ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਿਘਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨृष੍ਟੀਨ੍ ਦਣ੍ਡਾਨ੍ ਮਹਾਯੁਧਾਨ੍। ਬਾਣਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਭਾਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲੇ, ਡੰਡੇ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਏ, ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੇ ਗੱਡੇ,
ਯष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਵਾਨਰੇषੁ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਲਾਠੀਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਭਾਲੇ, ਚੱਕਰ, ਤੇ ਮਸਲੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟੇ।
ਅਥ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਾ। ਅਸਕ੍ਤਂ ਕृਤਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਸਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭੀषਣਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਿਗृਹੀਤੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਗ੍ਰੀਵਯਾ ਸੀਤੇ ਭਗ੍ਨਯਾ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਃ। ਨਿਰਸ੍ਤਹਨੁਕਃ ਸੀਤੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਹਤਃ
ਸੀਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਬੜੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੀਤੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਥ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ ਨਿਹਤੋ ਯੁਧਿ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਨਿਕृਤ੍ਤਃ ਪਾਦਪੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਗੁੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਕਈ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਤੌ ਵਾਨਰਵਰਰ੍षਭੌ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਰੁਦਨ੍ਤੌ ਚ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤੌ
ਮੈਂਡਾ ਤੇ ਦਵੀਦਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੁਖੀ, ਉੱਥੇ ਪਏ ਸੀ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ, ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ।
ਅਸਿਨਾ ਵ੍ਯਾਯਤੌ ਛਿਨ੍ਨੌ ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨੌ। ਅਨੁਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਪਨਸਃ ਪਨਸੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਮਰ ਤੋਂ ਵੱਢੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਨਸਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ।
ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ੇਤੇ ਦਰ੍ਯਾਂ ਦਰੀਮੁਖਃ। ਕੁਮੁਦਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿष੍ਕੂਜਨ੍ ਸਾਯਕੈਰ੍ਹਤਃ
ਦਰੀਮੁਖਾ ਕਈ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਕੁਮੁਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਪਿਆ ਹੈ।
ਹਰਯੋ ਮਥਿਤਾ ਨਾਗੈ ਰਥਜਾਲੈਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਸ਼ਯਾਨਾ ਮृਦਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕੁੱਟਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨੇ ਰੌਂਦਿਆ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਏ ਹਨ, ਵਾਅ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਰਸृਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਜਘਨ੍ਯਤਃ। ਅਨੁਦ੍ਰੁਤਾਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਕਈ ਹੋਰ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਗਰੇ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਗਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪਾਰੂਢਾ ਵਾਨਰੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਏ; ਰਿੱਛਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਤੀਰੇषੁ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ। ਪਿਙ੍ਗਲਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹਵੋ ਹਤਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਬਾਂਦਰ ਵਿਅੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਵ ਹਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਮਮ ਸੇਨਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਮਿਦਂ ਚਾਸ੍ਯਾਹृਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੀਤਾਯਾਮੁਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ। ਯੇਨ ਤਦ੍ਰਾਘਵਸ਼ਿਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਖੁਦ ਲਿਆਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਸ੍ਤਦਾ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤ੍ਸਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਮਹਾਜਿਹ੍ਵਂ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਹਾ-ਜਿਹਵਾ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਕੁਰੁ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸ਼ਿਰਃ। ਅਵਸ੍ਥਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕृਪਣਾ ਸਾਧੁ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਸਿਰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬੇਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੀਤਾਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਮਹਤ੍। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਰਾਮਸ੍ਯੈਤਦਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਤਤ੍ ਤਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਜ੍ਯਾਸਮਾਵृਤਮ੍। ਇਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨਾਨੀਤਂ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿ ਮਾਨੁषਮ੍
ਇਹ ਰਾਮ ਦਾ ਉਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਤੰਦ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੇਨ ਸਹੈਵ ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਭੂਮੌ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ। ਵਿਦੇਹਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਂ ਭਵ ਮੇ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾ
ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਿਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।'
thumb|ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਤੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਸੀਤਾ ਤਚ੍ਛਿਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਤਿਸਂਸਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚ ਹਨੂਮਤਾ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ।
ਨਯਨੇ ਮੁਖਵਰ੍ਣਂ ਚ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਮੁਖਮ੍। ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਦੇਸ਼ਂ ਚ ਤਂ ਚ ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ, ਵਾਲ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚੂੜਾਮਣੀ ਵੇਖੀ।
ਏਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿਜ੍ਞਾਨੈਰਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਵਿਜਗਰ੍ਹੇऽਤ੍ਰ ਕੈਕੇਯੀਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਕੁਰਰੀ ਯਥਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ, ਚੀਲ ਵਾਂਗ ਰੋਈ।
ਸਕਾਮਾ ਭਵ ਕੈਕੇਯਿ ਹਤੋऽਯਂ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ। ਕੁਲਮੁਤ੍ਸਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਲਹਸ਼ੀਲਯਾ
ਕਈਕੇਈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਰੀ ਗਈ; ਤੇਰੇ ਝਗੜਾਲੂ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰ੍ਯੇਣ ਕਿਂ ਨੁ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕृਤਂ ਰਾਮੇਣ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਯਨ੍ਮਯਾ ਚੀਰਵਸਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਮ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਨਿਕਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਵੇਪਮਾਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਗਾਮ ਜਗਤੀਂ ਬਾਲਾ ਛਿਨ੍ਨਾ ਤੁ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।