ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਹਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗृਹਂ ਗਤਾਮ੍। ਹृਦਯੇਨਾਵਦੀਰ੍ਣੇਨ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵ
ਜਦ ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇਗੀ ਕਿ ਤੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਰਾਘਵ, ਉਸ ਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਦਿਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਮਮ ਹੇਤੋਰਨਾਰ੍ਯਾਯਾ ਅਨਘਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਰਾਮਃ ਸਾਗਰਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਗੋष੍ਪਦੇ ਹਤਃ
ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਅਨਾਚਾਰੀ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਗੋ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਨੋਢਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਸ੍ਵਕੁਲਪਾਂਸਨੀ। ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਰਜਾਯਤ
ਮੈਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟੀ; ਆਦਰਸ਼ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਨੂਨਮਨ੍ਯਾਂ ਮਯਾ ਜਾਤਿਂ ਵਾਰਿਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਾਹਮਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥੇਰਿਹ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸਾਧੁ ਘਾਤਯ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਰਾਵਣ। ਸਮਾਨਯ ਪਤਿਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਵਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇ; ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰ।
ਇਤੀਵ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਿਲਲਾਪਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਿਰੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ, ਜਨਕ ਦੀ ਚੌੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਧਨੁ ਵੇਖਿਆ।
ਏਵਂ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਸੀਤਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੀਕਸ੍ਥਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜਦ ਸੀਤਾ ਇਥੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਜਯਸ੍ਵਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਆਦਰਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਮੇਨ ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਪ੍ਰਹਸਤ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਨੂਨਮਸ੍ਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਭਾਵਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤ। ਕਿਂਚਿਦਾਤ੍ਯਯਿਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਧੀਰਜ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪ੍ਰਤਿਵੇਦਿਤਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਸੂਚਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥ੍ਯੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕृਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਦਧੇ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਰਾਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਤੁ ਤਚ੍ਛੀਰ੍षਂ ਤਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਜਗਾਮ ਰਾਵਣਸ੍ਯੈਵ ਨਿਰ੍ਯਾਣਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਸਿਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਅਚਾਨਕ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਸਮਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕੰਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਵਿਦੂਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਹਿਤੈषਿਣਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੇਰੀਨਿਨਾਦੇਨ ਸ੍ਫੁਟਂ ਕੋਣਾਹਤੇਨ ਮੇ। ਸਮਾਨਯਧ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਨ ਕਾਰਣਮ੍
ਜਲਦੀ, ਜੰਗੀ ਡੰਗਰ ਨੂੰ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ; ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚ- ਸ੍ਤਦੈਵ ਦੂਤਾਃ ਸਹਸਾ ਮਹਦ੍ ਬਲਮ੍। ਸਮਾਨਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਗਤਂ ਚ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਿ
ਫਿਰ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਕਹਿ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ।
thumb|ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹ ਤੇ ਤਿੰਨਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੀਤਾਂ ਤੁ ਮੋਹਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰਮਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ। ਆਸਸਾਦਾਥ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਣਯਿਨੀ ਸਖੀਮ੍
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਰਮਾ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਸਖੀ ਵਜੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆਈ।
ਮੋਹਿਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੀਤਾਂ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਾਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸਰਮਾ ਮृਦੁਭਾषਿਣੀ
ਸਰਮਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾਈ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੀਤਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਾਵਣਾਦਿष੍ਟਾ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ
ਉਥੇ, ਸਰਮਾ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਸਖੀ ਬਣੀ; ਸੀਤਾ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਲਈ ਲਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਖੀ ਸੀਤਾਂ ਸਰਮਾ ਨष੍ਟਚੇਤਨਾਮ੍। ਉਪਾਵृਤ੍ਯੋਤ੍ਥਿਤਾਂ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਵਡਵਾਮਿਵ ਪਾਂਸੁषੁ
ਉਹ ਸਖੀ ਸਰਮਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਬੈਠੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਖੀਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਵੈਦੇਹਿ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਤੇ ਮਨਸੋ ਵ੍ਯਥਾ। ਉਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ ਰਾਵਣੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਸਾਥ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ: "ਵੈਦੇਹੀ, ਦਿਲ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੋ ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪ ਸੋਚਿਆ—"
ਸਖੀਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤਦ੍ ਭੀਰੁ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਲੀਨਯਾ ਗਹਨੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਭਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਵਣਾਤ੍। ਤਵ ਹੇਤੋਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਨਹਿ ਮੇ ਰਾਵਣਾਦ੍ ਭਯਮ੍
ਸਖੀ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਨਾਲ, ਡਰਪੋਕੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁੰਨੇ ਪਾਸੇ ਲੁਕ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਮੈਂ, ਮੈਥਿਲੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਬਾਹਰ ਗਈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸੌਪ੍ਤਿਕਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਧਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁਪਚਾਪ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤ੍ਵੇਵਂ ਵਾਨਰਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਾਦਪਯੋਧਿਨਃ। ਸੁਰਾ ਦੇਵਰ੍षਭੇਣੇਵ ਰਾਮੇਣ ਹਿ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਪਰ, ਪੇੜਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ।
ਦੀਰ੍ਘਵृਤ੍ਤਭੁਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਹੋਰਸ੍ਕਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨ੍ਵੀ ਸਂਨਹਨੋਪੇਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਕੁਲੀਨੋ ਨਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤਾ ਪਰਬਲੌਘਾਨਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਬਲਪੌਰੁषਃ। ਨ ਹਤੋ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੀਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ; ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੀਤੇ, ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।