ਸ ਰਾਮਃ ਕृਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਸੁਵੇਲਾਰੋਹਣੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਰਮਣੀਯਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਵੇਲਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਟਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਢਲਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
thumb|ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਅਠੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇਲਸ੍ਯ ਮਤਿਮਾਰੋਹਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਗਤੋ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮਨੁਰਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਚ ਵਿਧਿਜ੍ਞਂ ਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਪਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਭਗਤ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਸੁਵੇਲਂ ਸਾਧੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਮਂ ਧਾਤੁਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਅਧ੍ਯਾਰੋਹਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋऽਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਾਮਿਮਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਤ ਇਥੇ ਬਿਤਾਈਏ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਾਲੋਕਯਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਯੇਨ ਮੇ ਮਰਣਾਨ੍ਤਾਯ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਘਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਨ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਕੁਲਂ ਤਥਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨੀਚਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯੇਨ ਤਦ੍ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੀਚ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੋषਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮੇ। ਯਸ੍ਯਾਪਰਾਧਾਨ੍ਨੀਚਸ੍ਯ ਵਧਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੀਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਏਕੋ ਹਿ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਨੀਚੇਨਾਤ੍ਮਾਪਚਾਰੇਣ ਕੁਲਂ ਤੇਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਚ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ ਨੇਵ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਰਾਮਃ ਸੁਵੇਲਂ ਵਾਸਾਯ ਚਿਤ੍ਰਸਾਨੁਮੁਪਾਰੁਹਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਚੋਟੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਨਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਰਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਮਨ੍ਵਾਰੋਹਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਵਿਭੀषਣਃ। ਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦੋ ਨੀਲੋ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਏਵ ਚ
ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਨੀਲ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦਵੀਦ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸ਼ਰਭੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਪਨਸਃ ਕੁਮੁਦਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰੋ ਰਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਯੂਥਪਃ
ਗਜਾ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਪਨਸਾ, ਕਮੁਦ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਯੂਥਪਤੀ ਰੰਭਾ ਵੀ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ऋषਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਤਵਲਿਃ ਕਪਿਃ
ਜਾਂਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਬੁਧਿਮਾਨ ਰਿਸ਼ਭ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਪੀ ਸ਼ਤਵਲੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹੇ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਨਃ। ਤੇ ਵਾਯੁਵੇਗਪ੍ਰਵਣਾਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਗਿਰਿਚਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਧ੍ਯਾਰੋਹਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸੁਵੇਲਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ। ਤੇ ਤ੍ਵਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਗਿਰਿਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਸੀ; ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿषਕ੍ਤਾਮਿਵ ਖੇ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਪ੍ਰਵਰਦ੍ਵਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਰਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਿਲੇ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਰਸਂਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਪਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਵੀਂ ਕੰਧ ਬਣੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਨਾਦਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਸ਼ੋਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤਮਗਮਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਧ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰਤਿਰਞ੍ਜਿਤਃ। ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਸਮਤਿਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਮੋ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਪਤਿ- ਰ੍ਵਿਭੀषਣੇਨ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤਃ। ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਯੂਥਪਯੂਥਸਂਯੁਤਃ ਸੁਵੇਲਪृष੍ਠੇ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਯੂਥਪ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮੁषਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਵੇਲੇ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵੀਰਾ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਸੁਵੇਲ 'ਤੇ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵੇਖੇ।
ਸਮਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨ੍ਯਾਯਤਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟਿਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਜਾਤਵਿਸ੍ਮਯਾਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਮ, ਸੋਹਣੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ; ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਬਕੁਲਸ਼ਾਲਤਾਲਸਮਾਕੁਲਾ। ਤਮਾਲਵਨਸਂਛਨ੍ਨਾ ਨਾਗਮਾਲਾਸਮਾਵृਤਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਬਕੁਲ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾਗ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਿਨ੍ਤਾਲੈਰਰ੍ਜੁਨੈਰ੍ਨੀਪੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਤਿਲਕੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਿੰਤਾਲ, ਅਰਜੁਨ, ਨੀਪ ਤੇ ਸਪਤਪਰਨ ਰੁੱਖ ਪੂਰੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਤਿਲਕ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਤੇ ਪਟਾਲ ਰੁੱਖ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਲਤਾਪਰਿਗਤੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ। ਲਙ੍ਕਾ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ
ਲੰਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮੋਪੇਤੈ ਰਕ੍ਤਕੋਮਲਪਲ੍ਲਵੈਃ। ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨੀਲੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਵਨਰਾਜਿਭਿਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਨਰਮ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ, ਹਰੇ ਘਾਹ ਤੇ ਨੀਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਾਨ੍ਯਤਿਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਗਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੂषਣਾਨੀਵ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਗਹਿਣੇ ਵਜੋਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।