ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਸਰਮਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ੋਕਾਭਿਪਨ੍ਨਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਰ੍ਥਾ ਗਗਨਂ ਗਨ੍ਤੁਮਪਿ ਚ ਤ੍ਵਂ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਅਵਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਮਦਨ੍ਤਰੇ
ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਸਮਝ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਦਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਵ। ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਕਰੋਤੀਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਰਾਵਣ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਮਾਯਾਬਲਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਵਣਃ। ਮਾਂ ਮੋਹਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇਵ ਵਾਰੁਣੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਮਦਿਰਾ ਵਾਂਗ ਪੀ ਕੇ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਜਾਪਯਤਿ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਾਪਯਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸੁਘੋਰਾਭਿਰ੍ਯੋ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ ਚਾਸ੍ਮਿ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਮਨੋ ਮਮ। ਤਦ੍ਭਯਾਚ੍ਚਾਹਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾ
ਮੈਂ ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਨਾਮ ਕਥਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਾਪਿ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍। ਨਿਵੇਦਯੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਵਰੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਜੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਖ਼ਬਰ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਾਪ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਸਰਮਾ ਮृਦੁਭਾषਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤੀ ਬਾष੍ਪਵਿਕ੍ਲਵਮ੍
ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਸਰਮਾ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਚਿਹਰਾ ਛੂਹ ਕੇ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਤੇ ਯਦ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਜਾਨਕਿ। ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਭਿਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਵਰ੍ਤਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ
ਜੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਾਨਕੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣਿਆ।
ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਨਰੇਵਾਗਮਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਲਦੀ-ਚਲਦੀ ਮੁੜ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਮੇਵ ਭ੍ਰष੍ਟਪਦ੍ਮਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ ਲੱਖਮੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਸੀਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸਰਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਭਾषਿਣੀਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਦਦੌ ਚ ਸ੍ਵਯਮਾਸਨਮ੍
ਸੀਤਾ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਈ ਸਰਮਾ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਇਹਾਸੀਨਾ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਮੇਰੇ ਲਈ; ਉਸ ਕਠੋਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕੀ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਰਮਾ ਸੀਤਯਾ ਵੇਪਮਾਨਯਾ। ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਜਨਨ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈ ਤ੍ਵਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬृਹਦ੍ਵਚਃ। ਅਤਿਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਵੈਦੇਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧੇਨ ਚੋਦਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਲੰਮੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੀਯਤਾਮਭਿਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮੈਥਿਲੀ। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਲਙ੍ਘਨਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਹਨੂਮਤਃ। ਵਧਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨੁषੋ ਯੁਧਿ
ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਸਕਦਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ?
ਏਵਂ ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਬਹੁਬੋਧਿਤਃ। ਨ ਤ੍ਵਾਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਮੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਥਮਰ੍ਥਪਰੋ ਯਥਾ
ਮਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਨੋਤ੍ਸਹਤ੍ਯਮृਤੋ ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਾਮਿਤਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਸਾਮਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਹ੍ਯੇष ਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਥਿਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਇਹੀ ਉਸ ਨਿਰਦਈ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਹੈ।
ਤਦੇषਾ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਭਾਦੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਭਯਾਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਤੁਮਨਿਰਸ੍ਤਃ ਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਵਧੇਨ ਹਿ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਪ੍ਰਤਿਨੇष੍ਯਤਿ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਮਯੋਧ੍ਯਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਪਟਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇਨੂੰ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਸਮਾਕੁਲਃ। ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵੈ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਡੋਲ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਨਾਦਂ ਲਙ੍ਕਾਗਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਭृਤ੍ਯਾਃ। ਹਤੌਜਸੋ ਦੈਨ੍ਯਪਰੀਤਚੇष੍ਟਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨृਪਸ੍ਯ ਦੋषਾਤ੍
ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ ਤੇ ਹਾਲਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
thumb|ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਵਿਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਭੇਰੀਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਿਨਾ। ਉਪਯਾਤਿ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਡੋਲ ਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਨਾਦਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਚਿਵਾਨਭ੍ਯੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਉਸ ਹਲਚਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਅਥ ਤਾਨ੍ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਨਾਭਾष੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਸਭਾਂ ਸਂਨਾਦਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਜਗਤ੍ਸਂਤਾਪਨਃ ਕ੍ਰੂਰੋऽਗਰ੍ਹਯਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਰਣਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਬਲਪੌਰੁषਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ تعریف ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਯਦੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਭਵਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਤੂष੍ਣੀਕਾਨੀਕ੍ਸ਼ਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੱਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।