ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾ ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਮਸਾ ਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ। ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਵਣਿਂ ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਹਯਾਨਪਿ
ਅੰਗਦ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਅਙ੍ਗਦੇਨ ਮਹਾਕਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਗਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੂਜਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਤੌ ਚੋਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਸ ਯੋਗਯ ਕਾਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਯੁਧਿ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕਪਯਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਵਿਭੀषਣਾਃ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਤਦਾਨੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਂਯੁਗੇ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੋ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਃ ਪਾਪੋ ਰਾਵਣੀ ਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ਵੀਰੋ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ਨਿਵਰ੍ਚਸਃ। ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਘੋਰੈਰ੍ਨਾਗਮਯੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਹਯਨ੍ ਰਾਘਵੌ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਭੁੱਲਾਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕੂਟਯੋਧੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਬਬਨ੍ਧ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤੌ ਤੇਨ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਸ਼ੀਵਿषੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਹਸਾਭਿਹਤੌ ਵੀਰੌ ਤਦਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਭਰਾ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਰੂਪਸ੍ਤੁ ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤ- ਸ੍ਤੌ ਬਾਧਿਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ। ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ ਬਬਨ੍ਧ ਤੌ ਰਾਜਸੁਤੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੀ ਸਪਸ਼ਟ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਗਤਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦਿਦੇਸ਼ਾਤਿਬਲੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵੌ ਸੁषੇਣਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੌ ਨੀਲਂ ਚ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਮ੍। ਅਙ੍ਗਦਂ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰਭਂ ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੀਲ, ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀਲੇ ਸ਼ਰਭ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸਾਨੁਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ऋषਭਂ ਚਰ੍षਭਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਹਨੂਮਾਨ, ਬਲਵਾਨ ਸਾਨੁਪ੍ਰਸਥ ਤੇ ਬਲਦ ਵਰਗੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਿਆ।
ਤੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਹਰਯੋ ਭੀਮਾਨੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਦਪਾਨ੍। ਆਕਾਸ਼ਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਮਿषੁਭਿਰ੍ਵੇਗਵਤ੍ਤਰੈਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਃ
ਪਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਭੀਮਵੇਗਾ ਹਰਯੋ ਨਾਰਾਚੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਃ। ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਨ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮੇਘੈਃ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਾਨਰ ਜਥੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰੇਵ ਸਰ੍ਵਦੇਹਭਿਦਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਭृਸ਼ਮਾਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਰਨ੍ਤਰਸ਼ਰੀਰੌ ਤੁ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਵੀਰੌ ਪਨ੍ਨਗੈਃ ਸ਼ਰਤਾਂ ਗਤੈਃ
ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ—ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਥਾਂ ਛੱਡੇ, ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਤਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ। ਤਾਵੁਭੌ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵੱਧ ਕੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਃ। ਰਾਵਣਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵਾਕ੍ਯਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਮਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਸਾਦਿਤੁਂ ਵਾਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੁਵਾਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਲ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਵਿषੁਜਾਲੇਨ ਰਾਘਵੌ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਣਾ। ਏष ਰੋषਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ, ਮੇਰੇ ਸੱਪ-ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਗਿੱਧ ਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਜਹਰ੍ष ਨਨਾਦ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨੁਃ। ਭੂਯ ਏਵ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਮृਧੇ
ਟੁੱਟੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ਮਰ੍ਮਸੁ ਮਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮਜ੍ਜਯਨ੍ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰ੍ਵੀਰੋ ਨਨਾਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਨਬਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਨਬਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਗੂੰਜਦਾ ਰਿਹਾ।