ਕਾਰਣੈਰ੍ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇ ਸ਼ਬਲਾਂ ਤਵ। ਵਸਿष੍ਠੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਰਬ੍ਧਤਰਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਹੈਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼ਗ੍ਰੈਵੇਯਾਨ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਹੋਣਗੇ.'
ਦਦਾਮਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਹੈਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਜਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਣਗੇ.
ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਕਿਂਕਿਣੀਕਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍। ਹਯਾਨਾਂ ਦੇਸ਼ਜਾਤਾਨਾਂ ਕੁਲਜਾਨਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਂ ਦਸ਼ ਚ ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਠ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਹੋਰ ਵੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਓ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ.
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਯਃਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਦਦਾਮ੍ਯੇਕਾਂ ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਂ ਸ਼ਬਲਾ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ.
ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਾਵਦ੍ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੀਯਤਾਂ ਸ਼ਬਲਾ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਚਾਹੋ, ਓ ਦੋਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਓ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਪਰ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ.
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਸ਼ਬਲਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਨ੍ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ.'
ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਮੇ ਰਤ੍ਨਮੇਤਦੇਵ ਹਿ ਮੇ ਧਨਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੇਤਦੇਵ ਹਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
'ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ.'
ਦਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ। ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ
'ਨਵਾਂ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਯਜ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮਾਂ ਵੀ.'
ਅਤੋਮੂਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਮ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀਮ੍
'ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ.'
thumb|ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਪੰਜਵੀਂ-ਚੌਂਤੀ ਸਿਰਗ ਸੁਣੋ।
ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਯਦਾ ਨ ਤ੍ਯਜਤੇ ਮੁਨਿਃ। ਤਦਾਸ੍ਯ ਸ਼ਬਲਾਂ ਰਾਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਨ੍ਵਕਰ੍षਤ
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ।
ਨੀਯਮਾਨਾ ਤੁ ਸ਼ਬਲਾ ਰਾਮ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਦੁਃਖਿਤਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਦ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਕਿਮਹਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਾਹਂ ਰਾਜਭृਤੈਰ੍ਦੀਨਾ ਹ੍ਰਿਯੇਯ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
'ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ.'
ਕਿਂ ਮਯਾਪਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਨ੍ਮਾਮਨਾਗਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਵੇਗੇਨ ਤਦਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਰਮੌਜਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ। ਜਗਾਮਾਨਿਲਵੇਗੇਨ ਪਾਦਮੂਲਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ, ਓ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸ਼ਬਲਾ ਸਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਚ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਚੀਕ ਰਹੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਕਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤ। ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਜਭਟਾ ਮਾਂ ਹਿ ਨਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਤਃ
'ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਮਿਵ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਗਮ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਸ਼ਬਲੇ ਨਾਪਿ ਮੇऽਪਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਤੇ ਰਾਜਾ ਬਲਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਸ਼ਬਲਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਉਲਟ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਤੁਲ੍ਯਂ ਬਲਂ ਮਹ੍ਯਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰੇਵ ਚ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਹੈ।
ਇਯਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਗਜਵਾਜਿਰਥਾਕੁਲਾ। ਹਸ੍ਤਿਧ੍ਵਜਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਤੇਨਾਸੌ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਨੀਤਵਤ੍। ਵਚਨਂ ਵਚਨਜ੍ਞਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮਤੁਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਾਚ੍ਚ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤਾਕਤ, ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਂ ਬਲਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤਵ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਤੁਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਚਾਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਂ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਲਸਮ੍ਭृਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਂ ਬਲਂ ਯਤ੍ਨਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਰਾਮ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸृਜਸ੍ਵੇਤਿ ਤਦੋਵਾਚ ਬਲਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੱਡੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਭਿਃ ਸਾਸृਜਤ੍ ਤਦਾ। ਤਸ੍ਯਾ ਹੁਂਭਾਰਵੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਪਹ੍ਲਵਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨृਪ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਲਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਸ ਰਾਜਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।