ਪृष੍ਠਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਨਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਰਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਮਨ੍ਵਾਰੋਹਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਵਿਭੀषਣਃ। ਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦੋ ਨੀਲੋ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਏਵ ਚ
ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਨੀਲ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦਵੀਦ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸ਼ਰਭੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਪਨਸਃ ਕੁਮੁਦਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰੋ ਰਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਯੂਥਪਃ
ਗਜਾ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਪਨਸਾ, ਕਮੁਦ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਯੂਥਪਤੀ ਰੰਭਾ ਵੀ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ऋषਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਤਵਲਿਃ ਕਪਿਃ
ਜਾਂਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਬੁਧਿਮਾਨ ਰਿਸ਼ਭ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਪੀ ਸ਼ਤਵਲੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹੇ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਨਃ। ਤੇ ਵਾਯੁਵੇਗਪ੍ਰਵਣਾਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਗਿਰਿਚਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਧ੍ਯਾਰੋਹਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸੁਵੇਲਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ। ਤੇ ਤ੍ਵਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਗਿਰਿਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਸੀ; ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿषਕ੍ਤਾਮਿਵ ਖੇ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਪ੍ਰਵਰਦ੍ਵਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਰਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਿਲੇ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਰਸਂਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਪਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਵੀਂ ਕੰਧ ਬਣੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਨਾਦਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਸ਼ੋਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤਮਗਮਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਧ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰਤਿਰਞ੍ਜਿਤਃ। ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਸਮਤਿਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਮੋ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਪਤਿ- ਰ੍ਵਿਭੀषਣੇਨ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤਃ। ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਯੂਥਪਯੂਥਸਂਯੁਤਃ ਸੁਵੇਲਪृष੍ਠੇ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਯੂਥਪ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮੁषਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਵੇਲੇ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵੀਰਾ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਸੁਵੇਲ 'ਤੇ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵੇਖੇ।
ਸਮਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨ੍ਯਾਯਤਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟਿਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਜਾਤਵਿਸ੍ਮਯਾਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਮ, ਸੋਹਣੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ; ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਬਕੁਲਸ਼ਾਲਤਾਲਸਮਾਕੁਲਾ। ਤਮਾਲਵਨਸਂਛਨ੍ਨਾ ਨਾਗਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾਗ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਿਨ੍ਤਾਲੈਰਰ੍ਜੁਨੈਰ੍ਨੀਪੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਤਿਲਕੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਿੰਤਾਲ, ਅਰਜੁਨ, ਨੀਪ ਤੇ ਸਪਤਪਰਨ ਰੁੱਖ ਪੂਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਤਿਲਕ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਤੇ ਪਟਾਲ ਰੁੱਖ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਲਤਾਪਰਿਗਤੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ। ਲਙ੍ਕਾ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ
ਲੰਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮੋਪੇਤੈ ਰਕ੍ਤਕੋਮਲਪਲ੍ਲਵੈਃ। ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨੀਲੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਵਨਰਾਜਿਭਿਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਨਰਮ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ, ਹਰੇ ਘਾਹ ਤੇ ਨੀਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਾਨ੍ਯਤਿਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਗਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂषਣਾਨੀਵ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਗਹਿਣੇ ਵਜੋਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਤਚ੍ਚੈਤ੍ਰਰਥਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਮ੍। ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ षਟ੍ਪਦਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਚੈਤਰਰਥ ਵਾਂਗ ਤੇ ਨੰਦਨ ਵਰਗਾ ਮਨਮੋਹਕ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦਾਤ੍ਯੂਹਕੋਯष੍ਟਿਬਕੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਬਰ੍ਹਿਣੈਃ। ਰੁਤਂ ਪਰਭृਤਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇ
ਦਾਤਯੂਹ, ਕੋਯਸ਼ਟੀ, ਬਕ ਤੇ ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਨੀਰਾਂ ਕੋਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਤਵਿਹਂਗਾਨਿ ਭ੍ਰਮਰਾਚਰਿਤਾਨਿ ਚ। ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਖਣ੍ਡਾਨਿ ਵਿਹਂਗਾਭਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਪੰਛੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਭੌਂਰੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭृਙ੍ਗਰਾਜਾਧਿਗੀਤਾਨਿ ਕੁਰਰਸ੍ਵਨਿਤਾਨਿ ਚ। ਕੋਣਾਲਕਵਿਘੁष੍ਟਾਨਿ ਸਾਰਸਾਭਿਰੁਤਾਨਿ ਚ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਕੁਰਰਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੋਣਾਲਕ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਵੀਰਾ ਹਰਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੁਣ ਲੈ ਸਕਦੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਪੁष੍ਪਸਂਸਰ੍ਗਸੁਰਭਿਰ੍ਵਵੌ ਘ੍ਰਾਣਸੁਖੋऽਨਿਲਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਯੂਥਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯੂਥਪਾਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਤਾਕਿਨੀਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਘਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋ ਵਿਹਗਾਨ੍ ਗ੍ਲਾਪਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਾਦੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਨਦਤਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਥਕਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਵੇਗਾ ਮਹੀਂ ਚਰਣਪੀਡਿਤਾਮ੍। ਰਜਸ਼੍ਚ ਸਹਸੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਚਰਣੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਧੂੜ ਅਚਾਨਕ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਂਹਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾ ਵਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਃ ਖਗਾਃ। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭੀਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਭਾਲੂ, ਸਿੰਘ, ਭੈਂਸ, ਹਾਥੀ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਰਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ ਚੈਕਂ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਸਂਛਨ੍ਨਂ ਮਹਾਰਜਤਸਂਨਿਭਮ੍
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।