ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਹਰ੍ਤਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵ ਰਾਵਣਮ੍। ਮਰ੍षਯਾਮਿ ਕਥਂ ਵੀਰ ਜਾਨਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਾਦਿਨਂ ਵੀਰਮਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਰਾਘਵਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਪਰਿਗृਹ੍ਯੋਦਕਂ ਸ਼ੀਤਂ ਵਨਾਨਿ ਫਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਬਲੌਘਂ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯੇਮਂ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰੀਏ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਕਤਾਰਾਂ ਬਣਾਈਏ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ।
ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਭੀਮਂ ਭਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਿਬਰ੍ਹਣਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾਣਾਮृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਡਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਿੱਛਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਵਾਤਾ ਹਿ ਪਰੁषਂ ਵਾਨ੍ਤਿ ਕਮ੍ਪਤੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵੇਪਨ੍ਤੇ ਨਦਨ੍ਤਿ ਧਰਣੀਧਰਾਃ
ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਵੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੇਘਾਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਪਰੁषਾਃ ਪਰੁषਸ੍ਵਰਾਃ। ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤੇ ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਬੱਦਲ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ। ਜ੍ਵਲਚ੍ਚ ਨਿਪਤਤ੍ਯੇਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਦਗ੍ਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਹੈ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਰਗੀ, ਤੇ ਇਹ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗੋਲ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮਭਿਵਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਯਨ੍ਤੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਦੀਨਾ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾ ਘੋਰਾ ਅਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹਨ।
ਰਜਨ੍ਯਾਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਕृष੍ਣਰਕ੍ਤਾਂਸ਼ੁਪਰ੍ਯਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦਨੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਆਪਣੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਕਾਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋऽਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵੇषਃ ਸੁਲੋਹਿਤਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ ਨੀਲਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਕਰੜਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹਲਕਾ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਇੱਕ ਨੀਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਯਥਾਵਚ੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸ਼ਂਸਤਿ
ਤਾਰੇ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਕਾਕਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ੍ਤਥਾ ਗृਧ੍ਰਾ ਨੀਚੈਃ ਪਰਿਪਤਨ੍ਤਿ ਚ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਕਾਂ, ਬਾਜ ਤੇ ਗਿੱਧ ਥੱਲੇ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਕਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਾਵृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਪਹਾੜਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਗੰਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਅਭਿਯਾਮ ਜਵੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵृਤਾਃ
ਆਓ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਅਜੈਯ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਚੜਾਈ ਕਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਵਦਨ੍ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਵਾਤਰਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੈਲਾਤ੍ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਪਰੈਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ ਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖੀ ਸੀ।
ਸਂਨਹ੍ਯ ਤੁ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਪਿਰਾਜਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਕਾਲਜ੍ਞੋ ਰਾਘਵਃ ਕਾਲੇ ਸਂਯੁਗਾਯਾਭ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ, ਵੱਡੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰਤੋ ਧਨ੍ਵੀ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਮ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਵਿਭੀषਣਸੁਗ੍ਰੀਵੌ ਹਨੂਮਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਨਲਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਤਥਾ ਨੀਲੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਨਲ, ਰਿੱਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨੀਲ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸੁਮਹਤੀ ਪृਤਨਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਭੂਮਿਮਨੁਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਵੱਡੀ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਿੱਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ।
ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਜਗृਹੁਃ ਕੁਞ੍ਜਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰਵਾਰਣਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤੌ ਤ੍ਵਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਾਸੇਦਤੁਰਰਿਂਦਮੌ
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪਤਾਕਾਮਾਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮੁਦ੍ਯਾਨਵਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਵਪ੍ਰਾਂ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾਮੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬੜੀ ਔਖੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਯਥਾਨਿਦੇਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਵਨੌਕਸਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਔਖੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਦਬ ਕੇ ਵੜ ਗਏ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਸ੍ਤੂਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍। ਰਾਮਃ ਸਹਾਨੁਜੋ ਧਨ੍ਵੀ ਜੁਗੋਪ ਚ ਰੁਰੋਧ ਚ
ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਰੋਕਿਆ।
ਲਙ੍ਕਾਮੁਪਨਿਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਚਰੋ ਵੀਰਃ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਵਣਃ। ਨਾਨ੍ਯੋ ਰਾਮਾਦ੍ਧਿ ਤਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਉੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਖੁਦ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ।
ਰਾਵਣਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਭੀਮਂ ਵਰੁਣੇਨੇਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਸਾਯੁਧੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭੀਮੈਰਭਿਗੁਪ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦਰਵਾਜਾ, ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲਘੂਨਾਂ ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਪਾਤਾਲਮਿਵ ਦਾਨਵੈਃ। ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਚ ਯੋਧਾਨਾਂ ਬਹੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਉਹ ਦਰਵਾਜਾ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਨਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਯੁਧਜਾਲਾਨਿ ਤਥੈਵ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨੀਲੋ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਕਵਚਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਨੀਲ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।