ਚਾਰਾਣਾਂ ਰਾਵਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਜਾਤੋਦ੍ਵੇਗੋऽਭਵਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਚਿਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਮਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਅਯਂ ਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕਾਲੋ ਹਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਜਲਦੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆ ਜਾਓ; ਹੁਣ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਾਸਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋऽਭ੍ਯਾਗਮਨ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਤਤਃ ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਯਤ੍ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਚਿਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਹ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਾਦਾਯ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਮਹਾਮਾਯਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਮੈਥਿਲੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਦ੍ਯੁਜਝਿਵਾ, ਜੋ ਜਾਦੂਗਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਾਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਥਿਲੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਚ ਮਾਯਾਜ੍ਞਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਮੋਹਯਿष੍ਯਾਵਹੇ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਯਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਜਾਦੂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਿਦ੍ਯੁਜਝਿਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਈਏ।'
ਸ਼ਿਰੋ ਮਾਯਾਮਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਮਹਚ੍ਚ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਇਹ ਰਾਘਵ ਦਾ ਝੂਠਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ ਰਾਵਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਵਿਦ੍ਯੁਜਝਿਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ,' ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚ ਵਿਭੂषਣਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਯਾਂ ਚ ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਰਾਜਾ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਾਮਧਿਪਤਿਃ ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤੋ ਦੀਨਾਮਦੈਨ੍ਯਾਰ੍ਹਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨਦਾਨੁਜਃ
ਨੈਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਇਆ ਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਸੀ।
ਅਧੋਮੁਖੀਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਮੁਪਵਿष੍ਟਾਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮਨੁਧ੍ਯਾਨ੍ਤੀਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਾਂ ਘੋਰਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਦੂਰਤਃ। ਉਪਸृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਚ ਵਚਨਂ ਧृष੍ਟਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਮਨ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਪਿਆਰੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਮਝਾਉਣ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਹੋ?'
ਖਰਹਨ੍ਤਾ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਾਘਵਃ ਸਮਰੇ ਹਤਃ। ਛਿਨ੍ਨਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੂਲਂ ਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਖਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਆਸਰਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਸਨੇਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸੀਤੇ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਵਿਸृਜੈਤਾਂ ਮਤਿਂ ਮੂਢੇ ਕਿਂ ਮृਤੇਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੀਤੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ; ਇਹ ਮੂਰਖੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ—ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗੀ?
ਭਵਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰੇ ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਮਮ। ਅਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥੇ ਮੂਢੇ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਿ। ਸ਼ृਣੁ ਭਰ੍ਤृਵਧਂ ਸੀਤੇ ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਵਧਂ ਯਥਾ
ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾ; ਥੋੜੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦੀ ਆਸ ਉੱਡ ਗਈ, ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ—ਸੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਂ ਕਿਲ ਰਾਘਵਃ। ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਘਵ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੀਡ੍ਯ ਤੀਰਮਥੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਮੋ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥਾਧ੍ਵਨਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਬਲਮ੍। ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਰੈਃ
ਫੌਜ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਮੇਰੇ ਚਰਾਸੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਮ। ਬਲਮਸ੍ਯ ਹਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੀ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਿਘਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨृष੍ਟੀਨ੍ ਦਣ੍ਡਾਨ੍ ਮਹਾਯੁਧਾਨ੍। ਬਾਣਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਭਾਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲੇ, ਡੰਡੇ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਏ, ਤੇ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੇ ਗੱਡੇ,
ਯष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਵਾਨਰੇषੁ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਲਾਠੀਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਭਾਲੇ, ਚੱਕਰ, ਤੇ ਮਸਲੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟੇ।
ਅਥ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਾ। ਅਸਕ੍ਤਂ ਕृਤਹਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਹਾਸਿਨਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭੀषਣਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਿਗृਹੀਤੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸਹ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਗ੍ਰੀਵਯਾ ਸੀਤੇ ਭਗ੍ਨਯਾ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਃ। ਨਿਰਸ੍ਤਹਨੁਕਃ ਸੀਤੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਹਤਃ
ਸੀਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਬੜੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੀਤੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਥ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ ਨਿਹਤੋ ਯੁਧਿ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨੋ ਨਿਕृਤ੍ਤਃ ਪਾਦਪੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਗੁੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਕਈ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਤੌ ਵਾਨਰਵਰਰ੍षਭੌ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਰੁਦਨ੍ਤੌ ਚ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤੌ
ਮੈਂਡਾ ਤੇ ਦਵੀਦਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੁਖੀ, ਉੱਥੇ ਪਏ ਸੀ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ, ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ।
ਅਸਿਨਾ ਵ੍ਯਾਯਤੌ ਛਿਨ੍ਨੌ ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨੌ। ਅਨੁਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਪਨਸਃ ਪਨਸੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਦੋ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਮਰ ਤੋਂ ਵੱਢੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹਨ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਨਸਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ।
ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ੇਤੇ ਦਰ੍ਯਾਂ ਦਰੀਮੁਖਃ। ਕੁਮੁਦਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿष੍ਕੂਜਨ੍ ਸਾਯਕੈਰ੍ਹਤਃ
ਦਰੀਮੁਖਾ ਕਈ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਕੁਮੁਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁੱਪ ਪਿਆ ਹੈ।
ਹਰਯੋ ਮਥਿਤਾ ਨਾਗੈ ਰਥਜਾਲੈਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਸ਼ਯਾਨਾ ਮृਦਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕੁੱਟਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨੇ ਰੌਂਦਿਆ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਏ ਹਨ, ਵਾਅ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ।