ਜਯਤ੍ਯੁਰੁਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਘੋषਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵੀਰਬਾਹੁਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਨਲਸ਼੍ਚ ਪਨਸਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਪੀਡ੍ਯੋਪਨਿਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਵੀਰਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ, ਨਲ ਅਤੇ ਪਨਸਾ — ਇਹ ਵਾਨਰ ਟੋਲੀ ਦੇ ਮੁਖੀ — ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਬ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਡਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਕੁਮੁਦਃ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਕੁਮੁਦਾ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਥੱਕ-ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਿਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਘਸੋ ਹਰਿਃ। ਪਨਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਨਰੈਰਭਿਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਾਹੁ ਪਨਸਾ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤਬਲਿਃ ਕਪਿਃ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਵੀਰ ਸ਼ਤਬਲੀ ਵਾਨਰ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੀਸ ਕਰੋੜ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁषੇਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਰਾਪਿਤਾ ਬਲੀ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕੋਟਿਕੋਟਿਭਿਰਾਵृਤਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਵृਤਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਵਾਕਸ਼, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭੀਮਕੋਪਾਨਾਂ ਧੂਮ੍ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਵृਤਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਧੂਮਰਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭੀਮਕ੍ਰੋਧੀ ਰਿੱਛਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਨਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਃ। ਵृਤੋ ਯਤ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਚਿਵੈਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਚੁਸਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂ ਫੌਜ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸ਼ਰਭੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤੋ ਰਰਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਗਜਾ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯਾ, ਸ਼ਰਭਾ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ — ਇਹ ਸਭ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮੁਖੇਰਿਤਮ੍। ਸਹਸਾ ਭੀਮਨਿਰ੍ਘੋषਮੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਰਜਨੀਚਰੈਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਣ੍ਡੁਰਪੁष੍ਕਰਾਃ। ਹੇਮਕੋਣੈਰਭਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਣਰੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜਾਈਆਂ।
ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਘੋषਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸੁਘੋਰਾਣਾਂ ਮੁਖਮਾਰੁਤਪੂਰਿਤਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਹਵਾ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇ ਬਭੁਃ ਸ਼ੁਭਨੀਲਾਙ੍ਗਾਃ ਸਸ਼ਙ੍ਖਾ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਣ੍ਡਲਸਂਨਦ੍ਧਾਃ ਸਬਲਾਕਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਸੋਹਣੇ ਨੀਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾ ਹृष੍ਟਾ ਰਾਵਣਚੋਦਿਤਾਃ। ਸਮਯੇ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਵੇਗਾ ਇਵ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਦਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਮਲਯਃ ਪੂਰਿਤੋ ਯੇਨ ਸਸਾਨੁਪ੍ਰਸ੍ਥਕਨ੍ਦਰਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਢਲਾਨ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਾਗਰਂ ਚਾਭ੍ਯਨਾਦਯਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾਅਰੇ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਜਾਨਾਂ ਬृਂਹਿਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਯਾਨਾਂ ਹ੍ਰੇषਿਤੈਰਪਿ। ਰਥਾਨਾਂ ਨੇਮਿਨਿਰ੍ਘੋषੈ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਦਨਸ੍ਵਨੈਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨਹਿਨਾਹਟ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਘੋਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਲੜਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਗਦਾਭਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ। ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਥਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਲਦੇ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਡੰਗ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵੇਗਿਨਃ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ।
ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਰਾਜਞ੍ਜਯਜਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਵਨਾਮਕਥਾਂ ਤਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨਾਅਰਾ ਉਠਿਆ: 'ਸੁਗਰੀਵ ਰਾਜਾ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!' 'ਰਾਜਾ ਜਿੱਤ ਜਿੱਤ!' ਚੀਕ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪukarਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇ ਭੀਮਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਥਾ ਮਹੀਂ ਗਤਾਨ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਦਾਰਯਨ੍
ਕੁਝ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੇ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਮਹੀਂ ਗਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਃ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸ੍ਵਬਾਹੁਭਿਃ
ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤੋਪਮਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਚੀਕ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
thumb|ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਤੁ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਥ ਬਲਰੋषਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ ਉਠੀ।
ਤੇ ਹਯੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਪੀਡੈਰ੍ਗਜੈਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ। ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਕਵਚੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮੈਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਰ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਏ।