ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਦਿष੍ਟੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਸ਼ੁਕਸਾਰਣੌ। ਜਯੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਨਂ ਰਾਘਵਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਦੋ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਗਮ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਵਿਭੀषਣਗृਹੀਤੌ ਤੁ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ
ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਮਰਨ ਲਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਮੁਕ੍ਤੌ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਏਕਸ੍ਥਾਨਗਤਾ ਯਤ੍ਰ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ—
ਲੋਕਪਾਲਸਮਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਲ੍ਁਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ: ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਲਖ਼ਮਣ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਏਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਪ੍ਰਾਕਾਰਾਂ ਸਤੋਰਣਾਮ੍
ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਲੇਰੀ ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਿਤੁਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ। ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤਦ੍ਧਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ, ਉਖਾੜਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲਈ; ਰਾਮ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ।
ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਮੇਕਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਗੁਪ੍ਤਾ ਸਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਚ ਵਾਹਿਨੀ। ਬਭੂਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਤਰਾ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਫੌਜ ਐਸਾ ਅਜੈਯ ਬਣ ਗਈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਯੋਧਾ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵਨੌਕਸਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਅਲਂ ਵਿਰੋਧੇਨ ਸ਼ਮੋ ਵਿਧੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥਾਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਦੇ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
thumb|षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਛਬੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਲੀਬਂ ਸਾਰਣੇਨਾਭਿਭਾषਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਸਾਰਣਮ੍
ਸਾਰਣ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਡਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰਣ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਮਾਮਭਿਯੁਞ੍ਜੀਰਨ੍ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਨੈਵ ਸੀਤਾਮਹਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਦਪਿ
ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਲੜਨ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸੌਮ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਹਰਿਭਿਃ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਦਾਨਮਦ੍ਯੈਵ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਪਰ ਤੂੰ, ਮਿੱਠਾ ਮਨੁੱਖ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਸਪਤ੍ਨੋ ਮਾਂ ਸਮਰੇ ਜੇਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰੁਖਾ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਹਿਮਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍। ਬਹੁਤਾਲਸਮੁਤ੍ਸੇਧਂ ਰਾਵਣੋऽਥ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਬਹੁਤ ਪਾਲਮਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਮਹਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਦੋ ਚਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪृਥਿਵੀਦੇਸ਼ਂ ਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ। ਤਦਪਾਰਮਸਹ੍ਯਂ ਚ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਵੀ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਜਾ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਰਣਮ੍। ਏषਾਂ ਕੇ ਵਾਨਰਾ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਕੌਣ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ?'
ਕੇ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਕੇषਾਂ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕੇ ਵਾ ਯੂਥਪਯੂਥਪਾਃ
ਕੌਣ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ? ਸੁਗਰੀਵ ਕਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਯੂਥਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ?
ਸਾਰਣਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਸਾਰਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਃ
ਸਾਰਣ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਾਰਣ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਆਬਭਾषੇऽਥ ਮੁਖ੍ਯਜ੍ਞੋ ਮੁਖ੍ਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਨੌਕਸਃ। ਏष ਯੋऽਭਿਮੁਖੋ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਰ੍ਦਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਿਆ: 'ਉਹ ਵਾਨਰ ਜੋ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਖੀ ਹੈ।'
ਯੂਥਪਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤੇਨ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਯਸ੍ਯ ਘੋषੇਣ ਮਹਤਾ ਸਪ੍ਰਾਕਾਰਾ ਸਤੋਰਣਾ
ਉਹ ਯੂਥਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਲਙ੍ਕਾ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਸਰ੍ਵਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਲੰਕਾ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੀ ਹੀ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੈ।
ਬਲਾਗ੍ਰੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਵੀਰੋ ਨੀਲੋ ਨਾਮੈष ਯੂਥਪਃ। ਬਾਹੂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਯਃ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਨੀਲ ਨਾਮ ਦਾ ਯੂਥਪਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਃ ਕੋਪਾਦਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ। ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਕਿਂਜਲ੍ਕਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਠਲ ਵਰਗਾ।
ਸ੍ਫੋਟਯਤ੍ਯਤਿਸਂਰਬ੍ਧੋ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਯਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਛ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਛ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਉਠਦੇ ਹਨ।
ਏष ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿषੇਚਿਤਃ। ਯੁਵਰਾਜੋऽਙ੍ਗਦੋ ਨਾਮ ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਹ ਅੰਗਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਲਿਨਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਰਾਘਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਵਰੁਣੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਰਾਘਵ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਰੁਣ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਯ ਸਾ ਮਤਿਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਦ੍ ਦृष੍ਟਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਹਨੂਮਤਾ ਵੇਗਵਤਾ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਹਿਤੈषਿਣਾ
ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੋਚ ਉਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਬਹੂਨਿ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮੇष ਯੂਥਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਯਾਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵੇਨਾਨੀਕੇਨ ਮਰ੍ਦਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਨੁਵਾਲਿਸੁਤਸ੍ਯਾਪਿ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਵੀਰਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੇਤੁਹੇਤੁਰਯਂ ਨਲਃ
ਅੰਗਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਲ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।