ਪ੍ਰਸृਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਜਘਨ੍ਯਤਃ। ਅਨੁਦ੍ਰੁਤਾਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਕਈ ਹੋਰ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਗਰੇ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਗਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪਾਰੂਢਾ ਵਾਨਰੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਏ; ਰਿੱਛਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਤੀਰੇषੁ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ। ਪਿਙ੍ਗਲਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹਵੋ ਹਤਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਬਾਂਦਰ ਵਿਅੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਵ ਹਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਮਮ ਸੇਨਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਮਿਦਂ ਚਾਸ੍ਯਾਹृਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੀਤਾਯਾਮੁਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ। ਯੇਨ ਤਦ੍ਰਾਘਵਸ਼ਿਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਖੁਦ ਲਿਆਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਸ੍ਤਦਾ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤ੍ਸਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਮਹਾਜਿਹ੍ਵਂ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਹਾ-ਜਿਹਵਾ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਕੁਰੁ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸ਼ਿਰਃ। ਅਵਸ੍ਥਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕृਪਣਾ ਸਾਧੁ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਸਿਰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬੇਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੀਤਾਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਮਹਤ੍। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਰਾਮਸ੍ਯੈਤਦਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਤਤ੍ ਤਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਜ੍ਯਾਸਮਾਵृਤਮ੍। ਇਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨਾਨੀਤਂ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿ ਮਾਨੁषਮ੍
ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਉਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਤੰਦ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੇਨ ਸਹੈਵ ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਭੂਮੌ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ। ਵਿਦੇਹਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਂ ਭਵ ਮੇ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾ
ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਿਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।'
thumb|ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਤੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਸੀਤਾ ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਤਿਸਂਸਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚ ਹਨੂਮਤਾ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ।
ਨਯਨੇ ਮੁਖਵਰ੍ਣਂ ਚ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਮੁਖਮ੍। ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਦੇਸ਼ਂ ਚ ਤਂ ਚ ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ, ਵਾਲ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚੂੜਾਮਣੀ ਵੇਖੀ।
ਏਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿਜ੍ਞਾਨੈਰਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਵਿਜਗਰ੍ਹੇऽਤ੍ਰ ਕੈਕੇਯੀਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਕੁਰਰੀ ਯਥਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ, ਚੀਲ ਵਾਂਗ ਰੋਈ।
ਸਕਾਮਾ ਭਵ ਕੈਕੇਯਿ ਹਤੋऽਯਂ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ। ਕੁਲਮੁਤ੍ਸਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਲਹਸ਼ੀਲਯਾ
ਕਈਕੇਈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਰੀ ਗਈ; ਤੇਰੇ ਝਗੜਾਲੂ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰ੍ਯੇਣ ਕਿਂ ਨੁ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕृਤਂ ਰਾਮੇਣ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਯਨ੍ਮਯਾ ਚੀਰਵਸਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਮ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਨਿਕਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਵੇਪਮਾਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਗਾਮ ਜਗਤੀਂ ਬਾਲਾ ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੁ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਲਭ੍ਯਾਥ ਚੇਤਨਾਮ੍। ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸਮੁਪਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਲਲਾਪਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਸਿਰ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੀਰਵ੍ਰਤਮਨੁਵ੍ਰਤ। ਇਮਾਂ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤਾਸ੍ਮਿ ਵਿਧਵਾ ਕृਤਾ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ, ਵਿਧਵਾ ਬਣ ਗਈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਰਣਂ ਨਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵੈਗੁਣ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸੁਵृਤ੍ਤਃ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਮੌਤ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਮਰ ਗਿਆ।
ਮਹਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯਾ ਮਗ੍ਨਾਯਾਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ। ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸੋऽਪਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਰ੍ਮਮ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਘਵ। ਵਤ੍ਸੇਨੇਵ ਯਥਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਿਵਤ੍ਸਾ ਵਤ੍ਸਲਾ ਕृਤਾ
ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਕੌਸਲਿਆ, ਤੇਰੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਬਣ ਗਈ।
ਉਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਸ੍ਤੇ ਦੈਵਜ੍ਞੈਰਪਿ ਰਾਘਵ। ਅਨृਤਂ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਮਲ੍ਪਾਯੁਰਸਿ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਭਾਵੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੱਸੀ ਸੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਰਹੀ।
ਅਥਵਾ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਯਾਪਿ ਸਤਸ੍ਤਵ। ਪਚਤ੍ਯੇਨਂ ਤਥਾ ਕਾਲੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਵ੍ਯਸਨਾਨਾਮੁਪਾਯਜ੍ਞਃ ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਸਿ ਵਰ੍ਜਨੇ
ਤੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਣਦੇਖੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਸ ਗਿਆ?
ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਯਾਤਿਨृਸ਼ਂਸਯਾ। ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਹृਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕਰੂੜ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਮੌਤ ਦੀ ਰਾਤ ਵੱਲੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਇਹ ਸ਼ੇषੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵ ਯਥਾ ਨਾਰੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਰਹਾਂਗੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।