ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾਵਮृਤਪ੍ਰਾਸ਼ਿਨਾਵੁਭੌ। ਆਸ਼ਂਸੇਤੇ ਯਥਾ ਲਙ੍ਕਾਮੇਤੌ ਮਰ੍ਦਿਤੁਮੋਜਸਾ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਯੋ ਬਲਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯੇਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿ ਵਾਨਰਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਟੁੱਟੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਭਿਗਨ੍ਤਾ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਚ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਂ ਵਾਨਰਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ, ਵੈਦੇਹੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਉਹ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕੇਸਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਹਨੂਮਾਨਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਲਙ੍ਘਿਤੋ ਯੇਨ ਸਾਗਰਃ
ਇਹ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕਾਮਰੂਪੋ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਲਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਗਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾ ਸਤਤਗਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਃ ਕਿਲ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਅਧ੍ਵਾਨਮਵਤੀਰ੍ਯ ਹਿ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਟੇਗੀ,' ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਅਨਾਧृष੍ਯਤਮਂ ਦੇਵਮਪਿ ਦੇਵਰ੍षਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਅਨਾਸਾਦ੍ਯੈਵ ਪਤਿਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋਦਯਨੇ ਗਿਰੌ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਕਪੇਰਸ੍ਯ ਹਨੁਰੇਕਾ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦृਢਹਨੁਰ੍ਹਨੂਮਾਨੇष ਤੇਨ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਜਬਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਬਾ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮਾਗਮਯੋਗੇਨ ਮਮੈष ਵਿਦਿਤੋ ਹਰਿਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਬਲਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਾਨੁਭਾषਿਤੁਮ੍
ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਰੂਪ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਏष ਆਸ਼ਂਸਤੇ ਲਙ੍ਕਾਮੇਕੋ ਮਥਿਤੁਮੋਜਸਾ। ਯੇਨ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਤੇऽਸੌ ਵੈ ਧੂਮਕੇਤੁਸ੍ਤਵਾਦ੍ਯ ਵੈ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਨਿਹਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਥਂ ਵਿਸ੍ਮਰਸੇ ਕਪਿਮ੍
ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਝੰਡਾ ਅੱਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਯਸ਼੍ਚੈषੋऽਨਨ੍ਤਰਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਮਤਿਰਥੋ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਪੌਰੁषਃ
ਅਗਲਾ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੌਰਤ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਚਲਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯੋ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ ਗਗਨਂ ਬਾਣੈਰ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਵਾਪਿ ਦਾਰਯੇਤ੍। ਯਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੋਰਿਵ ਕ੍ਰੋਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸੀਤਾ ਚਾਪਿ ਹृਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ ਏष ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਈ; ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਲੜਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈष ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਵਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲ।
ਏषੋ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨਾਮ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਨਯੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨੀਤੀ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਮਰ੍षੀ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਜੇਤਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਯੀ ਬਲੀ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ; ਰਾਮ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਹਿੱਸਾ।
ਨਹ੍ਯੇष ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਏषੈਵਾਸ਼ਂਸਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਇਹ ਰਾਘਵ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਵ੍ਯਮਸੌ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਹ੍ਯੇष ਵਿਭੀषਣਃ
ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤਾ ਰਾਜਰਾਜੇਨ ਲਙ੍ਕਾਯਾਮਭਿषੇਚਿਤਃ। ਤ੍ਵਾਮਸੌ ਪ੍ਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈषੋऽਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ-ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬਲੇਨਾਭਿਜਨੇਨ ਚ। ਯਃ ਕਪੀਨਤਿਬਭ੍ਰਾਜ ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਸ਼ੌਰਤ, ਅਕਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਯਃ ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਗੁਹਾਂ ਸਗਹਨਦ੍ਰੁਮਾਮ੍। ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਪਰ੍ਵਤਦੁਰ੍ਗਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨੈਃ ਸਹ ਯੂਥਪੈਃ
ਉਹ ਜੋ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੁਰਗਮ ਕਿਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਯੈषਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਮਾਲਾ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼ਤਪੁष੍ਕਰਾ। ਕਾਨ੍ਤਾ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਹ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ—ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—
ਏਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਚ ਤਾਰਾਂ ਚ ਕਪਿਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਲਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਃ
ਇਹ ਮਾਲਾ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਨਰ ਰਾਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟਿਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ। ਸ਼ਤਂ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੋਟਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੌ ਕੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕੁ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਕੁਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਵृਨ੍ਦਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੰਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਸ਼ੰਕੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਸ਼ੰਕੂਆਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਵृਨ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਵृਨ੍ਦਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਮਹਾਵृਨ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪਦ੍ਮਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਵ੍ਰਿੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਵ੍ਰਿੰਦਾਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਦਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਪਦ੍ਮਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਮਹਾਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਖਰ੍ਵਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਪਦਮਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਪਦਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਪਦਮਾਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖਰਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਖਰ੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਖਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਮਹਾਖਰ੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿਧੀਯਤੇ। ਸ਼ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸਾਹਸ੍ਰਮੋਘ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਖਰਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ-ਖਰਵਾਂ ਦੇ ਸੌ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਓਘਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।