ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਨੀਲੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਨਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨੀਲ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਦੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰੇ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਹੋਦਰੌ
ਅੰਗਦ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕੇ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦ੍ਵਾਰਂ ਨਿष੍ਪੀਡ੍ਯ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਵਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਬਹੁਭਿਃ ਕਪਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ।
ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਙ੍ਘਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਕਾਰਪ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਵਰਦਾਨਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਪਰਿਕ੍ਰਮਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਤਾਪਯਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਧੇ ਧृਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਹਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਨਿਪੀਡ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਬਲੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਵਣਃ
ਮੈਂ, ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਸ਼ਹਿਰੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਦਬਾਅ ਪਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਲ੍ਮੇ ਭਵਤੁ ਮਧ੍ਯਮੇ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਨ ਚੈਵ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਰਿਭਿਰਾਹਵੇ। ਏषਾ ਭਵਤੁ ਨਃ ਸਂਜ੍ਞਾ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਨਰੇ ਬਲੇ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਾਨਰਾ ਏਵ ਨਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਂ ਸ੍ਵਜਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਵਯਂ ਤੁ ਮਾਨੁषੇਣੈਵ ਸਪ੍ਤ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪਰਾਨ੍
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਪਛਾਣ ਇਹ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵਾਨਰ ਹਾਂ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਸੱਤ ਜਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ।
ਅਹਮੇਵ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਮਹੌਜਸਾ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਪਞ੍ਚਮਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸਖਾ ਮਮ ਵਿਭੀषਣਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ, ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।
ਸ ਰਾਮਃ ਕृਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਸੁਵੇਲਾਰੋਹਣੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਰਮਣੀਯਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਵੇਲਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਟਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਢਲਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
thumb|ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਅਠੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇਲਸ੍ਯ ਮਤਿਮਾਰੋਹਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਗਤੋ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮਨੁਰਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਚ ਵਿਧਿਜ੍ਞਂ ਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਪਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਭਗਤ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਸੁਵੇਲਂ ਸਾਧੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਮਂ ਧਾਤੁਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਅਧ੍ਯਾਰੋਹਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋऽਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਾਮਿਮਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਤ ਇਥੇ ਬਿਤਾਈਏ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਾਲੋਕਯਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਯੇਨ ਮੇ ਮਰਣਾਨ੍ਤਾਯ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਘਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਨ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਕੁਲਂ ਤਥਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨੀਚਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯੇਨ ਤਦ੍ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ, ਨਾ ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੀਚ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੋषਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮੇ। ਯਸ੍ਯਾਪਰਾਧਾਨ੍ਨੀਚਸ੍ਯ ਵਧਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੀਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਏਕੋ ਹਿ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਨੀਚੇਨਾਤ੍ਮਾਪਚਾਰੇਣ ਕੁਲਂ ਤੇਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਚ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ ਨੇਵ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਰਾਮਃ ਸੁਵੇਲਂ ਵਾਸਾਯ ਚਿਤ੍ਰਸਾਨੁਮੁਪਾਰੁਹਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਚੋਟੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਨਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਰਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਮਨ੍ਵਾਰੋਹਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਵਿਭੀषਣਃ। ਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦੋ ਨੀਲੋ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਏਵ ਚ
ਸੁਗਰੀਵ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਨੀਲ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦਵੀਦ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗਜੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸ਼ਰਭੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਪਨਸਃ ਕੁਮੁਦਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰੋ ਰਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਯੂਥਪਃ
ਗਜਾ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਪਨਸਾ, ਕਮੁਦ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਯੂਥਪਤੀ ਰੰਭਾ ਵੀ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ऋषਭਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਤਵਲਿਃ ਕਪਿਃ
ਜਾਂਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਬੁਧਿਮਾਨ ਰਿਸ਼ਭ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਪੀ ਸ਼ਤਵਲੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹੇ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਨਃ। ਤੇ ਵਾਯੁਵੇਗਪ੍ਰਵਣਾਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਗਿਰਿਚਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਧ੍ਯਾਰੋਹਨ੍ਤ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸੁਵੇਲਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ। ਤੇ ਤ੍ਵਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਗਿਰਿਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਸੀ; ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿषਕ੍ਤਾਮਿਵ ਖੇ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਪ੍ਰਵਰਦ੍ਵਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਰਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ, ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਿਲੇ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਰਸਂਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਪਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਵੀਂ ਕੰਧ ਬਣੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਨਾਦਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਸ਼ੋਰ ਛੱਡੇ।