ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤਪਨੋ ਘੋਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਣਦੁਰ੍ਧਰਃ। ਸਮਰੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੇਨ ਨਲੇਨ ਸਮਯੁਧ੍ਯਤ
ਵੀਰ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪ੍ਰਤਾਪਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਨਲ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਖੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁषੇਣ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਯੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਾਨ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਮਹਾਂਵਾਨਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਪਰੈਃ ਸਹ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸਮੀਯੁਃ ਸਹਸਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ
ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਨਰ, ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੀ, ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਵਾਲੀ, ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਦੇਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੂਤਾਃ ਕੇਸ਼ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਃ। ਸ਼ਰੀਰਸਂਘਾਟਵਹਾਃ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਃ ਸ਼ੋਣਤਾਪਗਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲੈ ਕੇ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਗਦਯਾ ਵੀਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸਾਰਥਿਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਙ੍ਗਦੋ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸਮ੍ਪਾਤਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਹਤਃ। ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸੰਪਾਤੀ, ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਵਲੋਂ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਰਥਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੰਬੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਤਲੇਨਾਸ਼ੁ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਸਮੇਤ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਨਦਨ੍ ਪ੍ਰਤਪਨੋ ਘੋਰੋ ਨਲਂ ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਧਾਵਤ। ਨਲਃ ਪ੍ਰਤਪਨਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਲ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਘਸਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੇਨ ਨਿਜਘਾਨ ਜਵੇਨ ਚ। ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ ਪ੍ਰਘਸਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਗ੍ਨਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਰਾਮਂ ਨਿਰ੍ਬਿਭਿਦੁਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਲੱਖਣ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਸੁਪਤਘਨ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞਕੋਪ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਘੋਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਮੈਨ੍ਦੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ। ਪਪਾਤ ਸਰਥਃ ਸਾਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰਾਟ੍ਟ ਇਵ ਭੂਤਲੇ
ਮੈਂਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਨੀਲਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਰੈਰ੍ਮੇਘਮਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਦਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੇਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਨੀਲਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ, ਜੋ ਚੁਸਤ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਰਥਚਕ੍ਰੇਣ ਨੀਲੋ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਹਵੇ। ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਚ ਸਾਰਥੇਃ
ਨੀਲ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਨਿਕੁੰਭ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋऽਪ੍ਯਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਅਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਦ੍ਰੁਮਯੋਧਿਨਮਾਹਵੇ। ਸ਼ਰੈਰਸ਼ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਃ
ਪਰ ਅਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਕ੍ਰੋਧਰ੍ਮੂਚ੍ਛਿਤਃ। ਸਾਲੇਨ ਸਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਸੁषੇਣਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਨਨਾਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਿਆ।
ਤਂ ਰਥਸ੍ਥਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁषੇਣੋ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਮਹਤਾ ਰਥਮਾਸ਼ੁ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਾਘਵੇਨ ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਹਥਿਆਰ (ਗਦਾ) ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਸੁषੇਣੋ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸ਼ਿਲਾਂ ਸੁਮਹਤੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਗਦਯਾ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸੁषੇਣਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਂ ਤਂ ਘੋਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਤਾਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਹਿ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਚੱਕ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਭੂਮੌ ਗਤਾਸੁਰ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪੱਥਰ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕੁਚਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰੈਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ਵਿਮਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾ ਇਵ ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।