ਬਦ੍ਧੌ ਤੁ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਤਾਵੁਭੌ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਸ਼ੇਕਤੁਰਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਪ-ਤੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਵਿਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਸ਼ਰਸ਼ਲ੍ਯਾਚਿਤੌ ਕृਤੌ। ਧ੍ਵਜਾਵਿਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਜ੍ਜੁਮੁਕ੍ਤੌ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਕੱਟੀ ਹੋਵੇ।
ਤੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਲਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਰ੍ਮਭੇਦੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਨਿਪੇਤਤੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਜਗਤ੍ਯਾਂ ਜਗਤੀਪਤੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਨਬਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮਾਂ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ—ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੁਣ ਥੱਲੇ ਪਏ।
ਤੌ ਵੀਰਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਸ਼ਰਵੇष੍ਟਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਵਾਰ੍ਤੌ ਪਰਮਪੀਡਿਤੌ
ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਉਹ ਦੋ ਜਣੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਨਹ੍ਯਵਿਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁਲਮਨ੍ਤਰਮ੍। ਨਾਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਂ ਨ ਚਾਧ੍ਵਸ੍ਤਮਾਕਰਾਗ੍ਰਾਦਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇਕ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਥਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਛੇਦੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਸੀ ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਂ ਛੁਈ ਹੋਵੇ, ਨਾਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਵੇ।
ਤੌ ਤੁ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਨਿਹਤੌ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ। ਅਸृਕ੍ ਸੁਸ੍ਰੁਵਤੁਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਜਲਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਵਿਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਕਰੂੜ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਇੰਝ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ।
ਪਪਾਤ ਪ੍ਰਥਮਂ ਰਾਮੋ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਰ੍ਮਸੁ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਯੇਨ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਰਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਨਬਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਸੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਗ੍ਰੈ ਰਜੋਗਤਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਨਾਰਾਚੈਰਰ੍ਧਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਞ੍ਜਲਿਕੈਰਪਿ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਦਂष੍ਟ੍ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—ਚੌੜੇ, ਅੱਧੇ ਚੌੜੇ, ਅਰਧਚੰਦ, ਹਥੇਲੀ ਆਕਾਰ, ਬੱਛੜੇ ਦੇ ਦੰਦ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਕਲੇਵਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਵੀਰਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇऽਵਿਜ੍ਯਮਾਵਿਧ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਮੁष੍ਟਿਪਰੀਣਾਹਂ ਤ੍ਰਿਨਤਂ ਰੁਕ੍ਮਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਣਤਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੋਠੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵਕਰੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਾਣਪਾਤਾਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮਂ ਪਤਿਤਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍। ਸ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤੇऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਖੋ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਰਣਤੋषਿਣਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜੰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਤਾਪਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ। ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਘੋਰਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰਿਤਲੋਚਨਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪਾਇਆ; ਉਹ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਬਦ੍ਧੌ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰਸ਼ਯੇ ਸ਼ਯਾਨੌ ਤੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਮ੍ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ। ਸਮਾਗਤਾ ਵਾਯੁਸੁਤਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾ ਵਿषਾਦਮਾਰ੍ਤਾਃ ਪਰਮਂ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਏ ਸਨ, ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਦ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਂਤਤੌ ਬਾਣੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋ ਭਰਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਵृष੍ਟ੍ਵੇਵੋਪਰਤੇ ਦੇਵੇ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਆਜਗਾਮਾਥ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਜਦ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਮੈਨ੍ਦਃ ਸੁषੇਣਃ ਕੁਮੁਦੋऽਙ੍ਗਦਃ। ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਨੁਮਤਾ ਸਾਰ੍ਧਮਨ੍ਵਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਰਾਘਵੌ
ਨੀਲ, ਦਵਿਵਿਦ, ਮੈੰਡ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਆਏ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕੀਤਾ।
ਅਚੇष੍ਟੌ ਮਨ੍ਦਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੌ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤੌ। ਸ਼ਰਜਾਲਾਚਿਤੌ ਸ੍ਤਬ੍ਧੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਸਖਤ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪੌ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੌ ਮਨ੍ਦਵਿਕ੍ਰਮੌ। ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਾਵਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਤਪਨੀਯਾਵਿਵ ਧ੍ਵਜੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਵੀਰਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਮਨ੍ਦਚੇष੍ਟਿਤੌ। ਯੂਥਪੈਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੌ ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਪਏ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਿਲਦੇ, ਆਪਣੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਰਾਘਵੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਜਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤੌ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਵਿਭੀषਣਾਃ
ਰਾਘਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਮਾਯਯਾ ਛਨ੍ਨਂ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਵਣਿਂ ਰਣੇ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਤਂ ਤੁ ਮਾਯਾਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵਿਭੀषਣਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦਵਿੱਤੀਯ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਵੀਰਂ ਵਰਦਾਨਾਦ੍ ਵਿਭੀषਣਃ। ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਸਂਯੁਤਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੇਜ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮ ਤੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਏ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਚਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂषਣਸ੍ਯ ਚ ਹਨ੍ਤਾਰੌ ਖਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲੌ। ਸਾਦਿਤੌ ਮਾਮਕੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਖਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨੇਮੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਵੇਤਸ੍ਮਾਦਿषੁਬਨ੍ਧਨਾਤ੍। ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ। ਅਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਂ ਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਮਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵਿਛੌਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਯਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਲਙ੍ਕਾ ਨਦੀ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵਾਕੁਲਾ। ਸੋऽਯਂ ਮੂਲਹਰੋऽਨਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਮਿਤੋ ਮਯਾ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਲੰਕਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮੁਲ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮਾ ਨਿष੍ਫਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਸ਼ਰਦਿ ਤੋਯਦਾਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।