ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਹਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍। ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਵਰੋ ਰਾਜਾ ਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਮਾਤ੍ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤਃ ਸਭृਤ੍ਯਃ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮਹਰ੍षੇਣ ਵਸਿष੍ਠਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪੂਜਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪੂਜਾਰ੍ਹੇਣ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਾਕਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੀਯਤਾਂ ਸ਼ਬਲਾ ਮਮ। ਰਤ੍ਨਂ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਨੇਤਦ੍ ਰਤ੍ਨਹਾਰੀ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦੇ; ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਤਾਂ ਰਤਨ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਤਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਸ਼ਬਲਾਂ ਦੇਹਿ ਮਮੈषਾ ਧਰ੍ਮਤੋ ਦ੍ਵਿਜ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਬਲਾ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇ ਦੇ; ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਨਾਹਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨਾਪਿ ਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰ੍ਗਵਾਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਈ ਕਰੋੜਾਂ ਲਈ।
ਰਾਜਨ੍ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਬਲਾਂ ਰਾਸ਼ਿਭੀ ਰਜਤਸ੍ਯ ਵਾ। ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਮਰ੍ਹੇਯਂ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਦਰਿਂਦਮ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਸ਼ਬਲਾ ਮਹ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਤ੍ਮਵਤੋ ਯਥਾ। ਅਸ੍ਯਾਂ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਸ਼ਬਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ; ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਕਮਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆਯਤ੍ਤਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਬਲਿਰ੍ਹੋਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਵषਟ੍ਕਾਰੌ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਅੱਗ ਦੇ ਯਗ, ਬਲੀ, ਹੋਮ, 'ਸਵਾਹਾ' ਤੇ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੇ ਉਚਾਰਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਆਯਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੇਤਤ੍ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਮ ਤੁष੍ਟਿਕਰੀ ਤਥਾ
ਹੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰਾਜੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਕਾਰਣੈਰ੍ਬਹੁਭੀ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇ ਸ਼ਬਲਾਂ ਤਵ। ਵਸਿष੍ਠੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ
ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਰਬ੍ਧਤਰਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਹੈਰਣ੍ਯਕਕ੍ਸ਼ਗ੍ਰੈਵੇਯਾਨ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ, ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਹੋਣਗੇ.'
ਦਦਾਮਿ ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਹੈਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਜਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਣਗੇ.
ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਕਿਂਕਿਣੀਕਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍। ਹਯਾਨਾਂ ਦੇਸ਼ਜਾਤਾਨਾਂ ਕੁਲਜਾਨਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਂ ਦਸ਼ ਚ ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਠ ਸੌ ਘੋੜੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਹੋਰ ਵੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਓ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ.
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਯਃਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਦਦਾਮ੍ਯੇਕਾਂ ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਂ ਸ਼ਬਲਾ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ.
ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਾਵਦ੍ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੀਯਤਾਂ ਸ਼ਬਲਾ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਚਾਹੋ, ਓ ਦੋਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਓ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਪਰ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ.
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਤਿ ਸ਼ਬਲਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਨ੍ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ.'
ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਮੇ ਰਤ੍ਨਮੇਤਦੇਵ ਹਿ ਮੇ ਧਨਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੇਤਦੇਵ ਹਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
'ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ.'
ਦਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ। ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ
'ਨਵਾਂ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਯਜ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮਾਂ ਵੀ.'
ਅਤੋਮੂਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਮ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀਮ੍
'ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ.'
thumb|ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਪੰਜਵੀਂ-ਚੌਂਤੀ ਸਿਰਗ ਸੁਣੋ।
ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਯਦਾ ਨ ਤ੍ਯਜਤੇ ਮੁਨਿਃ। ਤਦਾਸ੍ਯ ਸ਼ਬਲਾਂ ਰਾਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਨ੍ਵਕਰ੍षਤ
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ।
ਨੀਯਮਾਨਾ ਤੁ ਸ਼ਬਲਾ ਰਾਮ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਦੁਃਖਿਤਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਦ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਕਿਮਹਂ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਾਹਂ ਰਾਜਭृਤੈਰ੍ਦੀਨਾ ਹ੍ਰਿਯੇਯ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
'ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ.'
ਕਿਂ ਮਯਾਪਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਨ੍ਮਾਮਨਾਗਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਵੇਗੇਨ ਤਦਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਰਮੌਜਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ। ਜਗਾਮਾਨਿਲਵੇਗੇਨ ਪਾਦਮੂਲਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ, ਓ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸ਼ਬਲਾ ਸਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਚ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਸ਼ਬਲਾਂ ਗਾਂ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਚੀਕ ਰਹੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਕਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤ। ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਜਭਟਾ ਮਾਂ ਹਿ ਨਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਤਃ
'ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਮਿਵ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਗਮ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।