ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਲਭ੍ਯਾਥ ਚੇਤਨਾਮ੍। ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸਮੁਪਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਲਲਾਪਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਸਿਰ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੀਰਵ੍ਰਤਮਨੁਵ੍ਰਤ। ਇਮਾਂ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤਾਸ੍ਮਿ ਵਿਧਵਾ ਕृਤਾ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ, ਵਿਧਵਾ ਬਣ ਗਈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਰਣਂ ਨਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸੁਵृਤ੍ਤਃ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਹਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯਾ ਮਗ੍ਨਾਯਾਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸੋऽਪਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਰ੍ਮਮ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵ। ਵਤ੍ਸੇਨੇਵ ਯਥਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਿਵਤ੍ਸਾ ਵਤ੍ਸਲਾ ਕृਤਾ
ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਕੌਸਲਿਆ, ਤੇਰੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਬਣ ਗਈ।
ਉਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਸ੍ਤੇ ਦੈਵਜ੍ਞੈਰਪਿ ਰਾਘਵ। ਅਨृਤਂ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਮਲ੍ਪਾਯੁਰਸਿ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਭਾਵੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੱਸੀ ਸੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਰਹੀ।
ਅਥਵਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਯਾਪਿ ਸਤਸ੍ਤਵ। ਪਚਤ੍ਯੇਨਂ ਤਥਾ ਕਾਲੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਵ੍ਯਸਨਾਨਾਮੁਪਾਯਜ੍ਞਃ ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਸਿ ਵਰ੍ਜਨੇ
ਤੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਣਦੇਖੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਸ ਗਿਆ?
ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਯਾਤਿਨृਸ਼ਂਸਯਾ। ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਹृਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕਰੂੜ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਮੌਤ ਦੀ ਰਾਤ ਵੱਲੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਇਹ ਸ਼ੇषੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵ ਯਥਾ ਨਾਰੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਸਤਤਂ ਯਤ੍ਨਾਦ੍ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਤਵ। ਇਦਂ ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਰ ਧਨੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਿਆ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਵੀਰ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇਣ ਮਮਾਨਘ। ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨੂਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੂੰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ-ਸਹੁਰ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਭੂਤਂ ਚ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਤਥਾ। ਪੁਣ੍ਯਂ ਰਾਜਰ੍षਿਵਂਸ਼ਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਮਾਂ ਨ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਵਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਸੇ। ਬਾਲਾਂ ਬਾਲੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਸਹਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ?
ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਂ ਗृਹ੍ਣਤਾ ਪਾਣਿਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ੍ਮਰ ਤਨ੍ਨਾਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਨਯ ਮਾਮਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਯਾਦ ਕਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵਾਂਗਾ।' ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ।
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮਪਹਾਯ ਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ਗਤਿਮਤਾਂ ਵਰ। ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦਮੁਂ ਲੋਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਮਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਿਆ?
ਕਲ੍ਯਾਣੈ ਰੁਚਿਰਂ ਗਾਤ੍ਰਂ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਂ ਮਯੈਵ ਤੁ। ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੈਸ੍ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਤੇ ਨੂਨਂ ਵਿਪਰਿਕृष੍ਯਤੇ
ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਫਾੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟਵਾਨਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇਣ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਤੁ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਵਰਗੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਅਗਨਿ-ਸੰਸਕਾਰ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾਮੁਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਕਮਾਗਤਮ੍। ਪਰਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਾ
ਕੌਸਲਿਆ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲਲਚਾਈ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਗਏ ਸਨ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਧਂ ਮਿਤ੍ਰਬਲਸ੍ਯ ਤੇ। ਤਵ ਚਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਨੂਨਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵਧਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਸਹਾਇਕ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੇਗੀ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੇਗਾ।
ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਹਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗृਹਂ ਗਤਾਮ੍। ਹृਦਯੇਨਾਵਦੀਰ੍ਣੇਨ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵ
ਜਦ ਉਹ ਜਾਣ ਲਵੇਗੀ ਕਿ ਤੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਰਾਘਵ, ਉਸ ਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਦਿਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਮਮ ਹੇਤੋਰਨਾਰ੍ਯਾਯਾ ਅਨਘਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਰਾਮਃ ਸਾਗਰਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਗੋष੍ਪਦੇ ਹਤਃ
ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਅਨਾਚਾਰੀ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਗੋ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਨੋਢਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਸ੍ਵਕੁਲਪਾਂਸਨੀ। ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਰਜਾਯਤ
ਮੈਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟੀ; ਆਦਰਸ਼ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਨੂਨਮਨ੍ਯਾਂ ਮਯਾ ਜਾਤਿਂ ਵਾਰਿਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਾਹਮਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥੇਰਿਹ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸਾਧੁ ਘਾਤਯ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਰਾਵਣ। ਸਮਾਨਯ ਪਤਿਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਵਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇ; ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰ।
ਇਤੀਵ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਿਲਲਾਪਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਿਰੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ, ਜਨਕ ਦੀ ਚੌੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਧਨੁ ਵੇਖਿਆ।
ਏਵਂ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਸੀਤਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੀਕਸ੍ਥਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜਦ ਸੀਤਾ ਇਥੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਜਯਸ੍ਵਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਆਦਰਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਮੇਨ ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਪ੍ਰਹਸਤ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਨੂਨਮਸ੍ਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਭਾਵਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤ। ਕਿਂਚਿਦਾਤ੍ਯਯਿਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਧੀਰਜ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ।