ਨਹਿ ਰਾਜ੍ਯਮਧਰ੍ਮੇਣ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਖਸਹਾਯੇਨ ਪਾਪੇਨਾਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ, ਮੂਰਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾ ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਮਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਪੂਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਸਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੀਭੂਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਮਮ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਜਾਵੇਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍। ਸੁਦृष੍ਟਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਤਾਰੇਯੋ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਿਵ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਅਕਲਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ।
ਸੋऽਤਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੀਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਲੰਕਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰੇਣ ਨਿਪਤ੍ਯ ਹਰਿਪੁਂਗਵਃ। ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਙ੍ਗਦਃ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਰਾਮਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯੂਨਾਧਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਵਿਚ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ।
ਦੂਤੋऽਹਂ ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦੋ ਨਾਮ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਹਾਂ, ਜੇ ਇਹ ਨਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਵੇ।
ਆਹ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਘਵੋ ਰਾਮਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨृਸ਼ਂਸ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਲੜ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬਣ।'
ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਦ੍ਯੋਦ੍ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਨ ਚੇਤ੍ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਰਾਜ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੇ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵੇ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰੋषਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਮਾਰ ਦੇਵੋ!'—ਇਹ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਜਗृਹੁਸ੍ਤਂ ਤਤੋ ਘੋਰਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਤਾਰੇਯਃ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਬਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਵੀਰੋ ਯਾਤੁਧਾਨਗਣੇ ਤਦਾ
ਤਾਰੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੜਵਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਸਕੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਬਾਹੁਦ੍ਵਯਾਸਕ੍ਤਾਨਾਦਾਯ ਪਤਗਾਨਿਵ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ਼ੈਲਸਂਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਪਾਤਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤਨਵੇਗੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਛਲਾਂਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਸਭ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਦੇਖਦੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍। ਚਕ੍ਰਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਸੀ।
ਪਫਾਲ ਚ ਤਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਪੁਰਾ ਹਿਮਵਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਵਿਦਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਂ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾਨਾਦਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਮਹਿਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋੜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਵ੍ਯਥਯਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰ੍षਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਸ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਰਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਧਰ੍षਣਾਤ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋऽਭਵਤ੍
ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਬਹੁਭਿਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਵਿਨਦਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ। ਵृਤੋ ਰਿਪੁਵਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵਾਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਰਾਮ, ਕਈ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸੁषੇਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਿਰਿਕੂਟੋਪਮੋ ਹਰਿਃ। ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰੈਃ ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਃ
ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤ੍ ਕਪਿਃ। ਪਰ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣੀਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਬਾਂਦਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਤਾਰੇ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇषਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣਿਸ਼ਤਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੁਪਨਿਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਸਾਗਰਂ ਚਾਭਿਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ,
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਅਪਰੇ ਸਮਰੇ ਹਰ੍षਾਦ੍ਧਰ੍षਮੇਵੋਪਪੇਦਿਰੇ
ਕੁਝ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਨਿੜਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਹਿ ਕਪਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਖਾਨ੍ਤਰਮ੍। ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦੀਨਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਵਾਨਰੀਕृਤਮ੍। ਹਾਹਾਕਾਰਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਮਾਗਤਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ramparts ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ramparts ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਵਿਚ ਚੀਕ ਪਾ ਉਠੇ।