ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਸਿ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਂਘਰ੍षਮਾਣਾਃ ਪ੍ਲਵਗਾਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰਨਾਦਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਿਕਿਰਾਮੈਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਵਾ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਦਧਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਾਂਸਿ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਸੋਚਦੇ ਸਨ—ਆਪਣੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਤਰੂਂਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਰਾਘਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਲਙ੍ਕਾਮਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲੰਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਤਾਮ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਹੇਮਾਭਾ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਾਲਭੂਧਰਯੋਧਿਨਃ
ਉਹ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇ ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਗ੍ਰਾਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਮਮਨ੍ਥੁਸ੍ਤੋਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦੇ ਗਏ।
ਪਰਿਖਾਨ੍ ਪੂਰਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਸ਼ਯਾਨ੍। ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤृਣੈਃ ਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਯੂਥਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਯੂਥਾਸ਼੍ਚ ਯੂਥਪਾਃ। ਕੋਟਿਯੂਥਸ਼ਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲਙ੍ਕਾਮਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਕਰੋੜਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜਾਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤੋਰਣਾਨਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਗੋਪੁਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਆਪ੍ਲਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਾਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਵਾਰਣਸਂਨਿਭਾਃ
ਕੁਦਦੇ, ਤੈਰਦੇ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਜਯਤ੍ਯੁਰੁਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਘੋषਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵੀਰਬਾਹੁਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਨਲਸ਼੍ਚ ਪਨਸਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਪੀਡ੍ਯੋਪਨਿਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਵੀਰਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ, ਨਲ ਅਤੇ ਪਨਸਾ — ਇਹ ਵਾਨਰ ਟੋਲੀ ਦੇ ਮੁਖੀ — ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਬ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਡਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਕੁਮੁਦਃ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਕੁਮੁਦਾ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਥੱਕ-ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਿਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਘਸੋ ਹਰਿਃ। ਪਨਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਨਰੈਰਭਿਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਾਹੁ ਪਨਸਾ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤਬਲਿਃ ਕਪਿਃ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਵੀਰ ਸ਼ਤਬਲੀ ਵਾਨਰ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੀਸ ਕਰੋੜ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁषੇਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਰਾਪਿਤਾ ਬਲੀ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕੋਟਿਕੋਟਿਭਿਰਾਵृਤਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਵृਤਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਵਾਕਸ਼, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭੀਮਕੋਪਾਨਾਂ ਧੂਮ੍ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਵृਤਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਧੂਮਰਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭੀਮਕ੍ਰੋਧੀ ਰਿੱਛਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਨਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਃ। ਵृਤੋ ਯਤ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਚਿਵੈਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਚੁਸਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂ ਫੌਜ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸ਼ਰਭੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤੋ ਰਰਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਗਜਾ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯਾ, ਸ਼ਰਭਾ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ — ਇਹ ਸਭ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮੁਖੇਰਿਤਮ੍। ਸਹਸਾ ਭੀਮਨਿਰ੍ਘੋषਮੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਰਜਨੀਚਰੈਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਣ੍ਡੁਰਪੁष੍ਕਰਾਃ। ਹੇਮਕੋਣੈਰਭਿਹਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਣਰੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜਾਈਆਂ।
ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਘੋषਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸੁਘੋਰਾਣਾਂ ਮੁਖਮਾਰੁਤਪੂਰਿਤਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਹਵਾ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤੇ ਬਭੁਃ ਸ਼ੁਭਨੀਲਾਙ੍ਗਾਃ ਸਸ਼ਙ੍ਖਾ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਣ੍ਡਲਸਂਨਦ੍ਧਾਃ ਸਬਲਾਕਾ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਸੋਹਣੇ ਨੀਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾ ਹृष੍ਟਾ ਰਾਵਣਚੋਦਿਤਾਃ। ਸਮਯੇ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਵੇਗਾ ਇਵ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਦਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਮਲਯਃ ਪੂਰਿਤੋ ਯੇਨ ਸਸਾਨੁਪ੍ਰਸ੍ਥਕਨ੍ਦਰਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਢਲਾਨ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਾਗਰਂ ਚਾਭ੍ਯਨਾਦਯਤ੍
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾਅਰੇ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।