ਸ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ੍ਤੇऽਧਰ੍ਮੋऽਹਿਰ੍ਗ੍ਰਸਤੇ ਹਿ ਨਃ। ਵਿਵਰ੍ਧਯਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਰਭਾਵਨਃ
ਤੇਰੇ ਅਣਦੇਖੇ ਕਰਕੇ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਅਧਰਮ, ਹੁਣ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਵਿषਯੇषੁ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੇਨ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰਿਣਾ ਤ੍ਵਯਾ। ऋषੀਣਾਮਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨਾਮੁਦ੍ਵੇਗੋ ਜਨਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਃ। ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹੇ ਰਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਯਤ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਜੁਹ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨੀਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚੈਰਧੀਯਤੇ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੁੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਭੂਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਾਨੁਦੀਰਯਨ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਰਿਵੋष੍ਣਗੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਬਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਮਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨਾਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਆਦਤ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤੇਜੋ ਧੂਮੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਤੋਂ ਉਠੀ ਧੂੰਹ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਚ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵੇਵ ਦृਢਵ੍ਰਤੈਃ। ਚਰ੍ਯਮਾਣਂ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤੀਬਰ ਤਪस्या ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਗृਹੀਤਸ਼੍ਚ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਾਨਰਾ ऋਕ੍ਸ਼ਾ ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਬਲਵਨ੍ਤ ਇਹਾਗਮ੍ਯ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਵਰਤਾਂ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ, ਬਾਂਦਰ, ਰੀਛ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੰਗੂਰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਾਨ੍ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਹਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਖਰਾਭਿਸ੍ਤਨਿਤਾ ਘੋਰਾ ਮੇਘਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂਕਰਾਃ। ਸ਼ੋਣਿਤੇਨਾਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਲਙ੍ਕਾਮੁष੍ਣੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਕਰੜੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲ, ਜੰਗਲੀ ਗਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੰਕਾ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਰੁਦਤਾਂ ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਭਾਨ੍ਤਿ ਯਥਾਪੁਰਮ੍
ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਤੇ ਬੇਰੰਗ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਲਾ ਗੋਮਾਯਵੋ ਗृਧ੍ਰਾ ਵਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸੁਭੈਰਵਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਮਾਰਾਮੇ ਸਮਵਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਗ੍ਰਿਧਰ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਿਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਮੁष੍ਣਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗृਹਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾष੍ਯ ਚ
ਕਾਲੀ ਔਰਤਾਂ, ਪੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗृਹਾਣਾਂ ਬਲਿਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਪਰ੍ਯੁਪਭੁਞ੍ਜਤੇ। ਖਰਾ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮੂषਕਾ ਨਕੁਲੇषੁ ਚ
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਭੋਗ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਗਧੇ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੂਹੇ ਨੇਵਲੇ ਵਿੱਚ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਾ ਦ੍ਵੀਪਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੂਕਰਾਃ ਸ਼ੁਨਕੈਃ ਸਹ। ਕਿਂਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੇਯੁਰ੍ਮਾਨੁषੈਃ ਸਹ
ਬਿਲੀਆਂ ਚੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ; ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾ ਰਕ੍ਤਪਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਹਗਾਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਪੋਤਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਕਬੂਤਰ, ਲਾਲ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਚੀਚੀਕੂਚੀਤਿ ਵਾਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਾਰਿਕਾ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪਤਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਥਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕਲਹੈषਿਭਿਃ
ਸ਼ਾਰੀਕਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, 'ਚੀਚੀਕੂ' ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਝਗੜਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫਸ ਕੇ ਤੇ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਕਰਾਲੋ ਵਿਕਟੋ ਮੁਣ੍ਡਃ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਃ
ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ, ਗੰਜਾ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਆਦਮੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਗृਹਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇऽਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਏਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਦੁष੍ਟਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਾਲ, ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੇਨ ਬਦ੍ਧਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਸੇਤੁਃ ਸ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ। ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਰਰਾਜੇਨ ਸਂਧਿਂ ਰਾਮੇਣ ਰਾਵਣ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਵਧਾਰ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਾਯਤਿਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਡਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਵਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਸੰਧਿ ਕਰ ਲੈ; ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਹੀ ਕੰਮ ਸੋਚ ਕੇ ਕਰ।
ਇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਗਦ੍ਯ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤੇਰ੍ਮਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਨੁਤ੍ਤਮੇषੂਤ੍ਤਮਪੌਰੁषੋ ਬਲੀ ਬਭੂਵ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਲਯਵਾਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
thumb|षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤ੍ ਤੁ ਮਾਲ੍ਯਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਮੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਨ ਮਰ੍षਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੇ ਜੋ ਸੁਝਾਅ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੀਂ ਆਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ। ਅਮਰ੍षਾਤ੍ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਹਿਤਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਦਹਿਤਂ ਵਚਃ ਪਰੁषਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਨੈਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਗਤਂ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਪਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।
ਮਾਨੁषਂ ਕृਪਣਂ ਰਾਮਮੇਕਂ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਸਮਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਇਕਲਾ, ਬੇਚਾਰਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੈ?
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਭਯਂਕਰਮ੍। ਹੀਨਂ ਮਾਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕੇਨ ਅਹੀਨਂ ਸਰ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮੈਃ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ?
ਵੀਰਦ੍ਵੇषੇਣ ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਵਾ ਰਿਪੋਃ। ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪਰੁषਾਣ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਪਰਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਨੇਨ ਵਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਵਧੇਰੇ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਂ ਪਦਸ੍ਥਂ ਹਿ ਪਰੁषਂ ਕੋऽਭਿਭਾषਤੇ। ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਨੇਨ ਵਾ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕਹੇਗਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾ ਦੇ?
ਆਨੀਯ ਚ ਵਨਾਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਪਦ੍ਮਹੀਨਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਭਯਾਦਹਮ੍
ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਦੇਵਾਂ?