ਸ਼੍ਰੀਮਤਾ ਰਾਜਰਾਜੇਨ ਲਙ੍ਕਾਯਾਮਭਿषੇਚਿਤਃ। ਤ੍ਵਾਮਸੌ ਪ੍ਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈषੋऽਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ-ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬਲੇਨਾਭਿਜਨੇਨ ਚ। ਯਃ ਕਪੀਨਤਿਬਭ੍ਰਾਜ ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਸ਼ੌਰਤ, ਅਕਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਯਃ ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਗੁਹਾਂ ਸਗਹਨਦ੍ਰੁਮਾਮ੍। ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਪਰ੍ਵਤਦੁਰ੍ਗਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੈਃ ਸਹ ਯੂਥਪੈਃ
ਉਹ ਜੋ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੁਰਗਮ ਕਿਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਯੈषਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਮਾਲਾ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼ਤਪੁष੍ਕਰਾ। ਕਾਨ੍ਤਾ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਹ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ—ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—
ਏਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਚ ਤਾਰਾਂ ਚ ਕਪਿਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਃ
ਇਹ ਮਾਲਾ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਨਰ ਰਾਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟਿਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ। ਸ਼ਤਂ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੋਟਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੌ ਕੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕੁ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਵृਨ੍ਦਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੰਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਸ਼ੰਕੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਸ਼ੰਕੂਆਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਵृਨ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਵृਨ੍ਦਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਮਹਾਵृਨ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪਦ੍ਮਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਵ੍ਰਿੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਵ੍ਰਿੰਦਾਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਦਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਪਦ੍ਮਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਮਹਾਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਖਰ੍ਵਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਪਦਮਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਪਦਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਪਦਮਾਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖਰਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਖਰ੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਖਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਮਹਾਖਰ੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿਧੀਯਤੇ। ਸ਼ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸਾਹਸ੍ਰਮੋਘ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਖਰਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਖਰਵਾਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਓਘਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਮੋਘਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹੌਘਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਏਵਂ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਙ੍ਕੂਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤੇਨ ਚ। ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਕੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਵृਨ੍ਦਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਓਘਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਓਘਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਕਰੋੜ, ਸੌ ਸ਼ੰਕੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾ-ਸ਼ੰਕੂ, ਤੇ ਸੌ ਵ੍ਰਿੰਦ—
ਮਹਾਵृਨ੍ਦਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਸ਼ਤੇਨ ਚ। ਮਹਾਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਖਰ੍ਵਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾ-ਵ੍ਰਿੰਦ, ਸੌ ਪਦਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾ-ਪਦਮ, ਤੇ ਸੌ ਖਰਵ—
ਸਮੁਦ੍ਰੇਣ ਚ ਤੇਨੈਵ ਮਹੌਘੇਨ ਤਥੈਵ ਚ ਏष ਕੋਟਿਮਹੌਘੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੇਨ ਚ
ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਮਹਾ-ਓਘਾ—ਇਹ ਗਿਣਤੀ, ਕਰੋੜ ਮਹਾ-ਓਘਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਣੇਨ ਵੀਰੇਣ ਸਚਿਵੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਮਹਾਬਲਵृਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵੀਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ।
ਇਮਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਹਿਨੀ- ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਗ੍ਰਹੋਪਮਾਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ ਪਰਮੋ ਵਿਧੀਯਤਾਂ ਯਥਾ ਜਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਪਰੈਃ ਪਰਾਭਵਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਿ ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਨਾ ਆਵੇ।
thumb|ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਉਣਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼ੁਕੇਨ ਤੁ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਭੁਜਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ, ਮਹਾ-ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਰਾਜਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਚਾਪਿ ਬਲਿਨਂ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁषੇਣਂ ਕੁਮੁਦਂ ਨੀਲਂ ਨਲਂ ਚ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਮ੍। ਗਜਂ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਭਂ ਮੈਨ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕਮੁਦ, ਨੀਲ, ਨਲ ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਗਜ, ਗਵਾਕਸ਼, ਸ਼ਰਭ, ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਵਿਵਿਦ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਂਚਿਦਾਵਿਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਜਾਤਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਤੌ ਵੀਰੌ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ, ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਗੱਲ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਡਾਂਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧੋਮੁਖੌ ਤੌ ਪ੍ਰਣਤਾਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛੁਕਸਾਰਣੌ। ਰੋषਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਪਰੁषਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਤੇ ਰੁੱਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਤਾਵਤ੍ ਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਮ ਸਚਿਵੈਰੁਪਜੀਵਿਭਿਃ। ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ, ਚਾਹੇ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਸਮੇਂ, ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਰਿਪੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਾਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਭਿਵਰ੍ਤਤਾਮ੍। ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਮ ਵਕ੍ਤੁਮਪ੍ਰਸ੍ਤਵੇ ਸ੍ਤਵਮ੍
ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਲਤ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾ ਗੁਰਵੋ ਵृਦ੍ਧਾ ਵृਥਾ ਵਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾਃ। ਸਾਰਂ ਯਦ੍ ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਨੁਜੀਵ੍ਯਂ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਾਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਅਸਲ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇ, ਜਦਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੋ।
ਗृਹੀਤੋ ਵਾ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਭਾਰੋऽਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਵਾਹ੍ਯਤੇ। ਈਦृਸ਼ੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੂਰ੍ਖੈਰ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਧਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹੀ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ; ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੇ ਹੋ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਨੁ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਸ਼ਾਸਤੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਕੀ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਜਦ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੀਭ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਬੋਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯੇਵ ਦਹਨਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਃ। ਰਾਜਦਣ੍ਡਪਰਾਮृष੍ਟਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਨਾਪਰਾਧਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਵੀ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਹਨ੍ਯਾਮਹਂ ਤ੍ਵਿਮੌ ਪਾਪੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਨੌ। ਯਦਿ ਪੂਰ੍ਵੋਪਕਾਰੈਰ੍ਮੇ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਮृਦੁਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਮ ਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀ ਪੱਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਅਪਧ੍ਵਂਸਤ ਨਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਂਨਿਕਰ੍षਾਦਿਤੋ ਮਮ। ਨਹਿ ਵਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯੁਪਕृਤਾਨਿ ਵਾਮ੍। ਹਤਾਵੇਵ ਕृਤਘ੍ਨੌ ਦ੍ਵੌ ਮਯਿ ਸ੍ਨੇਹਪਰਾਙ੍ਮੁਖੌ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਓ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਆਓ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਯਾਦ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਫੇਰ ਲਿਆ।