ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਭੀषਣਕੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਕੋਲਾਹਲੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਯੋਧਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਮਹਾਯੁਧਾਨਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤਵਾਤਾ ਇਵ ਸਂਵਿਚੇਰੁਃ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯੋਧੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ ਰਹੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਪੁਰੀਂ ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਤੁ ਨਗਰੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਕ੍ਰੋਧੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਵਿਧਾਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਚਾਪ੍ਯਰੋਹਤ
ਸ਼ਹਿਰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੋਹਰੀ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵृਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯੈਰ੍ਹਰਿਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਂਦਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਸੁਧਾਂ ਕਪਿਲੀਕृਤਾਮ੍। ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਰਾਘਵਂ ਹਰਿਯੂਥਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯਤਲੋਚਨਃ
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਘਵਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮੁਦਿਤੋ ਨਾਮ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨੀਮ੍। ਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਸੀਤਾਂ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਦਾਸਰਥੀ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਸੀਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਕृਸ਼ਾ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨੀ
ਇਥੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੜੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੈਦੇਹੀਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਧੇ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਸਿ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਂਘਰ੍षਮਾਣਾਃ ਪ੍ਲਵਗਾਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰਨਾਦਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਿਕਿਰਾਮੈਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਵਾ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਦਧਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਾਂਸਿ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਸੋਚਦੇ ਸਨ—ਆਪਣੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਤਰੂਂਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਰਾਘਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਲਙ੍ਕਾਮਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲੰਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ।
ਤੇ ਤਾਮ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਹੇਮਾਭਾ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮੇਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਾਲਭੂਧਰਯੋਧਿਨਃ
ਉਹ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇ ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਗ੍ਰਾਣ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਮਮਨ੍ਥੁਸ੍ਤੋਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦੇ ਗਏ।
ਪਰਿਖਾਨ੍ ਪੂਰਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲਾਸ਼ਯਾਨ੍। ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤृਣੈਃ ਕਾष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਯੂਥਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਯੂਥਾਸ਼੍ਚ ਯੂਥਪਾਃ। ਕੋਟਿਯੂਥਸ਼ਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲਙ੍ਕਾਮਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਕਰੋੜਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜਾਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤੋਰਣਾਨਿ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਾਣਿ ਗੋਪੁਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਆਪ੍ਲਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਾਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਵਾਰਣਸਂਨਿਭਾਃ
ਕੁਦਦੇ, ਤੈਰਦੇ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਜਯਤ੍ਯੁਰੁਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਘੋषਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਵੀਰਬਾਹੁਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਨਲਸ਼੍ਚ ਪਨਸਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਪੀਡ੍ਯੋਪਨਿਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਵੀਰਬਾਹੁ, ਸੁਬਾਹੁ, ਨਲ ਅਤੇ ਪਨਸਾ — ਇਹ ਵਾਨਰ ਟੋਲੀ ਦੇ ਮੁਖੀ — ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਬ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਡਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਕੁਮੁਦਃ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਹਰਿਭਿਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਕੁਮੁਦਾ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਥੱਕ-ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਿਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਘਸੋ ਹਰਿਃ। ਪਨਸਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਨਰੈਰਭਿਸਂਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਾਹੁ ਪਨਸਾ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰਃ ਸ਼ਤਬਲਿਃ ਕਪਿਃ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਵੀਰ ਸ਼ਤਬਲੀ ਵਾਨਰ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੀਸ ਕਰੋੜ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁषੇਣਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਰਾਪਿਤਾ ਬਲੀ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕੋਟਿਕੋਟਿਭਿਰਾਵृਤਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਆਵृਤ੍ਯ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਵृਤਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਵਾਕਸ਼, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭੀਮਕੋਪਾਨਾਂ ਧੂਮ੍ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਵृਤਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਧੂਮਰਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭੀਮਕ੍ਰੋਧੀ ਰਿੱਛਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।