸਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਘੋਰੇਣ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੌ ਚਮੂਮੁਖੇ। ਸਹਿਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵੇਤੌ ਨਿਸ਼ਾਮਯਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮੈਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕੂਟਯੋਧਿਨਃ। ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਾਲਾਕ ਲੜਾਈ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਜਲਦੋਪਮਾਃ। ਹਤੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਂ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਰਾਮ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।