ਨਦਨ੍ ਪ੍ਰਤਪਨੋ ਘੋਰੋ ਨਲਂ ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਧਾਵਤ। ਨਲਃ ਪ੍ਰਤਪਨਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਲ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਘਸਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੇਨ ਨਿਜਘਾਨ ਜਵੇਨ ਚ। ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ ਪ੍ਰਘਸਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਗ੍ਨਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਰਾਮਂ ਨਿਰ੍ਬਿਭਿਦੁਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਲੱਖਣ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਸੁਪਤਘਨ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞਕੋਪ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਘੋਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਮੈਨ੍ਦੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ। ਪਪਾਤ ਸਰਥਃ ਸਾਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰਾਟ੍ਟ ਇਵ ਭੂਤਲੇ
ਮੈਂਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਨੀਲਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਰੈਰ੍ਮੇਘਮਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਦਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੇਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਨੀਲਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ, ਜੋ ਚੁਸਤ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਰਥਚਕ੍ਰੇਣ ਨੀਲੋ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਹਵੇ। ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਚ ਸਾਰਥੇਃ
ਨੀਲ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਨਿਕੁੰਭ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋऽਪ੍ਯਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਅਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਰੁਮਯੋਧਿਨਮਾਹਵੇ। ਸ਼ਰੈਰਸ਼ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਃ
ਪਰ ਅਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਕ੍ਰੋਧਰ੍ਮੂਚ੍ਛਿਤਃ। ਸਾਲੇਨ ਸਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਸੁषੇਣਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਨਨਾਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਿਆ।
ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁषੇਣੋ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਮਹਤਾ ਰਥਮਾਸ਼ੁ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਾਘਵੇਨ ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਹਥਿਆਰ (ਗਦਾ) ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸੁषੇਣੋ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸ਼ਿਲਾਂ ਸੁਮਹਤੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਗਦਯਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸੁषੇਣਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤਂ ਘੋਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਤਾਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਹਿ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਚੱਕ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਭੂਮੌ ਗਤਾਸੁਰ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪੱਥਰ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕੁਚਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰੈਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ਵਿਮਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਵ ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕੈਃ। ਅਪਵਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਥੈਸ੍ਤਥਾ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਤੀਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਨਿਹਤੈਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਰ੍ਮਤ੍ਤੈਸ੍ਤਥਾ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯੁਗਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨੈਰ੍ਧਰਣਿਸਂਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਮੱਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਪਹੀਏ, ਧੁਰੇ ਤੇ ਜੋੜ—all ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖਰੇ ਪਏ ਸਨ।
ਬਭੂਵਾਯੋਧਨਂ ਘੋਰਂ ਗੋਮਾਯੁਗਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਕਬਨ੍ਧਾਨਿ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਤੁਮੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾਸੁਰਰਣੋਪਮੇ
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ-ਵਿਗੜੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਠ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਟੱਕਰ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ-ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵੈਸ੍ਤਦਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਗਨ੍ਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਪੁਨਃ ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਤਰਸਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦਿਵਾਕਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤਮਯਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਲਹੂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਫੇਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੁਟ ਗਏ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
thumb|ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ੦੪੪ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਅਦृਸ਼੍ਯਰੂਪੇਣ ਯੁਦ੍ਧਰਙ੍ਗਾਗਮਨਮ੍ Your browser does not support the audio element, but here is (ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ-ਹਰਿਸੀਤਾਰਾਮਮੂਰ੍ਤਿ-ਘਨਪਾਠਿਭ੍ਯਾਂ ਵਚਨਮ੍) ਯੁਧ੍ਯਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਰਵਿਰਸ੍ਤਂ ਗਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਪੈ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬਦ੍ਧਵੈਰਾਣਾਂ ਘੋਰਾਣਂ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਤ ਦੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸੀਤਿ ਹਰਯੋ ਵਾਨਰੋऽਸੀਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮਸਿ ਦਾਰੁਣੇ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਚੀਕਦੇ, 'ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਹੈ!' ਤੇ ਵਾਨਰ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੈ!'—ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਤ ਦਾਰਯ ਚੈਹੀਤਿ ਕਥਂ ਵਿਦ੍ਰਵਸੀਤਿ ਚ। ਏਵਂ ਸੁਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੈਨ੍ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
'ਮਾਰੋ! ਚੀਰੋ! ਭੱਜੋ!'—ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਲਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਾਹਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮਸਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੀਪ੍ਤੌषਧਿਵਨਾ ਇਵ
ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਮਸਿ ਦੁष੍ਪਾਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਿਰ੍ਚ੍ਛਤਾਃ। ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਨ੍
ਉਸ ਅਣਪਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।