ਨਿਰ੍ਯਯੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵੀਰਾ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਜਯੈषਿਣਃ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀਰ ਦਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਵਾਨਰਾਣਾਮਪਿ ਚਮੂਰ੍ਬृਹਤੀ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਘੋਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੁੜੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਙ੍ਗਦੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਯਥਾਨ੍ਧਕਃ
ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅੰਧਕਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਦੇਵ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੇਨ ਚ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਣੋ ਰਣੇ। ਜਮ੍ਬੁਮਾਲਿਨਮਾਰਬ੍ਧੋ ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਵਾਨਰਃ
ਸੰਪਾਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਂਗਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਾਵਣਾਨੁਜਃ। ਸਮਰੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਵਿਭੀषਣਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਪਨੇਨ ਗਜਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਕੁਮ੍ਭੇਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨੀਲੋऽਪਿ ਸਮਯੁਧ੍ਯਤ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਾਥੀ ਨੇ ਤਪਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਨੀਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਨਿਕੁੰਭ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਘਸੇਨ ਸੁਸਂਗਤਃ। ਸਂਗਤਃ ਸਮਰੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਕੇਤੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ
ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੁਪਤਘਨ ਅਤੇ ਯਜ੍ਨਕੋਪ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮੈਨ੍ਦੇਨ ਦ੍ਵਿਵਿਦੇਨਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਘੋਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯੌ ਸਮਾਗਤੌ
ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦਿਵਿਦ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਦੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤਪਨੋ ਘੋਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਣਦੁਰ੍ਧਰਃ। ਸਮਰੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੇਨ ਨਲੇਨ ਸਮਯੁਧ੍ਯਤ
ਵੀਰ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪ੍ਰਤਾਪਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਨਲ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਖੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁषੇਣ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਯੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਾਨ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਮਹਾਂਵਾਨਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਪਰੈਃ ਸਹ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸਮੀਯੁਃ ਸਹਸਾ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ
ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਨਰ, ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਜਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਵੱਡੀ, ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਵਾਲੀ, ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਦੇਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੂਤਾਃ ਕੇਸ਼ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਃ। ਸ਼ਰੀਰਸਂਘਾਟਵਹਾਃ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਃ ਸ਼ੋਣਤਾਪਗਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਮਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲੈ ਕੇ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਗਦਯਾ ਵੀਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸਾਰਥਿਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਙ੍ਗਦੋ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸਮ੍ਪਾਤਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਹਤਃ। ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸੰਪਾਤੀ, ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਵਲੋਂ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੀ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਰਥਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੰਬੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਤਲੇਨਾਸ਼ੁ ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਸਮੇਤ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਨਦਨ੍ ਪ੍ਰਤਪਨੋ ਘੋਰੋ ਨਲਂ ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਧਾਵਤ। ਨਲਃ ਪ੍ਰਤਪਨਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਲ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਘਸਂ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਖਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੇਨ ਨਿਜਘਾਨ ਜਵੇਨ ਚ। ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ ਪ੍ਰਘਸਾ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਗ੍ਨਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸੁਪ੍ਤਘ੍ਨੋ ਯਜ੍ਞਕੋਪਸ਼੍ਚ ਰਾਮਂ ਨਿਰ੍ਬਿਭਿਦੁਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਲੱਖਣ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਸੁਪਤਘਨ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞਕੋਪ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰੈਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਘੋਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਵਜ੍ਰਮੁष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਮੈਨ੍ਦੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ। ਪਪਾਤ ਸਰਥਃ ਸਾਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰਾਟ੍ਟ ਇਵ ਭੂਤਲੇ
ਮੈਂਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਨੀਲਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਰੈਰ੍ਮੇਘਮਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਦਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੇਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਨੀਲਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ, ਜੋ ਚੁਸਤ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਰਥਚਕ੍ਰੇਣ ਨੀਲੋ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਹਵੇ। ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਮਰੇ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਚ ਸਾਰਥੇਃ
ਨੀਲ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਨਿਕੁੰਭ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋऽਪ੍ਯਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਜਘਾਨ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਅਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।