ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਦ੍ਯੋਦ੍ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਨ ਚੇਤ੍ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਰਾਜ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੇ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵੇ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰੋषਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਮਾਰ ਦੇਵੋ!'—ਇਹ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਜਗृਹੁਸ੍ਤਂ ਤਤੋ ਘੋਰਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਤਾਰੇਯਃ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਬਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਵੀਰੋ ਯਾਤੁਧਾਨਗਣੇ ਤਦਾ
ਤਾਰੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੜਵਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਸਕੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਬਾਹੁਦ੍ਵਯਾਸਕ੍ਤਾਨਾਦਾਯ ਪਤਗਾਨਿਵ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ਼ੈਲਸਂਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਪਾਤਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤਨਵੇਗੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਛਲਾਂਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਸਭ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਦੇਖਦੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍। ਚਕ੍ਰਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਸੀ।
ਪਫਾਲ ਚ ਤਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਪੁਰਾ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਵਿਦਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਂ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਮਹਿਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋੜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਵ੍ਯਥਯਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰ੍षਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਸ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਰਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਧਰ੍षਣਾਤ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋऽਭਵਤ੍
ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਬਹੁਭਿਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਵਿਨਦਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ। ਵृਤੋ ਰਿਪੁਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਰਾਮ, ਕਈ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸੁषੇਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਿਰਿਕੂਟੋਪਮੋ ਹਰਿਃ। ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ
ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤ੍ ਕਪਿਃ। ਪਰ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਬਾਂਦਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਤਾਰੇ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇषਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣਿਸ਼ਤਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੁਪਨਿਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਸਾਗਰਂ ਚਾਭਿਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ,
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਅਪਰੇ ਸਮਰੇ ਹਰ੍षਾਦ੍ਧਰ੍षਮੇਵੋਪਪੇਦਿਰੇ
ਕੁਝ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਨਿੜਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਹਿ ਕਪਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਖਾਨ੍ਤਰਮ੍। ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦੀਨਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਵਾਨਰੀਕृਤਮ੍। ਹਾਹਾਕਾਰਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਮਾਗਤਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ramparts ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ramparts ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਵਿਚ ਚੀਕ ਪਾ ਉਠੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਭੀषਣਕੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਕੋਲਾਹਲੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਯੋਧਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਮਹਾਯੁਧਾਨਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤਵਾਤਾ ਇਵ ਸਂਵਿਚੇਰੁਃ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯੋਧੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ ਰਹੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਪੁਰੀਂ ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਤੁ ਨਗਰੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਕ੍ਰੋਧੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਵਿਧਾਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਚਾਪ੍ਯਰੋਹਤ
ਸ਼ਹਿਰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੋਹਰੀ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵृਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍। ਅਸਂਖ੍ਯੇਯੈਰ੍ਹਰਿਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਂਦਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਸੁਧਾਂ ਕਪਿਲੀਕृਤਾਮ੍। ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਰਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਰਾਘਵਂ ਹਰਿਯੂਥਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯਤਲੋਚਨਃ
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਘਵਃ ਸਹ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮੁਦਿਤੋ ਨਾਮ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨੀਮ੍। ਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਸੀਤਾਂ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਦਾਸਰਥੀ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਸੀਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਪੀਡ੍ਯਤੇ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਕृਸ਼ਾ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨੀ
ਇਥੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੜੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੈਦੇਹੀਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ ਰਾਮੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਧੇ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।