ਅਧੋਮੁਖੀਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਮੁਪਵਿष੍ਟਾਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮਨੁਧ੍ਯਾਨ੍ਤੀਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਾਂ ਘੋਰਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਦੂਰਤਃ। ਉਪਸृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਚ ਵਚਨਂ ਧृष੍ਟਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਮਨ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਪਿਆਰੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਮਝਾਉਣ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਹੋ?'
ਖਰਹਨ੍ਤਾ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਾਘਵਃ ਸਮਰੇ ਹਤਃ। ਛਿਨ੍ਨਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੂਲਂ ਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਖਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਆਸਰਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਸਨੇਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸੀਤੇ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਵਿਸृਜੈਤਾਂ ਮਤਿਂ ਮੂਢੇ ਕਿਂ ਮृਤੇਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੀਤੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ; ਇਹ ਮੂਰਖੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ—ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗੀ?
ਭਵਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰੇ ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਮਮ। ਅਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥੇ ਮੂਢੇ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਿ। ਸ਼ृਣੁ ਭਰ੍ਤृਵਧਂ ਸੀਤੇ ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਵਧਂ ਯਥਾ
ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾ; ਥੋੜੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦੀ ਆਸ ਉੱਡ ਗਈ, ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ—ਸੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਂ ਕਿਲ ਰਾਘਵਃ। ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਘਵ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੀਡ੍ਯ ਤੀਰਮਥੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਮੋ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥਾਧ੍ਵਨਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਬਲਮ੍। ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਰੈਃ
ਫੌਜ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਮੇਰੇ ਚਰਾਸੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਮ। ਬਲਮਸ੍ਯ ਹਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੀ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਿਘਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨृष੍ਟੀਨ੍ ਦਣ੍ਡਾਨ੍ ਮਹਾਯੁਧਾਨ੍। ਬਾਣਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਭਾਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲੇ, ਡੰਡੇ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਏ, ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੇ ਗੱਡੇ,
ਯष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਵਾਨਰੇषੁ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਲਾਠੀਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਭਾਲੇ, ਚੱਕਰ, ਤੇ ਮਸਲੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟੇ।
ਅਥ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਾ। ਅਸਕ੍ਤਂ ਕृਤਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਸਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭੀषਣਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਿਗृਹੀਤੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਗ੍ਰੀਵਯਾ ਸੀਤੇ ਭਗ੍ਨਯਾ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਃ। ਨਿਰਸ੍ਤਹਨੁਕਃ ਸੀਤੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਹਤਃ
ਸੀਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਬੜੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੀਤੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਥ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ ਨਿਹਤੋ ਯੁਧਿ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਨਿਕृਤ੍ਤਃ ਪਾਦਪੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਗੁੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਕਈ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਤੌ ਵਾਨਰਵਰਰ੍षਭੌ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਰੁਦਨ੍ਤੌ ਚ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤੌ
ਮੈਂਡਾ ਤੇ ਦਵੀਦਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੁਖੀ, ਉੱਥੇ ਪਏ ਸੀ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ, ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ।
ਅਸਿਨਾ ਵ੍ਯਾਯਤੌ ਛਿਨ੍ਨੌ ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨੌ। ਅਨੁਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਪਨਸਃ ਪਨਸੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਮਰ ਤੋਂ ਵੱਢੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਨਸਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ।
ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ੇਤੇ ਦਰ੍ਯਾਂ ਦਰੀਮੁਖਃ। ਕੁਮੁਦਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿष੍ਕੂਜਨ੍ ਸਾਯਕੈਰ੍ਹਤਃ
ਦਰੀਮੁਖਾ ਕਈ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਕੁਮੁਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਪਿਆ ਹੈ।
ਹਰਯੋ ਮਥਿਤਾ ਨਾਗੈ ਰਥਜਾਲੈਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਸ਼ਯਾਨਾ ਮृਦਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕੁੱਟਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨੇ ਰੌਂਦਿਆ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਏ ਹਨ, ਵਾਅ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਰਸृਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਜਘਨ੍ਯਤਃ। ਅਨੁਦ੍ਰੁਤਾਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਕਈ ਹੋਰ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਗਰੇ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਗਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪਾਰੂਢਾ ਵਾਨਰੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਏ; ਰਿੱਛਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਤੀਰੇषੁ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ। ਪਿਙ੍ਗਲਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹਵੋ ਹਤਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਬਾਂਦਰ ਵਿਅੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਵ ਹਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਮਮ ਸੇਨਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਮਿਦਂ ਚਾਸ੍ਯਾਹृਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੀਤਾਯਾਮੁਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ। ਯੇਨ ਤਦ੍ਰਾਘਵਸ਼ਿਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਖੁਦ ਲਿਆਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਸ੍ਤਦਾ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤ੍ਸਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਮਹਾਜਿਹ੍ਵਂ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਹਾ-ਜਿਹਵਾ ਵਿਦਯੁੱਜਿਹਵਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਕੁਰੁ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸ਼ਿਰਃ। ਅਵਸ੍ਥਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕृਪਣਾ ਸਾਧੁ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਸਿਰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬੇਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੀਤਾਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।