ਅਚਿਰਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੀਤੇ ਦੇਵਿ ਤੇ ਜਘਨਂ ਗਤਾਮ੍। ਧृਤਾਮੇਕਾਂ ਬਹੂਨ੍ ਮਾਸਾਨ੍ ਵੇਣੀਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸੀਤੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਇਕ ਚੋਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਕੈਦ ਵਿਚ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਖਂ ਦੇਵਿ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸ਼ੋਕਜਂ ਵਾਰਿ ਨਿਰ੍ਮੋਕਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਆਂਸੂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣਂ ਸਮਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਨਚਿਰਾਦੇਵ ਮੈਥਿਲਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸੁਖਾਰ੍ਹੋ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ, ਜਦ ਰਾਮ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।
ਸਭਾਜਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣ ਮੋਦਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸੁਵਰ੍षੇਣ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਯਥਾ ਸਸ੍ਯੇਨ ਮੇਦਿਨੀ
ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਫਸਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਿਰਿਵਰਮਭਿਤੋ ਵਿਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਹਯ ਇਵ ਮਣ੍ਡਲਮਾਸ਼ੁ ਯਃ ਕਰੋਤਿ। ਤਮਿਹ ਸ਼ਰਣਮਭ੍ਯੁਪੈਹਿ ਦੇਵਿ ਦਿਵਸਕਰਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ, ਦੇਵੀ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਣਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
thumb|ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਚੌਂਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਤਾਂ ਜਾਤਸਂਤਾਪਾਂ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮੋਹਿਤਾਮ੍। ਸਰਮਾ ਹ੍ਲਾਦਯਾਮਾਸ ਮਹੀਂ ਦਗ੍ਧਾਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਫਿਰ ਸਰਮਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸੜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਹਿਤਂ ਸਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤੀ ਸਖੀ ਵਚਃ। ਉਵਾਚ ਕਾਲੇ ਕਾਲਜ੍ਞਾ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਣੀ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਿਤ੍ਰ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਅਤੇ ਹਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਰਮਾ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਸਹੇਯਮਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੁਕ ਕੇ ਰਾਮ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਨਹਿ ਮੇ ਕ੍ਰਮਮਾਣਾਯਾ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੇ ਵਿਹਾਯਸਿ। ਸਮਰ੍ਥੋ ਗਤਿਮਨ੍ਵੇਤੁਂ ਪਵਨੋ ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਵਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਖੁੱਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਉੱਡਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਸਰਮਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪੂਰ੍ਵਸ਼ੋਕਾਭਿਪਨ੍ਨਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਰ੍ਥਾ ਗਗਨਂ ਗਨ੍ਤੁਮਪਿ ਚ ਤ੍ਵਂ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਅਵਗਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਮਦਨ੍ਤਰੇ
ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਸਮਝ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਦਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਵ। ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਕਰੋਤੀਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਰਾਵਣ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਮਾਯਾਬਲਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਵਣਃ। ਮਾਂ ਮੋਹਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇਵ ਵਾਰੁਣੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਮਦਿਰਾ ਵਾਂਗ ਪੀ ਕੇ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਜਾਪਯਤਿ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਾਪਯਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸੁਘੋਰਾਭਿਰ੍ਯੋ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ ਚਾਸ੍ਮਿ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਮਨੋ ਮਮ। ਤਦ੍ਭਯਾਚ੍ਚਾਹਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾ
ਮੈਂ ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਨਾਮ ਕਥਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਾਪਿ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍। ਨਿਵੇਦਯੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਵਰੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਜੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਖ਼ਬਰ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਾਪ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਸਰਮਾ ਮृਦੁਭਾषਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤੀ ਬਾष੍ਪਵਿਕ੍ਲਵਮ੍
ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਸਰਮਾ ਨੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਚਿਹਰਾ ਛੂਹ ਕੇ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਤੇ ਯਦ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਜਾਨਕਿ। ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਭਿਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਵਰ੍ਤਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ
ਜੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਾਨਕੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣਿਆ।
ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਨਰੇਵਾਗਮਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਲਦੀ-ਚਲਦੀ ਮੁੜ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਮੇਵ ਭ੍ਰष੍ਟਪਦ੍ਮਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ ਲੱਖਮੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਸੀਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸਰਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਭਾषਿਣੀਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਦਦੌ ਚ ਸ੍ਵਯਮਾਸਨਮ੍
ਸੀਤਾ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਈ ਸਰਮਾ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਇਹਾਸੀਨਾ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਮੇਰੇ ਲਈ; ਉਸ ਕਠੋਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕੀ ਹੈ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਰਮਾ ਸੀਤਯਾ ਵੇਪਮਾਨਯਾ। ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਚष੍ਟ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਜਨਨ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈ ਤ੍ਵਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬृਹਦ੍ਵਚਃ। ਅਤਿਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਨ ਵੈਦੇਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵृਦ੍ਧੇਨ ਚੋਦਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਲੰਮੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੀਯਤਾਮਭਿਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮੈਥਿਲੀ। ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਲਙ੍ਘਨਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਹਨੂਮਤਃ। ਵਧਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨੁषੋ ਯੁਧਿ
ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਸਕਦਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ?
ਏਵਂ ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਬਹੁਬੋਧਿਤਃ। ਨ ਤ੍ਵਾਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਮੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਥਮਰ੍ਥਪਰੋ ਯਥਾ
ਮਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਨੋਤ੍ਸਹਤ੍ਯਮृਤੋ ਮੋਕ੍ਤੁਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਾਮਿਤਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਸਾਮਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ਹ੍ਯੇष ਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਥਿਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਇਹੀ ਉਸ ਨਿਰਦਈ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਹੈ।