ਤਚ੍ਚੈਤ੍ਰਰਥਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਮ੍। ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ षਟ੍ਪਦਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਚੈਤਰਰਥ ਵਾਂਗ ਤੇ ਨੰਦਨ ਵਰਗਾ ਮਨਮੋਹਕ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦਾਤ੍ਯੂਹਕੋਯष੍ਟਿਬਕੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਬਰ੍ਹਿਣੈਃ। ਰੁਤਂ ਪਰਭृਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇ
ਦਾਤਯੂਹ, ਕੋਯਸ਼ਟੀ, ਬਕ ਤੇ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਨੀਰਾਂ ਕੋਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਤਵਿਹਂਗਾਨਿ ਭ੍ਰਮਰਾਚਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਖਣ੍ਡਾਨਿ ਵਿਹਂਗਾਭਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਪੰਛੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਭੌਂਰੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭृਙ੍ਗਰਾਜਾਧਿਗੀਤਾਨਿ ਕੁਰਰਸ੍ਵਨਿਤਾਨਿ ਚ। ਕੋਣਾਲਕਵਿਘੁष੍ਟਾਨਿ ਸਾਰਸਾਭਿਰੁਤਾਨਿ ਚ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਕੁਰਰਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੋਣਾਲਕ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਵੀਰਾ ਹਰਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੁਣ ਲੈ ਸਕਦੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਪੁष੍ਪਸਂਸਰ੍ਗਸੁਰਭਿਰ੍ਵਵੌ ਘ੍ਰਾਣਸੁਖੋऽਨਿਲਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਯੂਥਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯੂਥਪਾਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਤਾਕਿਨੀਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਘਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਵਿਹਗਾਨ੍ ਗ੍ਲਾਪਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਾਦੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਨਦਤਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਥਕਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੇਗਾ ਮਹੀਂ ਚਰਣਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਰਜਸ਼੍ਚ ਸਹਸੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਚਰਣੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਧੂੜ ਅਚਾਨਕ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਂਹਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾ ਵਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਃ ਖਗਾਃ। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਭਾਲੂ, ਸਿੰਘ, ਭੈਂਸ, ਹਾਥੀ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਰਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ ਚੈਕਂ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਸਂਛਨ੍ਨਂ ਮਹਾਰਜਤਸਂਨਿਭਮ੍
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਮਲਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਮਹਚ੍ਚੈਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਸ਼ਕੁਨੈਰਪਿ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਮਿੱਠੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾਪਿ ਦੁਰਾਰੋਹਂ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਜਨੈਃ। ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰੇ ਲਙ੍ਕਾ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਸਾ ਪੁਰੀ ਗੋਪੁਰੈਰੁਚ੍ਚੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੈਃ। ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਚ ਸ਼ਾਲੇਨ ਰਾਜਤੇਨ ਚ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਫਿੱਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਲਙ੍ਕਾ ਪਰਮਭੂषਿਤਾ। ਘਨੈਰਿਵਾਤਪਾਪਾਯੇ ਮਧ੍ਯਮਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਲੰਕਾ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਹਵਾਈ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਧਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਸਾਦਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਖਮਿਵੋਲ੍ਲਿਖਨ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਚੈਤ੍ਯਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਪੁਰਭੂषਣਮ੍। ਸ਼ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਸਮਗ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਮਨੋਜ੍ਞਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਵਤੀਂ ਪਰ੍ਵਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਉਦ੍ਯਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ।
ਨਾਨਾਵਿਹਗਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਨਾਨਾਮृਗਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍। ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਨਾਨਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਰਾਮੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਹ ਵਾਨਰੈਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖੀ।
ਤਾਂ ਮਹਾਗृਹਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਜਃ। ਨਗਰੀਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਂ ਬਹੁਸਂਵਿਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਲਾਭਿਰਲਂਕृਤਾਂ ਚ। ਪੁਰੀਂ ਮਹਾਯਨ੍ਤ੍ਰਕਵਾਟਮੁਖ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਮੋ ਮਹਤਾ ਬਲੇਨ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯੰਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
thumb|ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸੁਵੇਲਾਗ੍ਰਂ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਉਪਾਰੋਹਤ੍ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਰਿਯੂਥੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਦੋ ਯੋਜਨ ਵਿਅਪਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਵੀ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੁਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਰਮ੍ਯਕਾਨਨਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਗੋਪੁਰਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੋਪੁਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਜਯਚ੍ਛਤ੍ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਲਿਪ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਛਤਰਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਹੇਮਸਂਛਾਦਿਤਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਐਰਾਵਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਕਿਣਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਨੀਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਐਰਾਵਤ' ਦੇ ਦੰਦ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਸ਼ਲੋਹਿਤਰਾਗੇਣ ਸਂਵੀਤਂ ਰਕ੍ਤਵਾਸਸਾ। ਸਂਧ੍ਯਾਤਪੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਮੇਘਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਲਹੂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਵੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਵੇਗੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਅਚਲਾਗ੍ਰਾਦਥੋਤ੍ਥਾਯ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਗੋਪੁਰਸ੍ਥਲੇ
ਗੁੱਸੇ, ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਗੋਪੁਰ ਦੇ ਪਲੈਟਫਾਰਮ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।