ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮਸਿ ਦਾਰੁਣੇ। ਰਾਮਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨਾਮਪਿ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਉਦ੍ਵਰ੍ਤ ਇਵ ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਮਭੂਤ੍ ਸ੍ਵਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰੈਃ षਡ੍ਭਿਃ षਡ੍ ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਹੋਦਰੌ। ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਕਾਯਸ੍ਤੌ ਚੋਭੌ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ
ਯਜ੍ਞਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਦੁਰਧਰਸ਼, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਮਹੋਦਰ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਬੜੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ—
ਤੇ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਬਾਣੌਘੈਃ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਮਸੁ ਤਾਡਿਤਾਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਦਪਸृਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਵਸ਼ੇषਾਯੁषੋऽਭਵਨ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗ ਤੇ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਬਚੀ ਸੀ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਘੋਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਮਲਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵੀਰਾ ਰਾਮਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਨष੍ਟਾਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਬਭੂਵ ਰਜਨੀ ਚਿਤ੍ਰਾ ਖਦ੍ਯੋਤੈਰਿਵ ਸ਼ਾਰਦੀ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਤ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਨਦੈਰ੍ਭੇਰੀਣਾਂ ਚੈਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਸਾ ਬਭੂਵ ਨਿਸ਼ਾ ਘੋਰਾ ਭੂਯੋ ਘੋਰਤਰਾਭਵਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਤੇ ਢੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤ੍ਰਿਕੂਟਃ ਕਂਦਰਾਕੀਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਾਹਰਦਿਵਾਚਲਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਤੇ ਵਧ ਰਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾ ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਮਸਾ ਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ। ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਵਣਿਂ ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਹਯਾਨਪਿ
ਅੰਗਦ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਅਙ੍ਗਦੇਨ ਮਹਾਕਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੰਗਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੂਜਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਤੌ ਚੋਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਸ ਯੋਗਯ ਕਾਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਯੁਧਿ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕਪਯਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਵਿਭੀषਣਾਃ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਤਦਾਨੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਂਯੁਗੇ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੋ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਃ ਪਾਪੋ ਰਾਵਣੀ ਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ਵੀਰੋ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ਨਿਵਰ੍ਚਸਃ। ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਘੋਰੈਰ੍ਨਾਗਮਯੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਹਯਨ੍ ਰਾਘਵੌ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਭੁੱਲਾਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕੂਟਯੋਧੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਬਬਨ੍ਧ ਸ਼ਰਬਨ੍ਧੇਨ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤੌ ਤੇਨ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਸ਼ੀਵਿषੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਹਸਾਭਿਹਤੌ ਵੀਰੌ ਤਦਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਭਰਾ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਰੂਪਸ੍ਤੁ ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤ- ਸ੍ਤੌ ਬਾਧਿਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ। ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਾਜਗਾਮ ਬਬਨ੍ਧ ਤੌ ਰਾਜਸੁਤੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੀ ਸਪਸ਼ਟ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਗਤਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਦਿਦੇਸ਼ਾਤਿਬਲੋ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵੌ ਸੁषੇਣਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੌ ਨੀਲਂ ਚ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਮ੍। ਅਙ੍ਗਦਂ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰਭਂ ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੀਲ, ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀਲੇ ਸ਼ਰਭ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸਾਨੁਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ऋषਭਂ ਚਰ੍षਭਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਹਨੂਮਾਨ, ਬਲਵਾਨ ਸਾਨੁਪ੍ਰਸਥ ਤੇ ਬਲਦ ਵਰਗੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਿਆ।
ਤੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਹਰਯੋ ਭੀਮਾਨੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਦਪਾਨ੍। ਆਕਾਸ਼ਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਵੇਗਵਤਾਂ ਵੇਗਮਿषੁਭਿਰ੍ਵੇਗਵਤ੍ਤਰੈਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਃ
ਪਰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।