ਆਨਨ੍ਤਰ੍ਯਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਕ੍ਰਮਯੋਗਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਰਾਜਧਰ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਵਾਲਿਤਨਯਂ ਸਮਾਹੂਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਸੌਮ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ ਕਪੇ
ਉਸਨੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦੇ, ਹਨੂਮਾਨ।'
ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਵ੍ਯਥਃ। ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਕਂ ਗਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮੁਮੂਰ੍षਾਨष੍ਟਚੇਤਨਮ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਕਤ ਖੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਵੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ। ਨਾਗਾਨਾਮਥ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਰਜਨੀਚਰ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ—
ਯਚ੍ਚ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਮੋਹਾਦਵਲਿਪ੍ਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਨੂਨਂ ਤੇ ਵਿਗਤੋ ਦਰ੍ਪਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਵਰਦਾਨਜਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰਦ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਾ
ਜੋ ਪਾਪ ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰਾ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਜੋ ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਜਰੂਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਅੱਜ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਧਰਸ੍ਤੇऽਹਂ ਦਾਰਾਹਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਦਣ੍ਡਂ ਧਾਰਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਦ੍ਵਾਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਦੰਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾਏ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਇਨਸਾਫ ਦਾ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਪਦਵੀਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯੁਧਿ ਸ੍ਥਿਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੇਗਾ।
ਬਲੇਨ ਯੇਨ ਵੈ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਮਾਮਤਿਕ੍ਰਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਹृਤਵਾਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾਇਆ, ਹੁਣ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ—ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਕਰ।
ਅਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਨ ਚੇਚ੍ਛਰਣਮਭ੍ਯੇषਿ ਤਾਮਾਦਾਯ ਤੁ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਲਙ੍ਕੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਇਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਨਹਿ ਰਾਜ੍ਯਮਧਰ੍ਮੇਣ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਖਸਹਾਯੇਨ ਪਾਪੇਨਾਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ, ਮੂਰਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾ ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਮਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਪੂਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਸਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੀਭੂਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਮਮ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਪਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਜਾਵੇਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍। ਸੁਦृष੍ਟਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਤਾਰੇਯੋ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਿਵ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਅਕਲਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ।
ਸੋऽਤਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੀਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਲੰਕਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰੇਣ ਨਿਪਤ੍ਯ ਹਰਿਪੁਂਗਵਃ। ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਙ੍ਗਦਃ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਰਾਮਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯੂਨਾਧਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਵਿਚ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ।
ਦੂਤੋऽਹਂ ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦੋ ਨਾਮ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਹਾਂ, ਜੇ ਇਹ ਨਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਵੇ।
ਆਹ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਘਵੋ ਰਾਮਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਨृਸ਼ਂਸ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਲੜ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬਣ।'
ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਦ੍ਯੋਦ੍ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਨ ਚੇਤ੍ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਰਾਜ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੇ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵੇ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰੋषਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਵਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਮਾਰ ਦੇਵੋ!'—ਇਹ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਜਗृਹੁਸ੍ਤਂ ਤਤੋ ਘੋਰਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਤਾਰੇਯਃ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਬਲਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਵੀਰੋ ਯਾਤੁਧਾਨਗਣੇ ਤਦਾ
ਤਾਰੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੜਵਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਸਕੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਬਾਹੁਦ੍ਵਯਾਸਕ੍ਤਾਨਾਦਾਯ ਪਤਗਾਨਿਵ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ਼ੈਲਸਂਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਪਾਤਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤਨਵੇਗੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਛਲਾਂਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਸਭ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਦੇਖਦੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍। ਚਕ੍ਰਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਸੀ।